Nowela

  1 Janko|       lepiej. W tydzień wyszła baba do roboty. Chłopak ledwo zipał,
  2 Janko|         jakim takim zdrowiu doszedł do dziesiątego roku życia.~
  3 Janko|             nie mieli co włożyć ani do pieca, ani do garnka; latem
  4 Janko|            włożyć ani do pieca, ani do garnka; latem chodził w
  5 Janko|          zadzierając jak ptak głowę do góry. Matka, biedna komornica,
  6 Janko|           było co jeść, za bedłkami do boru. Że go tam kiedy wilk
  7 Janko|             rozmowie z ludźmi palec do gęby wkładający. Nie obiecywali
  8 Janko|          się z niego pociechy, bo i do roboty był ladaco. Nie wiadomo,
  9 Janko|            myślał. Pójdzie, bywało, do boru za bydłem albo z dwojakami
 10 Janko|            wieś gra. Jak posłali go do roboty, żeby gnój rozrzucał,
 11 Janko|             nawet słyszał granie... Do kościoła matka nie mogła
 12 Janko|            Ale przecież chłopak nie do karczmy chodził, tylko pod
 13 Janko|     ciemności: - Nie pójdzieszże ty do domu, utrapieńcze?~Więc
 14 Janko|             na swoich bosych nogach do domu, a za nim biegł w ciemnościach
 15 Janko|         Grał jednak na nich od rana do wieczora, choć tyle za to
 16 Janko|         wchodził ukośnie przez okno do kredensu, odbijając je w
 17 Janko|          kwadrat zbliżał się powoli do skrzypiec i w końcu oświetlił
 18 Janko|          skrzypcami z głową zadartą do góry. Ale błyskawica zgasła,
 19 Janko|             i ledwo na nogach stoi? Do więzienia ją posłać czy
 20 Janko|              ale musiała go zanieść do domu... Na drugi dzień nie
 21 Janko|         Nazajutrz powrócili państwo do dworu z Włoch wraz z panną
 22   1  |        Blücher", płynący z Hamburga do New Yorku.~Od czterech dni
 23   1  |             się i prostowali w takt do śpiewu, a wołania ich mieszały
 24   1  |          naczyniami, pouwiązywanymi do pasa; kilku młodych ludzi
 25   1  |             się wzdłuż od dzioba aż do pomostu, chwytając z trudnością
 26   1  |            była jego córką. Jechali do Ameryki i przed chwilą po
 27   1  |           ciskające grzywę piany aż do burt statku. Nie mówili
 28   1  |             burt statku. Nie mówili do siebie nic, bo nie śmieli.
 29   1  |            tyle razy przytulała się do niego silniej, wykrzykując
 30   1  |        sobie z głowy wybij. Ni jemu do ciebie, ni tobie do niego.
 31   1  |            jemu do ciebie, ni tobie do niego. Ty jedziesz panią
 32   1  |         nadmorskich, którzy jechali do Ameryki szukać szczęścia,
 33   1  |             dodał, jakby mówiąc sam do siebie:~- Wola Boża!...~
 34   1  |          rozmyślał, dlaczego jechał do Ameryki, i jak się to stało,
 35   1  |      Wawrzon nie chciał dać. Poszli do sądu. Sprawa przewlokła
 36   1  |         sądu. Sprawa przewlokła siç do wyroku. Poszkodowany gospodarz
 37   1  |              a jego za opór skazali do aresztu. Toporek wił się
 38   1  |             sprzężaj potrzebne były do roboty. Opóźnił się ze zwózką,
 39   1  |       Niemca dłonią w dłoń uderzył, do świętego Michała się wyprzedał,
 40   1  |            wziął i oto płynął teraz do Ameryki.~Ale podróż nie
 41   1  |            cisnęli się z naczyniami do kucharza rozdającego strawę,
 42   1  |           Dziecinne obawy, choć się do nich nie przyznawał, ściskały
 43   1  |     niedługo przed wyjazdem, poszła do studni, do żurawianej, w
 44   1  |         wyjazdem, poszła do studni, do żurawianej, w Lipińcach
 45   1  |              że Smolak znowu szepce do niej drgającym głosem:~-
 46   1  |           śniegi spaść musiały? Czy do boru z siekierą pojechał,
 47   1  |             goręcej, za czym tęskni do tego leci. Wawrzon i Marysia
 48   1  |      dziewczyna wznosząc oczy jakby do pacierza...~Tymczasem ściemniło
 49   1  |      Wawrzon z Marysią zeszli także do wspólnej sali pod pokładem.
