Nowela

 1 Janko|  gnój rozrzucał, to mu nawet wiatr grał w widłach.~Zobaczył
 2 Janko|     wyraźne czary! Tymczasem wiatr powiał; zaszumiały cicho
 3   1  | kwiląc jakby polskie czajki.~Wiatr był dobry: statek szedł
 4   1  |     wietrzny, ale bez burzy. Wiatr dął ku zachodowi, chwilami
 5   1  |   czapkę rogatą, żeby mu jej wiatr nie zerwał, a Marysia trzymała
 6   1  |   nich fala zmniejszała się, wiatr ustawał, a przez chmury
 7   1  |   też oboje, że choć ich tam wiatr niesie jako liście marne,
 8   1  |  jakby stado wilków ryknęło. Wiatr uderzył raz i drugi, położył
 9   1  |    zaciągnął zimny, wilgotny wiatr...~Oni stali czekając na
10   1  |    prostu - zginą.~Tymczasem wiatr przejmował im odzież, deszcz
11   1  | słońce grzało coraz silniej, wiatr chuchał litośnie na dziewczynę;
12   1  |    się w szeroki pusty step. Wiatr na nim wiał falą traw i
13   1  | potem sczerwieniała i gasła. Wiatr pociągał ku południowi,
14   1  |      idzie pożoga, ale silny wiatr południowy mógł gnać płomienie
15 Latar|     osiedlić na stale, jakiś wiatr wyrywał kołki namiotu, rozwiewał
16 Latar|     groźne wybuchy. Wreszcie wiatr zwiał mgłę, ale napędził
17 Latar|     nim nowe drogi tułactwa; wiatr porywał znowu ten liść,
18 Legen|     dokąd jedziecie?~- Dokąd wiatr żenie! - odpowiadali majtkowie. -
19 Legen|     odpowiedzi na przestrogę wiatr tylko odnosił słowa pieśni