Nowela

 1   1|        towarzysze drwili z niego i z Marysi. W porze obiadowej, gdy
 2   1|       przekrzywiał, kazał się dziwić Marysi i sam się dziwił wszystkiemu,
 3   1|          biedak nie wiedział, jak ma Marysi to, co mu się zdawało, powiedzieć;
 4   1|          ciemniej, więc Wawrzynowi i Marysi zdawało się, że to już przychodzi
 5   1|       ujrzawszy ich uśmiechał się do Marysi przyjaźnie. Oni też radowali
 6   1|          mnie Niemiec nie zdurzył...~Marysi też jakoś się państwo uśmiechało
 7   1|          nich. Zmęczona, biedna myśl Marysi jeszcze raz poleciała w
 8   1|              światło na martwą twarz Marysi. Zdawały się ją całować,
 9   1|            dlaczego, ale coś się tak Marysi widziało, żeby koniecznie
10   1|              żyjewa, drogi panie!~Tu Marysi głosu zabrakło, a Wawrzon
11   1|     businessu!~Po czym do Wawrzona i Marysi:~- Nie będziemy na ulicy
12   1|     gniewliwie, zwrócił się nagle do Marysi :~- Ile masz lat, dziewczyno?~-
13   1|             ze skóry odarł!~Potem do Marysi:~- Pójdź tu, dziewczyno!~
14   1|         Słuchaj, dziecko! - rzekł do Marysi - oto tu masz moją kartkę:
15   1|           Raz zdało się Wawrzynowi i Marysi, że wśród skrętów i bisiorów
16   1|            tym tylko byli zgodni, że Marysi oczy tak patrzą spod jasnych
17   1|        wieczora przyszedł Wawrzon do Marysi i rzekł:~- Widzęć, że wszyscy
18   1|              Potem zbliżywszy się do Marysi rzekł:~- Musisz być moją,
19   1| niepodobieństwem.~Wawrzonowi tylko i Marysi mniej groził głód niż innym,
20   1|          wiosłować i odwrócił się do Marysi:~- Mojaś ty teraz, bom cię
21   1|             ucho, jakby kochany głos Marysi: "Ratuj mnie", i znowu jął