 50   1  |  przepierzeniami, podobniejsze były do nor ciemnych niż do łóżek,
 51   1  |            były do nor ciemnych niż do łóżek, a i cała sala robiła
 52   1  |         świst piszczałek i od czasu do czasu głuche tupotanie majtków
 53   1  |         prawo, w lewo i od chmur aż do dna morskiego. Chwilami
 54   1  | spokojniejsze, czystsze. Z zewnątrz do wtóru im wyła burza.~Nagle
 55   1  |         Upłynęło znów kilka godzin; do ciemnej sali przez górne
 56   1  |           pomieścić. Niemiec, który do Ameryki namawiał, mówił
 57   1  |         było już piąty dzień jechać do drugiego brzegu, jeśli w
 58   1  |            panie, a prędko dobijewa do przewozu?~O dziwo! Majtek
 59   1  |              Was?~- Prędko dobijewa do lądu, wielmożny panie?~-
 60   1  |         ujrzawszy ich uśmiechał się do Marysi przyjaźnie. Oni też
 61   1  |            a gdy statek zbliżył się do tego przedmiotu, rozpoznali,
 62   1  |        rzekła:~- Pewnikiem dobijewa do lądu.~Duch lepszy wstąpił
 63   1  |           patrzał, patrzał, a potem do dziewczyny:~- Maryś!~- O
 64   1  |          Parobka się z drzewem rano do miasta pośle. Chwała Najwyższemu,
 65   1  |           sama nie wiedziała, czemu do głowy przyszła jej piosenka,
 66   1  |           od kwarantanny przyleciał do okrętu mały statek. Czterech
 67   1  |       odbyło, okręt zbliżył się tak do miasta, że już widać było
 68   1  |          mniejsze, na koniec dotarł do warfów i zsunął się w wąski
 69   1  |             mostek położony od burt do brzegu płynęła ich ciżba
 70   1  |            przez tłum, zbliżyli się do otwartej burty, znaleźli
 71   1  |             i straszno. Modlili się do Boga, by ich przeprowadził
 72   1  |    mniejszych i większych gromadach do miasta. Powoli bulwark opustoszał
 73   1  |         zrobiła się cisza. Od czasu do czasu~tylko ciemne kominy
 74   1  |             nad głowę, bo przemokli do koszuli. Ach! komisarz nie
 75   1  |     miłosierdzia nad nami!~- Wróćwa do Lipiniec...~- Idź się utop...~-
 76   1  |          obudowane place podobne są do sadzawek napełnionych gęstą,
 77   1  |      brazylijskie, celem namawiania do kolonizacji równika i dostarczania
 78   1  |             chce lub nie może pójść do tak zwanych, "workinghousów",
 79   1  |            się przy tym od centa aż do pięciu za każde wybite oko.
 80   1  |           irlandzkie wyciągają ręce do lepiej ubranego przechodnia,
 81   1  |           się gdzie jaki kartofel i do tego szukania wraca co chwila
 82   1  |          nawet, czego chce; chodził do portu dźwigać pakunki i
 83   1  |         oczy; chciał się z siekierą do budowy doków przyczepić,
 84   1  |     robotnik, który nie pojmuje, co do niego mówią!? Gdzie wetknął
 85   1  |         mówią!? Gdzie wetknął ręce, do czego chciał się wziąć,
 86   1  |           kosztur by mu tylko wziąć do ręki, stanąć pod krzyżem
 87   1  |           to jest, czego mu trzeba, do czego się dusza w nim chłopska
 88   1  |         rodzinnego nieba zwiesza, a do czego jak serce przywrze,
 89   1  |           ani słowem nie ozwało się do drugiego. Żyli jakby w urazie
 90   1  |              Później też wzięto ich do szpitali i nie wiadomo,
 91   1  |             oboje z ojcem, udać się do kościoła polskiego do Hoboken.
