Nowela

 1   1|       samym kątku wedle dzioba.~- Tatulu, długo jeszcze pojedziewa
 2   1|     naszego narodu chmara jest?~- Tatulu !~- Czego?~- Dziwować się,
 3   1|          znaleźli się na ulicy.~- Tatulu! a co będziewa robić? -
 4   1|          spytał Wawrzon.~- Zimno, tatulu - odpowiedziała dziewczyna.~
 5   1|         go jakby z odurzenia...~- Tatulu!~- Cichoj! Nie ma miłosierdzia
 6   1|             Gospodarz wygnał nas, tatulu!~- Wygnał ! ?~Drzewo chłopu
 7   1|    spojrzała na niego boleśnie.~- Tatulu! cóżem ja winna?~- Stój
 8   1|       rzekła z prośbą w głosie:~- Tatulu! weźta szmaty, bo już nie
 9   1| rozbudziła się natychmiast.~- Co, tatulu?~Wśród ciszy i ciemności
10   1|           nie potrwa.~- Nie chcę, tatulu, nie chcę! - wołała Marysia. -
11   1|           wy się Boga nie boicie? Tatulu serdeczny, złoty, zlitujta
12   1|         cierpiała głód i zimno... Tatulu!~Oddech jego stał się szybki,
13   1|         raz wznosi oczy ku ojcu: "Tatulu! tam Matka Boska! tam Matka
14   1|         biedne usta wyszeptała:~- Tatulu! Niech wam tak Pan Jezus
15   1|        deskach, zawołała zaraz:~- Tatulu! Jeść mi się chce bardzo.~-
16   1|           i rzekł :~- Maryś!~- Co tatulu?~- Widzisz?~- Widzę.~- A
17   1|          będzie moje konanie...~- Tatulu! - odpowiadała dziewczyna -
18   1|     rzekła:~- Nie niewólcie mnie, tatulu! Komu ślubowałam, tego będę
19   1|      dziewczyna zawodzi nad nim: "Tatulu, tatulu!" Biedna Marysiu,
20   1|         zawodzi nad nim: "Tatulu, tatulu!" Biedna Marysiu, nie wróci