Nowela

  1 Janko|                Ba! - powiada druga - a chłopaka to zara trza ochrzcić;
  2 Janko|             dobrodzieja nie doczeka, a - powiada - błogo będzie,
  3 Janko|            mówiąc zapaliła gromnicę, a potem wziąwszy dziecko pokropiła
  4 Janko|           daję ci na przezwisko Jan, a terazże, duszo "krześcijańska",
  5 Janko|         opalony, z brzuchem wydętym, a zapadłymi policzkami; czuprynę
  6 Janko|            popłakiwał cicho z zimna, a czasem i z głodu, gdy matula
  7 Janko|              ludzie, że się wychowa, a jeszcze mniej, żeby matka
  8 Janko|             Wszędzie też je słyszał, a jak tylko trochę podrósł,
  9 Janko|             w boru "grlało". Oj! Oj!~A matka na to:~- Zagram ci
 10 Janko|        obiecywał, że już nie będzie, a taki myślał, że tam coś
 11 Janko|              będziewa się weselili", a basetla grubym głosem wtórowała
 12 Janko|           Okna jarzyły się światłem, a każda belka w karczmie zdawała
 13 Janko|         drgać, śpiewać i grać także, a Janko słuchał!...~Co by
 14 Janko|        swoich bosych nogach do domu, a za nim biegł w ciemnościach
 15 Janko|           jego najdroższe ukochanie. A jednak pożądał ich. Chciałby
 16 Janko|              robaczki świętojańskie, a wzdłuż zwieszał się smyczek
 17 Janko|          drzewa, załopotały łopuchy, a Janek jakoby wyraźnie usłyszał:~-
 18 Janko|            nie!" Ale lelek odleciał, a słowik został i łopuchy
 19 Janko|       ostrożnie posunał się naprzód, a tymczasem słowik cichuteńko
 20 Janko|              zwierzątko w zaroślach, a teraz był jak dzikie zwierzątko
 21 Janko|          ścianie, zrobiło się widno, a potem... Eh! Boże! Słychać
 22 Janko|         drugi dzień nie wstał Janek, a trzeciego wieczorem konał
 23 Janko|      poruszały się jeszcze oddechem, a twarz dziecka była jakby
 24 Janko|              na zielonej, na runi!", a od strugi dochodziło granie
 25 Janko|              dziecka rozjaśniła się, a z bielejących warg wyszedł
 26   1  |       czterech dni był już w drodze, a od dwóch minął zielone brzegi
 27   1  |           padał miejscami i na wodę, a na tym tle perłowym odrzynał
 28   1  |             że aż dno było mu widać, a szedł naprzód. Fala płynęła
 29   1  |               Fala płynęła ku niemu, a on ku fali - i rozcinał
 30   1  |            statek szedł połową pary, a natomiast rozpiął żagle.
 31   1  |         prostowali w takt do śpiewu, a wołania ich mieszały się
 32   1  |         nazywał się Wawrzon Toporek, a dziewczyna, Marysia, była
 33   1  |             mu jej wiatr nie zerwał, a Marysia trzymała się tatula
 34   1  |       przerwał milczenie:~- Maryś!~- A co?~- Widzisz?~- Widzę.~-
 35   1  |            co?~- Widzisz?~- Widzę.~- A dziwujesz się?~- Dziwuję
 36   1  |      zmniejszała się, wiatr ustawał, a przez chmury przedarło się
 37   1  |              krąg słoneczny, jarzący a promienny, wydał im się
 38   1  |               Ty jedziesz panią być, a on, jak był koniuchą, tak
 39   1  |         minie, i westchnęła tęsknie, a tymczasem żagle były już
 40   1  |              odpowie po katolicku.~- A jakże my będziewa w Ameryce
 41   1  |      Dziewczynie oczy nabrały łzami, a potem oboje zaczęli rozmyślać
 42   1  |            za koszta jej utrzymania, a koszta rosły z każdym dniem.