 92   1  |           się do kościoła polskiego do Hoboken. Ksiądz by przynajmniej
 93   1  |             Nauczył się już chodzić do portu i wyławiać kawałki
 94   1  |           trafiało się znaleźć i co do zjedzenia, jakie resztki
 95   1  |         fali; może było w nich i co do zjedzenia, ale jako lżejsze,
 96   1  |            lżejsze, nie przypływały do brzegu, więc ich nie mógł
 97   1  |           ten sposób przyciągali je do siebie; on, że sznura nie
 98   1  |          zjadając, co mu się zdatne do zjedzenia wydało. O tym,
 99   1  |            się uśmiechnąć. Wracając do domu spotkał wielki wóz
100   1  |          kartoflami, który w drodze do portu ugrzązł w wyboju i
101   1  |         wydaje; więc chłop wracając do domu mruczał cicho:~- A
102   1  |             roboty. Najęto ją nawet do jednego boardinghousu do
103   1  |            do jednego boardinghousu do pomywania garnków i zamiatania,
104   1  |   nieszczęśliwsza od Wawrzona, gdyż do głodu, do tych wszystkich
105   1  |            Wawrzona, gdyż do głodu, do tych wszystkich utrapień,
106   1  |            utrapień, jakie znosiła, do tego przekonania, że nie
107   1  |             ani ratunku, ani jutra, do strasznej tęsknoty za Lipińcami
108   1  |      przyjechał, to przygarnieli ją do piersi? powieli: "Chudzątko
109   1  |            wołał: "Maryś! pójdziewa do księdza, boś mi miła!" Ona
110   1  |            jak i wówczas, gdy on ją do tańca z kąta na środek izby
111   1  |          się też zdało, że spływają do piersi i tam ją duszą. Czuła
112   1  |  wyczerpanie, brakło jej siły nawet do rozmyślań; ale zresztą cierpiała
113   1  |          błagalnie, starała się dać do zrozumienia, że już wydali
114   1  |            Tymczasem Wawrzon zdążał do domu z tym dobrym uczuciem,
115   1  |           Chwilkę stał, potem rzekł do dziewczyny krótko:~- Pójdź!~
116   1  |           mniej byli przyzwyczajeni do widoków nędzy. Dokąd mogli
117   1  |            dok. Wysokie rusztowania do zapuszczania palów wysuwały
118   1  |         budowie. Marysia doszedłszy do kupy belek siadła na niej,
119   1  |           widnokręgu okręty płynące do portu zdawały się iść jakby
120   1  |       ukochaniem i swaty już posłał do innej chałupy. Przecie by
121   1  |         wysokiej górze,~Spuścił się do Maryś po jedwabnym sznurze;~
122   1  |            robotnicy zaczęli wracać do domów, tylko ich dwoje nie
123   1  |           cały czas nie odezwał się do dziewczyny ani słowem, dopiero
124   1  |             desek, za nią zaś taran do zabijania pali. Na tej platformie,
125   1  |   osiemnaście lat i to przywiązanie do życia, tę bojaźń śmierci,
126   1  |           niej dusza wzdrygnęła się do głębin na myśl, że jutro
127   1  |          usta przyciskała błagalnie do tych rąk, które ją spychały
128   1  |             dwie ręce wyciągają się do niej. Na Boga! To Jaśko
129   1  |             jego rąk i przytuliwszy do nich swoje biedne usta wyszeptała:~-
130   1  |         spływają po promieniach, aż do niej, szeleszcząc skrzydełkami,
131   1  |           ale przyłożywszy jej rękę do ust poczuł, że oddycha.
132   1  |             pomoście, podniósł oczy do nieba i łzy dwoma strumieniami
133   1  |    atmosfery izby. Wracała naprawdę do życia, bo siadłszy na deskach,
134   1  |         było, i poszli nad wodą, aż do głównych doków. Wstąpiły
135   1  |          nich nowe siły. Doszedłszy do budynku celniczego, skręcili
136   1  |       widziało, żeby koniecznie iść do miasta. Po drodze spotykali
137   1  |          ładownych wozów ciągnących do portu. Na Water-street ruch
138   1  |           ludzie i szli pośpiesznie do codziennych zatrudnień.
139   1  |             ludzka uśmiechająca się do nich przyjaźnie w Nowym
140   1  |           pierwsza, przypadła zaraz do nóg starego pana, objęła
141   1  |         Wawrzon rzucił się plackiem do nóg jegomości, potem począł
142   1  |           nie wasz business - mówił do nich po angielsku - idźcie
143   1  |          nich po angielsku - idźcie do swego businessu!~Po czym
144   1  |            swego businessu!~Po czym do Wawrzona i Marysi:~- Nie
145   1  |     chodźcie za mną.~Wprowadził ich do najbliższego bar-roomu;
146   1  |            bar-roomu; tam wszedłszy do osobnego pokoju zamknął
147   1  |    chłopakiem. Oni znowu zaczęli mu do nóg padać, od czego bronił
148   1  |             wodą.~- Wiliam! - rzekł do chłopca - każ im dać jeść.~
