Nowela

 1 Janko|        cichym lotem zakręcił się koło głowy dziecka i zawołał: "
 2   1  |         Naczynia blaszane leżące koło siebie zadźwięczały posępnie,
 3   1  |         Tymczasem zaszumiało coś koło statku, jak bór, którym
 4   1  |        Właśnie tam, gdzie stali, koło portu panował ruch największy;
 5   1  |       Ludzie jednak przechodzili koło nich nawet nie spojrzawszy.
 6   1  |        jutro znów będzie chodził koło wozów, a o pojutrze nie
 7   1  |       dalej, Wawrzon w milczeniu koło niej.~Godzina już była czwarta
 8   1  | osamotnieniu myśl tak obwija się koło ukochanych jak chmiel koło
 9   1  |       koło ukochanych jak chmiel koło topoli. Ale on? Może pogardził
10   1  |        kilka kroków, ujrzeli tuż koło siebie na rusztowaniu wsuniętą
11 Latar|  przesycona jasną mgłą, tworzącą koło księżyca wielki, zabarwiony
12 Latar|  Skawiński stał na balkonie, tuż koło olbrzymich ognisk, podobny
13 Sach |        że siedzą tak blisko, tuż koło parapetu, skąd tak dobrze
14 Zpami|       prawie w tej samej chwili.~Koło trzeciej po północy obudziło
15 Zpami|      klepsydry: miał być koniec.~Koło północy zdawało się nam