 43   1  |           zapłacić, zajęli mu konia, a jego za opór skazali do
 44   1  |          wsiach niby o len zamawiał, a w rzeczy samej ludzi za
 45   1  |               i z borem, i z łąkami, a chłopu aż się oczy śmiały.
 46   1  |        Chłopa kusili, aż go skusili. A jemu tu po co zostawać?
 47   1  |             wodę, oddychał jak smok, a nocą ciągnął za sobą warkocz
 48   1  |            inne myśli i wspomnienia, a płynęły jako on spieniony
 49   1  |            zamigotały już na niebie, a ona ciągnęła żurawia śpiewając: "
 50   1  |            się przeciągle ligawka... A to Jaśko Smolak, koniucha,
 51   1  |         potrząsnął konopną czupryną, a co jej mówił, to wspominała
 52   1  |             się po gościńcu potoczę, a znajdę cię, jedyna! Albo
 53   1  |            nam życie i jedna śmierć, a jakom ci tu nad tą wodą
 54   1  |          zamarzły żuraw przy studni, a w dali bór, od zorzy czerwony
 55   1  |          bruzdy i zapienione zagony, a na onych wodnych polach
 56   1  |      płakanie fal, i poświst wiatru, a tam, przed dziobem statku
 57   1  |               potem tylko promienie, a potem na całym zachodzie
 58   1  |            się kończy światłość fal, a zaczyna niebo, powietrze
 59   1  |         słowami: "Pochwalony!" wita, a "na wieki wieków" odpowiada;
 60   1  |           rozlegały się ustawicznie, a majtkowie ciągnęli liny.
 61   1  |              blaski zgasły na morzu, a jednocześnie z wody podniosła
 62   1  |           chorowody głosów, dalekie, a niezmiernie żałosne i jakby
 63   1  |           nor ciemnych niż do łóżek, a i cała sala robiła wrażenie
 64   1  |          jechali dopiero dni cztery, a jednak gdyby ktoś porównał
 65   1  |         zresztą wiedzieli, co wolno, a co nie? Nie śmieli się prawie
 66   1  |         tajno, że niebezpieczeństwo, a może śmierć się zbliża.
 67   1  |         chlebem jeszcze lipinieckim, a dziewczyna, której przykrzyło
 68   1  |         nagle i równie nagle zniżył, a jednocześnie fala głucho
 69   1  |               położył statek bokiem, a później okręcił nim naokoło,
 70   1  |             jęło latać po powietrzn, a szkła w lampach zadźwięczały
 71   1  |         dzieci, gonitwa za rzeczami, a wśród tego zamieszania i
 72   1  |       umieszczeni, wzlatywał w górę, a potem spadał jak szalony.
 73   1  |              Ryk fal powiększał się, a skrzypienie pułapu stało
 74   1  |         oddychały tylko pośpiesznie, a ręce z wysileniem trzymały
 75   1  |           straszny sąd iść, niebogo.~A gdy tak múwił, Marysia zrozumiała,
 76   1  |        przelatywały jej przez głowę, a w duszy krzyczało coś:~-
 77   1  |              znowu upadło na ziemię, a płomień zgasł. Zrobiło się
 78   1  |            Boża albo inna jaka siła, a nie moc ludzka, z tych przepaści
 79   1  |              upływał dzień za dniem, a przed statkiem ciągle widać
 80   1  |            rzekł:~- Wielmożny panie, a prędko dobijewa do przewozu?~
 81   1  |            kołyszącego się na morzu, a gdy statek zbliżył się do
 82   1  |          wywieszono jedną chorągiew, a na tyle statku drugą, większą.~
 83   1  |        gmachem, stojącym w pośrodku, a w dali niby zgęstniała mgła,
 84   1  |             rozstępować się i ginąć, a na ich tle, w miarę jak
 85   1  |           przed miastem las masztów, a na ich szczytach tysiące
 86   1  |         otworzył i patrzał, patrzał, a potem do dziewczyny:~- Maryś!~-
 87   1  |       dlaboga!~- Widzisz?~- Widzę.~- A dziwujesz się?~- Dziwuję
 88   1  |              parków, mówił dalej :~- A no! Chwalić Boga! Żeby jeno
 89   1  |          maku. Ja że w Polsce chłop, a tu będę pan...~W tej chwili
 90   1  |           włóki tego boru podarował, a na reszcie zbiórkę. Kiej
 91   1  |               gdy za nią przyjedzie, a ona będzie już dziedziczką?
