Nowela

 1   1  |   uczuły. Wawrzon zdjął czapkę, światło zachodnie padło na siwiejące
 2   1  |       długie pasma przesłaniały światło lamp. Kilkoro dzieci płakało
 3   1  |      poczęło się wdzierać szare światło. Dzień robił się na oceanie
 4   1  |       niżej rzuciły swoje złote światło na martwą twarz Marysi.
 5   1  |       Rozpierzchłe i przyćmione światło nocy połyskiwało stalowo
 6   1  |          Na rany Chrystusa! Tam światło!~Marysia spojrzała w kierunku,
 7   1  |        odnosił ich coraz dalej, światło zmniejszało się. Na szczęście
 8   1  |         Strzelę - rzekł Orlik - światło zobaczą, huk usłyszą.~Ledwie
 9   1  |      nawet o tym nie myślał, bo światło łodzi było bliżej i bliżej.
10   1  |   patrzyła jak błędna w dalekie światło.~Ale prąd niósł je ku niej.
11 Latar|       dla licznych statków bywa światło latarni. Kłopot wynalezienia
12 Latar| barometru, w wieczór zaś zapala światło. Nie byłaby to wielka robota,
13 Latar|       pozostawianej na brzegu i światło latarni, zapalane co wieczór
14 Sach |        błyszczy jakieś straszne światło. W cyrku niepokój, ale ciszy
15 Zpami|        POZNAŃSKIEGO NAUCZYCIELA~Światło lampy, chociaż przyćmione,
16 Zpami|        po północy obudziło mnie światło i jednostajne, dobrze mi