Nowela

 1   1  |        widać było kawały błękitu nieba, zmieniajace kształt ustawicznie.
 2   1  |         wysłuchaj nas!~- Ojcze z nieba, Boże, zmiłuj się nad nami! -
 3   1  |        czym się szmat rodzinnego nieba zwiesza, a do czego jak
 4   1  |       pomoście, podniósł oczy do nieba i łzy dwoma strumieniami
 5   1  |        myślał, że chyba za kawał nieba złapał.~Toć to pan... i
 6   1  |         wydawał im się aniołem z nieba.~Gdy jedli, radowało go
 7   1  |        się zapuścił głębiej, ten nieba nad sobą nie dojrzał i w
 8   1  |          dnia zjawił się jakby z nieba spadły wóz niejakiego pana
 9   1  |        wołać wielkimi głosami do nieba o ratunek. Pewnej niedzieli
10   1  |    starym ojcu podnosiła ręce do nieba, wzywając je na ratunek;
11 Latar|  promieni słonecznych lały się z nieba na wodę, na piaski i na
12 Latar|       piątą po południu. Jasnego nieba nie zaciemniała żadna chmurka,
13 Ozyr | Ekscelencji, albowiem aż do bram nieba jęły dochodzić chóralne