Nowela

 1 Janko|          wilgi, wszystko grało: cały bór, i basta!~Echo też... W
 2   1  |          żuraw przy studni, a w dali bór, od zorzy czerwony i śniegiem
 3   1  |      zaszumiało coś koło statku, jak bór, którym wicher nagle pożenie,
 4   1  |             Nowym Jorku. Były pola i bór na dalekości, i domki, przy
 5   1  |             ramię ludzkie, co robiło bór tak gęsty, że chyba w niego
 6   1  |             rzadsze. Wówczas to, jak bór arkansaski borem, pierwszy
 7   1  |             lepiej się im działo. Co bór, to nie bruk nowojorski,
 8   1  |            Chłop od rana do wieczora bór ciął, wióry łupał i belki
 9   1  |             dziwaczne wieści, że ten bór wcale końca nie ma, że dalej
10   1  |          przestały wreszcie rąbać, a bór szumiał, jakby się natrząsał
11   1  | nieśmiertelny, zmiłuj się nad nami!" Bór przestał kołysać się, przestał
12   1  |             o nic się nie troszczył. Bór mu dawał jeść i pić, bór
13   1  |             Bór mu dawał jeść i pić, bór go odziewał. Gdy więc zaczęli
14   1  |           Gdy się po suplikacjach na bór zawziął, ludzie pomyśleli
15   1  |         krwawą i czerwoną jasność.~- Bór się pali! Bór się pali! -
16   1  |             jasność.~- Bór się pali! Bór się pali! - zaczęto wołać
17   1  |       będziecie karczowali. Spaliłem bór. Jutro będziecie mieli z
18   1  |         jakom jest ten, który spalił bór. Kto tu ode mnie mocniejszy?~
19 Latar|      prawdziwie polska noc! W oddali bór sosnowy szumi bez wiatru...