Nowela

 1 Janko|         zakręcił się koło głowy dziecka i zawołał: "Janku, nie!
 2 Janko|    szybki oddech chorych piersi dziecka. Chwila jeszcze, biała koszulka
 3 Janko|        klątwy, uderzenia, płacz dziecka, wołanie: O! dlaboga! szczekanie
 4 Janko|      złotą, rozczochraną główkę dziecka i twarz, w której nie zostało
 5 Janko|       jeszcze oddechem, a twarz dziecka była jakby zasłuchana w
 6 Janko|        Nagle twarz umierającego dziecka rozjaśniła się, a z bielejących
 7 Latar|         bity i kuty, miał serce dziecka. W czasie epidemii na Kubie
 8 Latar|       oczy poczęły być jak oczy dziecka, zapatrzone wiecznie i jakby
 9 Zpami|          W usposobieniu matki i dziecka była także wspólność, objawiająca
10 Zpami|         bym czuwał nad zdrowiem dziecka, ale z rozpaczą przekonywałem
11 Zpami|        słuchać jest obowiązkiem dziecka, ale które też właśnie dlatego
12 Zpami|  miesiące... Co za położenie... dziecka!~Dziwny był los Michasia.
13 Zpami|        nie mógł patrzeć na stan dziecka. Tam czekało na niego serce
14 Zpami|    twarz tego jedenastoletniego dziecka przybrała wyraz po prostu
15 Zpami|         nie mógł dojrzeć twarzy dziecka. Widziałem tylko, że poszedł
16 Zpami| namyślać. Chwilę potrzymał puls dziecka, potem rękę położył na czole:
17 Zpami|    oddechu, i wbiegła do pokoju dziecka. Kłamałem. Michaś żył wprawdzie,
18 Zpami|         po iskierce życia. Ręce dziecka, leżące na kołdrze, rysowały