 92   1  |         pierwsza klasa, potem druga, a podpokładowi, obładowani
 93   1  |              się na ulicy.~- Tatulu! a co będziewa robić? - spytała
 94   1  |        ścianą czekając na komisarza, a tymczasem otoczył ich gwar
 95   1  |             biegły proste, szerokie, a po ulicach tłumy ludu jakby
 96   1  |             lub przed kimś uciekali, a jakie przy tym mrowie narodu,
 97   1  |          tylko nogą na ziemi stanąć, a skończy się ich niedola.
 98   1  |      przerywany, ciężki, gorączkowy, a we śnie jakby obrazek w
 99   1  |           wysychają tu prawie nigdy, a małe, szczelnie obudowane
100   1  |             zarzucone są całe ulice, a raczej cała pokrywająca
101   1  |          zbrodni, nędzy, głodu, łez.~A jednak część ta miasta ruchliwa,
102   1  |             koszarach Castle-Garden, a nie chce lub nie może pójść
103   1  |             części dla braku roboty, a po części z zamiłowania.
104   1  |            snem i jak sen pierzchło, a rzeczywistość przedstawia
105   1  |             drobniejsza niż dawniej, a oczy wielkie i zapatrzone.
106   1  |         okręty, ale nie miał taczek, a zresztą Irlandczycy podbili
107   1  |             skończyły się pieniądze, a zaczynał się głód.~W kraju,
108   1  |              ramiona, w górze niebo, a naokoło pola i w onej ciszy
109   1  |           usłyszałby jego śpiewanie. A tu w tym mieście huczało
110   1  |         wszystkiego, co w nie lazło, a myśl jedna drugiej dogonić.
111   1  |          ołtarz ze świecą wychodził; a tu był ostatni między wszystkimi,
112   1  |            którą przed sobą widział, a największego bólu nawet
113   1  |            Dręczyła go dniem i nocą, a dręczyła tym straszniej,
114   1  |         chłopska rwie i wije z męki: a jemu potrzeba było boru
115   1  |            rodzinnego nieba zwiesza, a do czego jak serce przywrze,
116   1  |        przywrze, to się nie oderwie, a oderwie się, to się krwawi.
117   1  |              brzemieniem, już opada, a tu miasto obce huczy i huczy;
118   1  |             on jęczy i wzywa Jezusa, a tu krzyża nigdzie nie ma,
119   1  |          tylko miasto huczy i huczy, a na tapczanie siedzi dziewczyna
120   1  |          dzieci, trzecie było chore, a jednak od dwóch tygodni
121   1  |              również źle się działo, a nawet gorzej jeszcze, bo
122   1  |               napaliwa choć w piecu, a może znajdę co zjeść.~Nie
123   1  |              wyrzucanego ze statków, a przy tym, gdy ot, chodził
124   1  |         Przyszedł wreszcie nad wodę, a że to była pora "lunchu",
125   1  |            szarpnęły, wóz wyskoczył, a że był czubiasto ładowny,
126   1  |             do domu mruczał cicho:~- A no, Bogu najwyższemu niech
127   1  |               Myślałem se: ukradnę - a tu bez kradzenia z wozu
128   1  |    przyniosła wody, zjadła, co było, a potem całymi godzinami wpatrywała
129   1  |             dziedziczką i panią być, a teraz jakże zmieniło się
130   1  |             swoją kolonię po ojcach, a ona stała się taką biedną,
131   1  |            kościele. Czy przyjedzie? a choćby i przyjechał, to
132   1  |             i w Lipińcach szczekały, a jednak tak tam coś ciągnie,
133   1  |        środek izby przemocą ciągnął, a ona zasłoniwszy oczy rękoma
134   1  |          dolara na następny tydzień, a nie mieli już ani centa.
