Nowela

 1   1  |        wyczerpanie, brakło jej siły nawet do rozmyślań; ale
 2   1  |  ciężkie jak na jej wyczerpane siły, ale on jej nie pomógł jakby,
 3   1  |    doków. Wstąpiły w nich nowe siły. Doszedłszy do budynku celniczego,
 4   1  |      drzewo stojące. Olbrzymie siły jego zdawały się podwajać.
 5   1  |     powodzią, miała taki wyraz siły, że Marysia po raz pierwszy
 6   1  |       kołem. Orlik czuł, że go siły opuszczają, gdy nagle zerwał
 7   1  | wytrwałość chłopską. Tymczasem siły ją opuszczały. Czuła, że
 8 Zpami|        dziecko męczyło się nad siły, ale cóżem miał robić? Musiał
 9 Zpami|     nie umiał. Dziecko traciło siły, chudło, żółkło i zasępiało
10 Zpami|        praca wyczerpywała jego siły. Raz, gdym wykładał mu historię,
11 Zpami|        jakiej żył ciągle. Dwie siły, dwa głosy, których słuchać
12 Zpami|        wątła postać, ani wątłe siły nie były w stanie sprostać
13 Zpami|       wszelką ufność we własne siły; doszedł do przekonania,
14 Zpami|      było, ale niknął i tracił siły. Nie mógł już udźwignąć