Nowela

 1 Janko|      odbierał szturchańców, że w końcu wyglądał jak obite jabłko
 2 Janko|          powoli do skrzypiec i w końcu oświetlił je zupełnie. Wówczas
 3   1  | korytarzyk drewniany, na którego końcu znajdowała się platforma
 4 Latar|       roiły się załamy skalne. W końcu pokochał swoją skałę i swoją
 5 Latar|          tylko bezwiednie, ale w końcu zdawało mu się, że niebo,
 6 Ozyr |      szale - jeśli wiem, która w końcu przeważy!~A słowa Mądrości
 7 Ozyr |    spełnią się wieki, musi się w końcu pokazać, czy jesteś większym
 8 Zpami|           miotane życiem, musi w końcu przyczepić się do czegoś,
 9 Zpami|  przeziębienie. Ale on już sam w końcu nie wiedział, co umiał,
10 Zpami|    odpowiedzi zacisnął zęby, a w końcu wybuchnął płaczem tak namiętnym,
11 Zpami|   rozpaczliwie, ale na próżno.~W końcu stracił wszelką wiarę w
12 Zpami|          jak kłos pod wiatrem. W końcu twarz tego jedenastoletniego
13 Zpami|          bo mizerniał ciągle i w końcu stał się prawie przezroczysty.
14 Zpami|  uśmiechnął się raz i drugi, a w końcu wargi jego wyszeptały:~-
15 Zpami|     tylko coraz był szybszy, a w końcu stał się podobny do szeptu
16 Zpami|          i pogodny. Włożyliśmy w końcu ciało do trumny i ustawili