Nowela

 1 Janko| siadywał za piecem i popłakiwał cicho z zimna, a czasem i z głodu,
 2 Janko|      Czegóż?" Skrzypki śpiewały cicho: "Będziem jedli, będziem
 3 Janko|     tamte w karczmie: brzęczały cicho, bardzo cichutko, właśnie
 4 Janko|        wiatr powiał; zaszumiały cicho drzewa, załopotały łopuchy,
 5 Janko|    zaczął śpiewać i pogwizdywać cicho, to głośniej: "Idź! pójdź!
 6 Janko|     Tymczasem Janek czołgał się cicho i ostrożnie, ale zaraz go
 7   1  |      kochanie ostało - odrzekła cicho dziewczyna wznosząc oczy
 8   1  |        Czemu to Niemcy tak dziś cicho siedzą? - spytała.~- Czy
 9   1  |          Boże, Boże! - szeptała cicho Marysia.~Wawrzona zdjął
10   1  |     ziemię, zgłodniała i cierpi cicho. Dziwna rzecz! Siedzieli
11   1  |        wracając do domu mruczał cicho:~- A no, Bogu najwyższemu
12   1  |         się ku niemu podjęła go cicho pod nogi i pocałowała w
13   1  |       syr, a ty coś za jeden?~- Cicho, bo złapię szyngiels, albo
14 Latar|       by mógł odpocząć i czekać cicho kresu. Może właśnie dlatego,
15 Latar|      izbie zaś spokojnie było i cicho. Nawet odgłosy burzy słabo
16 Latar|         było jakoś uroczyście a cicho i poważnie. Nagle wśród
17 Latar|     jutrzni! Oj jedyna, jedyna!~Cicho! Czujna wideta słyszy, że
18 Ozyr |       Mądrość poczęła się śmiać cicho.~
19 Zpami|       każę mu iść spać, wstawał cicho, po ciemku wynosił lampę