Nowela

 1 Janko|  zobaczył i odpasawszy rzemyka dał mu dobrą pamiątkę. Ale na
 2 Janko|   wtórowała z powagą: "Jak Bóg dał! jak Bóg dał!" Okna jarzyły
 3 Janko|  powagą: "Jak Bóg dał! jak Bóg dał!" Okna jarzyły się światłem,
 4 Janko|     słuchał!...~Co by on za to dał, gdyby mógł mieć takie skrzypki
 5 Janko| poważny głos basetli: "Jak Bóg dał! Jak Bóg dał! Jak Bóg dał!"~
 6 Janko| basetli: "Jak Bóg dał! Jak Bóg dał! Jak Bóg dał!"~Gdy tylko
 7 Janko|      dał! Jak Bóg dał! Jak Bóg dał!"~Gdy tylko mógł słyszeć
 8   1  | wietrzny, ale bez burzy. Wiatr dął ku zachodowi, chwilami jednak
 9   1  |   chłop by pół bochenka chleba dał, baba szperkę i można by
10   1  |         Ksiądz by przynajmniej dał innym o nich znać, lecz
11   1  |      prosić, żeby choć gajdoki dał upiec.~Poszedł. Po chwili
12   1  |     Poszedł. Po chwili w sieni dał się słyszeć hałas, tupotanie
13   1  |   zbite, że oko nie pobiegło w dal, jako w naszych lasach:
14   1  |     wstać i tu się przedostać, dał jej swoją kartę rzekłszy,
15   1  |  łożysko strumienia poniosła w dal i ciemność.~Dziewczyna klęcząca
16   1  |  jednak zmiłował się nad nim i dał mu śmierć pogodną. Z początku
17   1  |       stary pan z Nowego Jorku dał na drogę i na odkupno kolonii,
18 Latar|   tajemniczej i strasznej. Ale dal owa zdawała się biegnąć
19 Latar|      balkonie, wpatrywał się w dal morską i oczy jego nie mogły
20 Legen|       inne statki - i płynął w dal, z żaglami w słońcu, tak
21 Bajka| odzywam się takim, jaki mi Bóg dał, a co do mych uczuć, za