Nowela

 1 Janko|        Janka, przemykającą się w ciemności ku karczmie. Ale przecież
 2 Janko|    stójki nie ozwał się za nim z ciemności: - Nie pójdzieszże ty do
 3 Janko|        kot błyszczącymi oczyma z ciemności. Potem zrobił sobie sam
 4 Janko|     słychać.~Po chwili dopiero z ciemności wyszedł dźwięk cichutki
 5   1  |     zdawało się, że ktoś wołał z ciemności, potem ozwały się całe chorowody
 6   1  |       było żadnego światła w tej ciemności, którą przed sobą widział,
 7   1  |        będziewa spali.~Poszli. W ciemności zupełnej musieli pełzać
 8   1  |        Co, tatulu?~Wśród ciszy i ciemności nocnej głos starego chłopa
 9   1  |          będziesz się męczyła.~W ciemności nie mogła go dojrzeć, choć
10   1  |     rodzony ojciec mówiący tak w ciemności wydał się jej jakimś złym
11   1  |      skutkiem czego często wśród ciemności rozlegały się wystrzały
12   1  | przetarli ze snu oczy, ujrzeli w ciemności, jak okiem sięgnąć, jedną
13   1  |         się podwajać. Oko pomimo ciemności odkrywało każde niebezpieczeństwo.
14   1  |          Przez chwilę widziała w ciemności jego głowę i ramiona prujące
15 Latar|   wiorstowe fale wytaczały się z ciemności i rycząc szły aż do stóp
16 Latar|         coś na nich wśród nocy i ciemności po nazwisku. Jeżeli nieskończoność
17 Latar|        jego latarnia rozświecała ciemności morskie - ale teraz on jest
18 Latar|          jak derkacz ozwie się w ciemności i bąki zahuczą po trzcinach.