135   1  |             głową, mieszając wyrazy, a zarazem patrząc błagalnie,
136   1  |           następnie w ciemnej sieni, a dziewczyna została sama
137   1  |           będzie chodził koło wozów, a o pojutrze nie myślał w
138   1  |        przyśpieszył jeszcze kroku.~- A ty tu czego stoisz?~- Gospodarz
139   1  |             iść, ale zawrócił zaraz, a głos jego stał się głuchy,
140   1  |              nóg, podniesione głosy, a potem na ulicę wyleciał
141   1  |        wysuwały się daleko nad wodę, a między deskami i belkami
142   1  |             ruchem. Mgła też opadła, a pogodne promienie słońca
143   1  |              odpływa w tamtą stronę, a odpływa bez nich. Zmęczona,
144   1  |              zamykały się na oczach, a wybladła twarz chyliła się
145   1  |           zwierzęcy i ptasi z głodu, a zarazem tak rozpaczliwie
146   1  |            ogarnęły ją w tej chwili, a rodzony ojciec mówiący tak
147   1  |            jej wychudłych ramionach, a głos mówił ciągle z tym
148   1  |            Noc była głęboka, ciemna, a pomoc nie mogła znikąd nadejść,
149   1  |          przodem, na nim tłum ludzi, a z tego tłumu dwie ręce wyciągają
150   1  |            stoi, Jaśko wyciąga ręce, a nad okrętem i nad Jaśkiem
151   1  |           między dwie belki chustkę, a w niej zawinięty chleb,
152   1  |          najczystszą polszczyzną :~- A wyście skąd, ludzie?~Jakby
153   1  |            Tu Marysi głosu zabrakło, a Wawrzon rzucił się plackiem
154   1  |             zaraz wziąć do jedzenia, a gdy odrzekli, że nie śmieją
155   1  |            gniewał się, wymyślał mu, a gdy doszło do tego, jak
156   1  |             przybył, nie miałem nic, a teraz mam kawałek chleba.
157   1  |          zostanie? Wyście tu na nic, a przyjechać tu łatwo, wrócić
158   1  |              powrotem, koszt wielki, a przy tym do czego wrócą?
159   1  |           mogę dać wam bilety darmo, a co dam w rękę, to schowacie
160   1  |             to piękny kraj i ciepły, a ziemia prawie pusta. Tam
161   1  |           160 morgów od rządu darmo, a od kolei za małą opłatą -
162   1  |         kupił im bielizny i ubrania, a wreszeie zaprowadził do
163   1  |          biedzie zupełnie zapomniał, a Marysia czuła nad sobą widomą
164   1  |           mniej ludna. Farmy znikły, a kraj roztworzył się w szeroki
165   1  |        tatulu?~- Widzisz?~- Widzę.~- A dziwujesz się?~- Dziwuję
166   1  |           Poprzednio gazety polskie, a nawet i angielskie, wychodzące
167   1  |            urbi et orbi w ogólności, a polskim osadnikom w szczególności,
168   1  |              jeść tłusto, żyć długo, a po śmierci na pewno otrzymać
169   1  |              między febrą od wschodu a czerwonoskórymi od zachodu,
170   1  |             dwa miliony mieszkańców, a ziemia, którą się dziś płaci
171   1  |              pustych miała zapewnić, a raczej dopełnić funduszu
172   1  |       pomyślnymi, stąd mnóstwo osób, a nawet rodzin polskich rozproszonych
173   1  |              i sadzą miast wydostać, a jąć się pługa i siekiery
174   1  |       zapasów między czerwonoskórymi a białymi myśliwcami na bawoły
175   1  |           gdy czuje sękacza w łapie, a zwłaszcza jeszcze gdy ma
