Nowela

 1 Janko|        domu, utrapieńcze?~Więc wówczas zmykał na swoich bosych
 2 Janko|   końcu oświetlił je zupełnie. Wówczas w ciemnej głębi wydawało
 3   1  |       chwilami jednak ustawał: wówczas żagle opadały z łopotem,
 4   1  |    radość i zdumienie ogarnęły wówczas Wawrzona; czapkę zdjął,
 5   1  |      tak wesoło w duszy, jak i wówczas, gdy on ją do tańca z kąta
 6   1  |      koniec otworzyła powieki.~Wówczas ten stary chłop klęknął
 7   1  |  żelazne drzewa, były rzadsze. Wówczas to, jak bór arkansaski borem,
 8   1  |      południowych i odwrotnie. Wówczas to można było usłyszeć ową
 9 Latar|    prawie nie podobna. Jedynym wówczas przewodnikiem dla licznych
10 Latar|     szły aż do stóp wysepki, a wówczas widać było spienione ich
11 Latar|   stawały się jakieś leniwe, a wówczas na lądzie, na morzu i na
12 Latar|        na piaski i na urwiska. Wówczas i starca ogarniała jakaś
13 Latar|      Skawińskiemu wydawało się wówczas, że widzi jeden olbrzymi
14 Latar|     wieszcza, ale tak przywykł wówczas do karabina, że i do ręki
15 Latar|      skałę i przymknął oczy. A wówczas "Ta, co jasnej broni .Częstochowy",
16 Zpami| chmurne zwykle oczy śmiały się wówczas tą szczerą, dziecinną wesołością