Nowela

 1   1  |          i że na przednówku chyba ziemię będą gryźli oboje z dziewczyną
 2   1  |         kąt. Kilku ludzi padło na ziemię; pierze z poduszek jęło
 3   1  |       szkło lampy znowu upadło na ziemię, a płomień zgasł. Zrobiło
 4   1  |      Chwalić Boga! Żeby jeno dali ziemię zara kiele miasta z tą ono
 5   1  |      olbrzymi ciężar wtłacza go w ziemię, że chyba gniew Boży zawisnął
 6   1  |           same zaś mury zapadły w ziemię tak, że okna suteren zaledwie
 7   1  |       Chłop czuł, że go coś jak w ziemię wgniata. Chwilami rad by
 8   1  |          o mur albo rzucić się na ziemię, albo wyć jak pies na łańcuchu,
 9   1  | dziewczyna z oczyma wpatrzonymi w ziemię, zgłodniała i cierpi cicho.
10   1  |      pełnomocnik kolonistów kupił ziemię od kolei na wiarę i nigdy
11   1  |   drogoskazie. Chłop rzuca się na ziemię i ryczy ze szczęścia, i
12   1  |           i ryczy ze szczęścia, i ziemię całuje, i czołgając się
13 Latar|      Stary ryknął i rzucił się na ziemię; jego mleczne włosy zmieszały
14 Sach |       odbierali oni Czarnym Wężom ziemię, wodę i powietrze, ale natomiast
15 Ozyr |           Wróć do życia i wróć na ziemię. Bądź do końca świata ministrem
16 Ozyr |       przyśpieszył jego powrót na ziemię.~W przepaściach wieczności