176   1  |              nie bardzo komu ustąpi, a temu, co by mu nadto w drogę
177   1  |           niż z Warszawy do Krakowa, a co gorsza, trzeba było jechać
178   1  |  przeznaczonych na osadę pola i las, a znaleźli tylko las, który
179   1  |       bisiory jakie kwieciem okryte, a tak gęste, tak stłoczone
180   1  |             w tym arkansaskim lesie, a czasem i pieśni rozlegające
181   1  |         Little-Rock lub Clarcsville, a składającymi się z kukurydzowej
182   1  |           wygrywał obertasa od ucha, a gdy głos skrzypiec ginął
183   1  |              pracy ciężkiej gwarnie, a przy tym bezładnie. Najpierwszą
184   1  |             było do dachu nad głową, a więcej przykrzył się karczunek,
185   1  |        zapłacili więcej, inni mniej, a co gorzej, nikt nie wiedział,
186   1  |             puszcza była najrzadsza, a woda najbliższa. Stąd powstały
187   1  |         wielkimi literami: "Saloon", a pod spodem mniejszymi: "
188   1  |          pustynię między Clarcsville a Borowiną, jakim sposobem
189   1  |            spojrzysz, to je rajbrod, a co karem milkę ujedziesz,
190   1  |         gryźć, kupisz lumbe i basta, a u was co?~- U nas jeden
191   1  |              niż całe twoje bloki.~- A ty mnie goddam, czego tykasz?
192   1  |         byłem syr, to i tu będę syr, a ty coś za jeden?~- Cicho,
193   1  |         wytoczył się wysoko nad las, a oni jeszcze słuchali. Ale
194   1  |              to nie bruk nowojorski, a przy tym tam nie mieli nic,
195   1  |         zakładaniu na zręby pomagał, a stary, że chytry był, poznał,
196   1  |              lepiej nawet niż innym, a w ogóle byłoby wcale dobrze,
197   1  |   zachorowało na krzyże z wysilenia, a potem rzuciła się na nich
198   1  |            przestały wreszcie rąbać, a bór szumiał, jakby się natrząsał
199   1  |              niemocy. "Rąb dwa lata, a potem z głodu zamrzyj" mówił
200   1  |               mówił chłop do chłopa. A las szumiał, jakby się natrząsał.~
201   1  |              jaki obrazek kościelny.~A chlopaki z Chicago i strzelcy
202   1  |           niech się do niego zgłosi, a on ją poratuje zawsze.~Tymczasem
203   1  |           Boże, Święty mocny, Święty a nieśmiertelny, zmiłuj się
204   1  |       miesięcy w domu go nie bywało, a zawsze wracał zdrów, cały.
205   1  |               Przynosił tylko skóry, a czasem i skalpy indyjskie,
206   1  |              hucząc odchodziła dalej a dalej; dzień zrobił się
207   1  |          zapasy mogły się wyczerpać, a dostać nowych z Clarcsville
208   1  |              mnie, przyjdziesz sama, a ja cię wezmę jak wilk jagnię,
209   1  |             i koliska, wozy nikły...~A Wawrzon i Marysia? Ta ściana
210   1  |         wiatrem...~Namiot zerwało... a i sama tratwa mogła rozbić
211   1  |             Głowa jego była odkryta, a twarz mokra i zarumieniona
212   1  |    pochowajta, jeśli będzieta mogli, a ciebie niech Orlik do starego
213   1  |          mnie w wodę, bom nie pies"; a potem widocznie przypomniało
214   1  |           Jedźcie dalej! Boże, Boże! a to już i pola, i grusze
215   1  |          mówić nie może. Jadą dalej. A tam co? Miasto Przyręble,
216   1  |            tam co? Miasto Przyręble, a za Przyręblami Lipińce.
