Nowela

 1 Janko|        odejść. Dobrze, że choć w chwilę śmierci odchodziła szeroką,
 2   1  |         chociaż gdy kto drzwi na chwilę odemknął, słychać było wyraźnie
 3   1  |          po pochyłym mostku i za chwilę znaleźli się w obszernym
 4   1  |        czoło.~Potem myślał przez chwilę i rzekł:~- Biedę przeszliście.
 5   1  |      pobliżu nie ma, przestał na chwilę wiosłować i odwrócił się
 6   1  |      długi. Nie było rady. Przez chwilę leżał martwy; na koniec
 7   1  |      wodę i począł płynąć. Przez chwilę widziała w ciemności jego
 8   1  |         go potworny wir... Przez chwilę jeszcze zaczerniał na fali,
 9   1  |       jeśli nie słyszę znowu.~Za chwilę silne ręce przeniosły Marysię
10 Latar| zapomnianym prawie. Przesiedział chwilę z zamkniętymi oczyma i był
11 Latar|      więc się w nim serce rwało. Chwile mijały jedna za drugą: on
12 Ozyr |       Nie odstępowałam go ani na chwilę, a ponieważ i on trzymał
13 Ozyr |        głowie nie postała ani na chwilę myśl, że cała jego robota
14 Zpami|  powiadam: nie było czasu. Każdą chwilę, potrzebną dla wesołości,
15 Zpami|      więc te wymówki niejedną mi chwilę zatruły. Ja najlepiej wiedziałem,
16 Zpami|          nas obydwóch szczęśliwe chwile. Wieczorami w takie dni
17 Zpami|    niepowodzenie niż pomyślność. Chwile radości i owych piątek,
18 Zpami|  zbawienia i liczyłem na palcach chwile, które nas od nich przedzielały,
19 Zpami|  potrzebował się długo namyślać. Chwilę potrzymał puls dziecka,
20 Zpami|          była noc śmierci.~Przez chwilę zdawało nam się jednak,