149   1  |       gniewliwie, zwrócił się nagle do Marysi :~- Ile masz lat,
150   1  |            schyliła mu się pokornie do nóg.~Starego pana dym znowu
151   1  |            kazał im się zaraz wziąć do jedzenia, a gdy odrzekli,
152   1  |           wymyślał mu, a gdy doszło do tego, jak Wawrzon chciał
153   1  |           cię ze skóry odarł!~Potem do Marysi:~- Pójdź tu, dziewczyno!~
154   1  |           jakiś, potem dodał, jakby do siebie:~- Czterdzieści kilka
155   1  |          domu garść ziemi pod głowę do trumny.~- Yes, father! -
156   1  |           potem zaczął mówić, jakby do siebie:~- Choćby ich wysłać
157   1  |            koszt wielki, a przy tym do czego wrócą? Sprzedali,
158   1  |        pracy popróbować. Wysłać ich do jakiej osady, dziewczyna
159   1  |          Następnie rzekł wprost już do Wawrzona:~- Słyszałeś ty
160   1  |           chłopu najlepiej na rolę. Do Radomia wysłać by was, do
161   1  |           Do Radomia wysłać by was, do Illinois, hm! tam już o
162   1  |            w Teksasie także daleko. Do Borowiny byłoby najlepiej,
163   1  |         kolej, bo mogę. Pojedziecie do miasta Little-Rock, potem
164   1  |           Słuchaj, dziecko! - rzekł do Marysi - oto tu masz moją
165   1  |            nie zgub! Chodźcie teraz do mnie.~Po drodze kupił im
166   1  |              a wreszeie zaprowadził do siebie i ugościł. Był to
167   1  |             się okrutnie. Wieczorem do panny Jenny przyszło kilka
168   1  |          tak jasne włosy, że im się do nóg ciągle schyla i po rękach
169   1  |            rozpamiętywał i od czasu do czasu widocznie dym z cygara
170   1  |            i dziewczyna jechali już do Little-Rock. Chłop czuł
171   1  |           wyprowadziła, tak i Jaśka do Ameryki sprowadzi i nad
172   1  |           obojgiem czuwać będzie, i do Lipiniec wrócić im pozwoli.~
173   1  |            głuchą już nocą przybyli do Little-Rock.~Stąd mieli
174   1  |           mieli się wypytać o drogę do Borowiny.~Porzucamy ich
175   1  |            za akr, pójdzie na place do sprzedania w cenie mniej
176   1  |    zapomnienie to było jednak łatwe do wybaczenia przy businessie
177   1  |           leżała w głuchej pustyni, do której trzeba się było dostawać
178   1  |           którzy od dawna wzdychali do życia, jakie chłop z chłopów
179   1  |         niewiast i dzieci wyruszyło do Arkansas. Nazwa "Bloody-Arkansas",
180   1  |      Little-Rock, ale z Little-Rock do Claresville, najbliższej
181   1  |         trochę dalej niż z Warszawy do Krakowa, a co gorsza, trzeba
182   1  |             Ale nie było nic innego do roboty, więc zaraz drugiego
183   1  |              Miła Kasieńko,~Pójdźwa do boru,~Do boru, do ciemnego."~ ~
184   1  |          Kasieńko,~Pójdźwa do boru,~Do boru, do ciemnego."~ ~Tabor
185   1  |           Pójdźwa do boru,~Do boru, do ciemnego."~ ~Tabor stał
186   1  |        czasem kościół i szkoła. Ale do tego było jeszcze daleko;
187   1  |      podchodziły czasem dość blisko do wozów, skutkiem czego często
188   1  |             którym mniej pilno było do dachu nad głową, a więcej
189   1  |     osadników, że nie wiadomo było, do czego rąk przyłożyć: czy
190   1  |    rozmierzyć i wskazać każdemu, co do niego należy, ale zobaczywszy
191   1  |         niby po narzędzia miernicze do Clarcsville, nie pokazali
192   1  |            się zapewne całą gromadą do wycięcia lasu i oczyściwszy
193   1  |        osadnicy poczęli się kłócić. Do tysiącznych sporów o działki,
194   1  |        sierdzisz. Co ci za business do mnie.~- Czego mnie faliszujesz?
195   1  |        gwałtowniejsze. Przychodziło do bitew, w których towarzysze
196   1  |        grajek poczynał wygrywać nie do tańca, ale rozmaite pieśni,
197   1  |        córkę Marysię. Dostawszy się do Arkansas mieli w Borowinie
198   1  |     Clarcsville, i trochę porządków do roli. Tam gryzła ich straszna
199   1  | dzisiejszego oderwać. Chłop od rana do wieczora bór ciął, wióry
200   1  |             o lada co przyskakiwali do siebie z pięściami, w tym
201   1  |           co się święci, i od czasu do czasu odzywał się:~- Moja
202   1  |             niego chrapał, iż ledwo do taboru uciekł. Osadnicy
203   1  |         Kłótnie o działki wzrastały do tego stopnia, że do ran
204   1  |       wzrastały do tego stopnia, że do ran i krwi w bitwach przychodziło.
205   1  |          kto ma wychodzić na stróżę do bydła; owce poczęły ginąć.
