Nowela

 1 Janko|          niegodzien tknąć, że to jakieś jego najdroższe ukochanie.
 2   1  |           niby chmura, niby dymy jakieś pasmami po morzu rozwleczone,
 3   1  |     żegnali się pobożnie. Dziwne jakieś wydawało się im to miasto,
 4   1  |        dogonić. Tu wszystko było jakieś dziwne, obce, odtrącające
 5   1  |           maszty i kominy. Znowu jakieś okręty wypływały na pełnię
 6   1  |         Jorku to był dziw, czary jakieś, na widok których zdumieli
 7   1  |     śpiąca woda pod drzewami, że jakieś dziwotwory tam mieszkają,
 8   1  |        dziwotwory tam mieszkają, jakieś opary na kształt duchów
 9   1  | przesuwają się między gąszczami, jakieś węże syczą, jakieś głosy
10   1  |    gąszczami, jakieś węże syczą, jakieś głosy wołają: "Nie chodź!",
11   1  |      głosy wołają: "Nie chodź!", jakieś krzaki niesamowite za ubranie
12   1  |      kołysząc się strasznie niby jakieś szatańskie ramiona podawały
13   1  |         radość rozdyma mu pierś, jakieś powietrze inne, kochane
14 Latar|        się zawsze i przepowiadał jakieś wielkie wypadki. Czekał
15 Latar|   właśnie dlatego, że szczególne jakieś dziwactwo losu rzucało nim
16 Latar|       wielkich westchnień, potem jakieś łkania - i znów groźne wybuchy.
17 Latar|        fale słabły i stawały się jakieś leniwe, a wówczas na lądzie,
18 Latar|      niego jakaś nadzwyczajność, jakieś tchnienie dawnych czasów,
19 Sach |         w lampy naftowe błyszczy jakieś straszne światło. W cyrku
20 Sach |           Jest to pół śpiew, pół jakieś wołanie niezmiernie żałobne,