206   1  |         przy duszy, na wóz siadał i do Clarcsville odjeżdżał. Ale
207   1  |             nie mieli o czym wracać do dawnych siedzib. Ci załamywali
208   1  |          głodu zamrzyj" mówił chłop do chłopa. A las szumiał, jakby
209   1  |          wieczora przyszedł Wawrzon do Marysi i rzekł:~- Widzęć,
210   1  |          niebieskie jak chaber oczy do góry ku gwiazdom i w blaskach
211   1  |       niedola przyciśnie, niech się do niego zgłosi, a on ją poratuje
212   1  |            wstać. Dziewczyna poszła do lasu, nazbierała mchu, wysłała
213   1  |            chłop - już śmierć idzie do mnie przez bory; zostaniesz
214   1  |            nie zostawił: gdybym cię do ślubu błogosławił, lepiej
215   1  |           to wołać wielkimi głosami do nieba o ratunek. Pewnej
216   1  |            jeszcze z Teksasu, mieli do niego ufność wielką, bo
217   1  |             wziął karabin i poszedł do lasu.~Noc już zapadła, gdy
218   1  |     podawały skry i ogień od drzewa do drzewa. Niebo zaczerwieniło
219   1  |       strzyma.~Potem zbliżywszy się do Marysi rzekł:~- Musisz być
220   1  |           atmosferą, przyczynił się do spędzenia chmur, ale prócz
221   1  |             deszeze. Przyczynia się do tego i parowanie wód, które
222   1  |            osadę pragnąc się dostać do Clarcsville, ale powrócili
223   1  |          narzucał, i zobowiązać się do wdzięczności, bo zapłaty
224   1  |           stary zemrze? Przyjdziesz do mnie, przyjdziesz sama,
225   1  |           twój Jaśko: chcę tego!~Co do Wawrzona, Orlik zdawał się
226   1  |    ślubowała, to wróci z nią choćby do Lipiniec, było dla niej
227   1  |       goryczą, nie pociechą. Wrócić do Lipiniec, gdzie był Jaśko,
228   1  |            Orlik poszedł jak zwykle do boru, w taborze rozległ
229   1  |         Woda dochodziła im zaledwie do kolan, ale wzbierała szybko.
230   1  |          starym ojcu podnosiła ręce do nieba, wzywając je na ratunek;
231   1  |             płynęli. Orlik od czasu do czasu odpychał pnie, gałęzie
232   1  |            wiosłować i odwrócił się do Marysi:~- Mojaś ty teraz,
233   1  |         mogli, a ciebie niech Orlik do starego pana do Nowego Jorku
234   1  |         niech Orlik do starego pana do Nowego Jorku odprowadzi.
235   1  |            na drogę ci da i wrócisz do Lipiniec. Ja już nie wrócę.
236   1  |           gorączki zdało mu się, że do niej wracał. Ot, widzi mu
237   1  |          chodzi za pługiem. On ręce do niego z wagonu wyciąga.
238   1  |             całuje, i czołgając się do krzyża obejmuje go rękoma:
239   1  |        Biedna Marysiu, nie wróci on do ciebie! Jemu za dobrze w
240   1  |          głosem pacierze, naokół aż do ostatnich krańców horyzontu
241   1  |          zniknął jej z oczu. Płynął do łodzi po ratunek dla niej.
242   1  |        jeszcze by z prądem dopłynął do tratwy, ale on nawet o tym
243   1  |             ręce przeniosły Marysię do czółna, ale Orlika w tym
244   1  |             dobrych ludzi pojechała do Nowego Jorku.~A pieniędzy
245   1  |    niebieskich oczach, podobniejszą do cienia niż do człowieka
246   1  |          podobniejszą do cienia niż do człowieka i żebrzącą łzami
247   1  |        zostanie? Nigdy! Pójdzie oto do portu, do niemieckich doków
248   1  |        Nigdy! Pójdzie oto do portu, do niemieckich doków podejmować
249   1  |            przejdzie Niemcy i wróci do Lipiniec. Tam jej Jaśko.
250   1  |          umrze blisko niego.~Poszła do portu i czołgała się u nóg
251   1  |            lepszy statek odchodzący do Europy i schować się gdzieś
252   1  |             przychodziła codziennie do portu wyglądać Jaśka. Ludzie
253   1  |            Ludzie przyzwyczaili się do niej i obdarzali czasem
254   1  |            jednak razu nie przyszła do portu i odtąd nie widziano
255 Latar|         okrętów idących z New Yorku do Panamy. Zatoka Moskitów
256 Latar|             chcąc się dostać z dołu do ognisk na szczyt wieży,
257 Latar|       niebieskich oczu, nie należał do ludzi Południa. Twarz jego
258 Latar|             jedwabny szmat, podobny do strzępu starej chorągwi.
259 Latar|             który jeśli nie wejdzie do portu, to zatonie... Jeśli
260 Latar|   olbrzymich ognisk, podobny z dołu do małego, czarnego punkciku.
261 Latar|              a który jednak zawinął do portu. Obrazy tej burzy
262 Latar|            myśli w przeciwstawieniu do cichej przyszłości, jaka
263 Latar|           vomito". Wreszcie przybył do Aspinwall - i tu miał być
264 Latar|    poczynała być coraz podobniejsza do rezygnacji. Dawny spokój
265 Latar|             zmienił się w skłonność do roztkliwiania się, i ten
266 Latar|         powodu. Prócz tego od czasu do czasu tłukła go najstraszliwsza
267 Latar|            szarych ptaków podobnych do wróbli, śniegi na górach
268 Latar|      zasłyszana jakaś nuta, podobna do słyszanej niegdyś... Na
269 Latar|           rzeczywistość przemawiała do niego nieprzepartymi dowodami;~
270 Latar|          ciemności i rycząc szły aż do stóp wysepki, a wówczas
271 Latar|            głośniej, podobna czasem do huku armat, to do szumu
272 Latar|            czasem do huku armat, to do szumu olbrzymich lasów,
273 Latar|          szumu olbrzymich lasów, to do dalekiego, zmąconego gwaru
274 Latar|     zielonych latarek pouwieszanych do masztów okrętowych. Zielone
275 Latar|             lewo. Skawiński zeszedł do swej izby. Burza poczęła
276 Latar|            utrudzonego starca jakby do snu.~II~Zaczęły płynąć godziny,
277 Latar|        życiu uczą stosować wszystko do siebie. .Wszystko, z czym
278 Latar|           nawet jego zajęcia. Dzień do dnia staje się podobny jak
279 Latar|           jedne za drugimi, podobne do łańcucha mew lub albatrosów.
280 Latar|           wiózł podróżnych i towary do Aspinwall, ciągnąc za sobą
281 Latar|           latami domki były podobne do gniazd mew, łodzie do żuków,
282 Latar|       podobne do gniazd mew, łodzie do żuków, a ludzie poruszali
283 Latar|            było całe międzymorze aż do Pacyfiku, pokryte najbujniejszą
284 Latar|            żywność i wodę, przybiła do wysepki, schodził z wieży
285 Latar|          myślą, że nie opuści wieży do śmierci, i po prostu zapomniał,
286 Latar|           wielki, że prawie podobny do pół-śmierci.~III~Ale nadeszło
287 Latar|         ujrzał książki: wziął jedną do ręki, spojrzał i położył
288 Latar|             wiedział, że należy ono do wielkiego poety, którego
289 Latar|            ale tak przywykł wówczas do karabina, że i do ręki nie
290 Latar|           wówczas do karabina, że i do ręki nie brał książek. W
291 Latar|            dziewiątym roku wyjechał do Ameryki i w awanturniczym
292 Latar|            Litery poczęły mu skakać do oczu; w piersi coś urwało
293 Latar|           ludem!~Jak mnie, dziecko, do zdrowia powróciłaś cudem~(
294 Latar|       powiekę~I zaraz mogłem pieszo do Twych świątyń progu~Iść,
295 Latar|     tymczasem ta mowa przyszła sama do niego - przepłynęła ocean
296 Latar|      zleciało z wierzchu latarni aż do niego. Potem przybyło ich
297 Latar|      przenoś duszę moją utęsknioną ~Do tych pagórków leśnych, do
298 Latar|           Do tych pagórków leśnych, do tych łąk zielonych... .~
299 Latar|            jego duszę i przeniosła "do tych pól, malowanych zbożem
300 Latar|        drugiemu podaje głos z chaty do chaty; wraz i żurawie krzyczą
301 Latar|          statku idącego z Aspinwall do New Yorku. Biedak stracił
302 Latar|      morzach, by się nad nim znęcać do woli. Toteż stary przez
303 Latar|             książkę, którą od czasu do czasu przyciskał ręką, jakby
304 Sach |         miasta pierwszy raz zjechał do niego cyrk tancerek, minstreli
305 Sach |            rozpoczęła się emigracja do wideł, w których też w mgnieniu
306 Sach |             założenia uniwersytetu, do czego i rząd stanowy musiałby
307 Sach |      wieczora ludność spieszyła oto do cyrku, raz dlatego, że po
308 Sach |              że cyrki nie zjeżdżają do lada mieściny, przybycie
309 Sach |       piętnastu laty, w przejeździe do Santa Fe, znalazł na Planos
310 Sach |     filistry z Antylopy cisnęli się do cyrku, aby importowanym
311 Sach |         wszystkie przejścia od góry do dołu. W cyrku widno jak
312 Sach |           nie zdołano przeprowadzić do niego rur gazowych, to natomiast
313 Sach |      szeregach przy wejściu z areny do stajen. Przez te szeregi
314 Sach |           jej widokiem, pochyla się do ucha młodego grocernika
315 Sach |             sachem! przebiega z ust do ust między widzami. Na błaznów,
316 Sach |            wykutą z miedzi, podobną do głowy orła, a w tej twarzy
317 Sach |      zresztą uzbrojony jest od stóp do głów. Na głowie jego chwieją
318 Sach |             za pasem ma topór i nóż do skalpowania, w ręku tylko
319 Sach |             długi drąg, który służy do chwytania równowagi podczas
320 Sach |             oto dyrektor zbliża się do wodza i mówi do niego, jakby
321 Sach |          zbliża się do wodza i mówi do niego, jakby chciał go ułagodzić
322 Sach |         Tymczasem sachem zbliża się do drugiego końca drutu - staje -
323 Sach |             polować z duchami ojców do Srebrnych Gór. Topory ich
324 Sach |           dalekich i wrzuciły ogień do Chiavatty. Bladzi wojownicy
325 Sach |           się zrywać szmery podobne do nagłych powiewów wichru.
326 Sach |          bez odpowiedzi cisnęło się do głów. Co zrobi ten wściekły
327 Ozyr |         durniów.~Ozyrys zwrócił się do drugiego ducha:~- Mów ty
328 Ozyr |            Jastrzębiooki, podnosząc do góry swój opatrznościowy
329 Ozyr |                Widzę, że obie macie do niego prawo, więc chętnie
330 Ozyr |             który tajnym okólnikiem do gubernatorów zabronił mi
331 Ozyr |             od wczesnej młodości aż do ostatniej chwili jego ziemskiej
332 Ozyr |            jak wstąpiwszy następnie do urzędu, zapisał się niebawem
333 Ozyr |        urzędu, zapisał się niebawem do działaczy państwowych i
334 Ozyr |        podniósł po raz trzeci palec do góry i rzekł z powagą:~-
335 Ozyr |         państwo musi być od podstaw do szczytu przebudowane, a
336 Ozyr |          uśmiechem i zwróciwszy się do Psunabudesa, począł mówić
337 Ozyr |          wyrok następujący:~...Wróć do życia i wróć na ziemię.
338 Ozyr |        życia i wróć na ziemię. Bądź do końca świata ministrem Faraonów
339 Ozyr |          obrócił Psunabudesa twarzą do niebieskich schodów i nagłym
340 Ozyr |            Ekscelencji, albowiem aż do bram nieba jęły dochodzić
341 Legen|       wszyscy i poczęli bić z dział do wichrów i fal spienionych,
342 Legen|             pian, żeglarze walczyli do upadłego.~Chwilami sił im
343 Legen|          spoczynku znów zrywali się do walki.~Na koniec ręce im
344 Legen|     zaślepieni! Nie z dział wam bić do burzy, nie fale chłostać,
345 Legen|          spodu.~I pracowali od rana do nocy, w trudzie i pocie
346 Bajka|            i nie kochasz mnie.~- Co do mego głosu, odzywam się
347 Bajka|        takim, jaki mi Bóg dał, a co do mych uczuć, za cóż ja mam
348 Zpami|         przecie zadania od czwartej do ósmej, a potem od dziewiątej
349 Zpami|        ósmej, a potem od dziewiątej do dwunastej, i sam nie szedłem
350 Zpami|        dwunastej, i sam nie szedłem do łóżka, nimem się nie przekonał,
351 Zpami|            lampę i zasiadał na nowo do stolika. Gdym go łajał -
352 Zpami|          tak już przyzwyczaiłem się do tych nocnych siedzeń, do
353 Zpami|            do tych nocnych siedzeń, do blasku lampki i do mruczenia
354 Zpami|         siedzeń, do blasku lampki i do mruczenia koniugacyj, że
355 Zpami|           na to. Dziecko tyle miało do roboty, tyle do wyuczenia
356 Zpami|          tyle miało do roboty, tyle do wyuczenia się na pamięć,
357 Zpami|       wyuczenia się na pamięć, tyle do napisania co dzień, że z
358 Zpami|             gdym mu pakował książki do tornistra i gdym widział,
359 Zpami|             i ślepo był przywiązany do matki, że zaś mu powiedziano,
360 Zpami|             nikomu nie przychodziło do głowy, dlaczego płakał,
361 Zpami|             głowy, dlaczego płakał, do jakiej strasznej poczuwał
362 Zpami| odpowiedzialności. Ba! co komu było do tego? Miał polski akcent,
363 Zpami|             widziałem dziecko idące do szkoły i wracające z niej
364 Zpami|          guwerner, potem gdy wszedł do drugiej klasy, jako korepetytor,
365 Zpami|            więc czas przywiązać się do niego. Zresztą czemu bym
366 Zpami|              prywatny nauczyciel, a do tego człowiek chory, ona
367 Zpami|         musi w końcu przyczepić się do czegoś, jak przyczepia się
368 Zpami|          falą - więc moje przywarło do niej. Co ja na to poradzę?
369 Zpami|       wdowieństwie, więc... musiało do tego przyjść. Ale to nie
370 Zpami|             się w pewnej skłonności do egzaltacji uczuć i poglądów.
371 Zpami|            poglądów. Należeli oboje do tego rodzaju istot nerwowych,
372 Zpami|        kochających, które zdolne są do największych poświęceń,
373 Zpami|     ubóstwem, jednakże w porównaniu do dawnych czasów - miernością.
374 Zpami|          nie był tępy, ale. należał do tego rodzaju dzieci, których
375 Zpami|             nie zgaduję, przybiegał do mnie z pyszną minką i zarzuciwszy
376 Zpami|           ręce na szyję, mówił niby do ucha, ale bardzo głośno:~-
377 Zpami|           celujące, gwarzył na wpół do mnie, na wpół do siebie
378 Zpami|            na wpół do mnie, na wpół do siebie samego:~- Na Boże
379 Zpami|          Boże Narodzenie pojedziemy do Zalesina: śnieg będzie padał -
380 Zpami|            Michasia z klasy drugiej do pierwszej; ale on te przedmioty,
381 Zpami|   wypłakawszy się, siadał następnie do lekcji, cichy bywał i niby
382 Zpami|        energii, z jaką zabierał się do zadań, było coś rozpaczliwego
383 Zpami|             po ciemku wynosił lampę do przedpokoju, tam ją zapalał
384 Zpami|           tam ją zapalał i zasiadał do roboty. Zanim go na tym
385 Zpami|         rady, jak wstać, zawołać go do pokoju i przerobić z nim
386 Zpami|          prócz głębokiej nienawiści do nauczycieli i całej ich
387 Zpami|              gryzł i martwił. I tak do zmartwień, którymi karmiły
388 Zpami|        chłopiec szedł za tą powagą, do której rwało mu się serce,
389 Zpami|          udawać, że słucha i bierze do serca słowa przeciwne; musiał
390 Zpami|              musiał udawać od .rana do wieczora i żyć w tym męczącym
391 Zpami|            przyrzucały jeszcze wagi do brzemienia.~"Bóg Cię obdarzył,
392 Zpami|          świat z wrodzoną łatwością do języków i że nie umiał się
393 Zpami|            Świętych dają stopnie, a do Bożego Narodzenia może Pan
394 Zpami|       rutynę szkolną, że przywyknie do wszystkiego, że wprawi się
395 Zpami|            czasu będzie potrzebował do nauki. Gdyby nie to, dawno
396 Zpami|             to, dawno bym był pisał do pani Marii i przedstawił
397 Zpami|      zwariuje ze szczęścia. Napisał do matki list zaczynający się
398 Zpami|      Wypadek przyczynił się jeszcze do powiększenia niepowodzeń.
399 Zpami|       chłopiec, który był niezdolny do najmniejszego kłamstwa,
400 Zpami|          uwagą, że zachęcam chłopca do lenistwa. Kosztowało mnie
401 Zpami|        Chciałem mu nie pozwolić iść do szkoły, ale mówił, że mu
402 Zpami|             we własne siły; doszedł do przekonania, że wysiłki
403 Zpami|       Zalesia, który czasem pisywał do niego, człowiek bardzo przychylny,
404 Zpami|           zbliżało się szybko, i co do cenzury nie można się było
405 Zpami|          było już łudzić. Napisałem do pani Marii, chcąc ją o tym
406 Zpami|          łzy. Mnie także było pilno do Zalesina, bom już prawie
407 Zpami|           zrobił się prawie podobny do jakiegoś obrazu. Żal było
408 Zpami|         Widziałem tylko, że poszedł do okna, stanął w nim i bezmyślnie,
409 Zpami|       prawie zupełnie. Zabrałem się do układania rzeczy w kuferek,
410 Zpami|             i położyłem natychmiast do łóżka, a rozbierając patrzyłem
411 Zpami|     Porwałem go na ręce i zaniosłem do łóżka; ciało jego parzyło
412 Zpami|          rozmiary. Posłałem depeszę do pani Marii i na drugi dzień
413 Zpami|      ramieniu i cała dusza wybiegła do oczu, utkwionych we mnie,
414 Zpami|            szron oddechu, i wbiegła do pokoju dziecka. Kłamałem.
415 Zpami|            w końcu stał się podobny do szeptu zegarka. Chwila jeszcze,
416 Zpami|           które przyłożył mu doktór do ust, przesłaniało się jeszcze
417 Zpami|            coraz mocniej, wyszedłem do przedpokoju i położywszy
418 Zpami|          się zerwałem, wbiegła sama do przedpokoju, ogarniając
419 Zpami|            umarł!~Pobiegłem co tchu do łóżka chłopca. Tak jest.
420 Zpami|        zszedł mi na przygotowaniach do pogrzebu, które były dla
421 Zpami|             pogrzebowej, przywykłej do takich widoków, i przechodziła
422 Zpami|            Włożyliśmy w końcu ciało do trumny i ustawili na katafalku,
423 Zpami|     Delikatny jego profil, zwrócony do sufitu, uśmiechał się łagodnie,
424 Zpami|      światłem; wszyscy zbliżali się do niego z szacunkiem i pewną
425 Zpami|            i mówić choćby po polsku do małych aniołków ze skrzydełkami
426 Zpami|            Tak szepcąc zbliżali się do szeregu świateł i odmawiali "