217   1  |              Jeszcze przez tę górkę, a tam już krzyż i drogowskaz,
218   1  |    zabłąkanej wśród powodzi tratwie, a dusza poleciała tam, gdzie
219   1  |              ogień rósł im w oczach, a w czerwonym jego świetle
220   1  |              ludziska się mnie bali, a ja się ciebie zląkłem, i
221   1  |           się nad wodę, potem druga, a potem zniknął w topieli...~
222   1  |           pojechała do Nowego Jorku.~A pieniędzy tych nie było
223   1  |             kartę.~- Umarł.~- Umarł? A syn... Pan Wiliam?~- Wyjechał.~-
224   1  |            Pan Wiliam?~- Wyjechał.~- A panna Joanna?~- Wyjechała.~
225   1  |             i prosić, by ją zabrali, a jeśli się zmiłują, to o
226   1  |       przecież ją w wodę nie wrzucą, a wrzucą, to i cóż? Jedno
227 Latar|              rezydującego w Panamie, a był to kłopot niemały, raz
228 Latar|            jest to życie klasztorne, a nawet więcej niż klasztorne,
229 Latar|            drugą stronę międzymorza, a po dniu promiennym nastąpiła
230 Latar|             biła falą, pluła pianą - a który jednak zawinął do
231 Latar|          namiotu, rozwiewał ognisko, a jego samego niósł na stracenie.
232 Latar|            Wierzył, że jakaś potężna a mściwa ręka ściga go wszędzie,
233 Latar|             śmiał odpowiedzieć: tak. A tymczasem rzeczywistość
234 Latar|              aspinwalskich zegarach, a on jeszcze nie opuszczał
235 Latar|             szły aż do stóp wysepki, a wówczas widać było spienione
236 Latar|   ciemniejsza i bardziej tajemnicza, a im jest bardziej zmęczony
237 Latar|         jeden ogół, woda - to drugi, a wśród tych nieskończoności
238 Latar|              ciągłym zadumaniem się, a z tego zadumania nie budzi
239 Latar|             czyścił soczewki latami, a potem siadłszy na balkonie,
240 Latar|      Aspinwall i jego ruchliwy port, a w nim las masztów, łodzie
241 Latar|         gniazd mew, łodzie do żuków, a ludzie poruszali się jak
242 Latar|           stawały się jakieś leniwe, a wówczas na lądzie, na morzu
243 Latar|         którego używa, jest wyborny, a gdy pomyślał, że będzie
244 Latar|             się w załamach skalnych, a wieczorem odprawiały wiece
245 Latar|              Dalej, między Aspinwall a Panamą, widać było ogromny
246 Latar|              podziwiać ich piękność, a być zasłoniętym od zdrad.
247 Latar|           pożyczanego u Falconbridge'a - i szukał w nich skwapliwie
248 Latar|        otoczenia nadzwyczaj prostego a wielkiego począł stary tracić
249 Latar|    przestawał, istnieć jakoby osoba, a zlewał się coraz więcej
250 Latar|              głosem bardzo kochanym, a zapomnianym prawie. Przesiedział
251 Latar|      blaskiem popołudniowego słońca, a na niej otwarta już książka.
252 Latar|         prawie nie spotykał Polaków, a nigdy książek polskich.
253 Latar|       Naprawdę było jakoś uroczyście a cicho i poważnie. Nagle
254 Latar|              słyszał mowy rodzinnej, a tu tymczasem ta mowa przyszła
255 Latar|         tęsknota poczynała zacierać. A teraz "wracał cudem" - więc
256 Latar|            spokój i rozpromienienie, a oczy jego były jakby natchnione.
257 Latar|              się na nią z wrzaskiem, a sam wziął znowu książkę.
258 Latar|              skałę i przymknął oczy. A wówczas "Ta, co jasnej broni .
259 Latar|             szlaki czerwone i złote, a on w tych światłościach
260 Latar|              Pamiętasz?" On pamięta! a zresztą widzi: pola przestronne,
261 Latar|            krzeszą ognia podkówkami, a jemu tam nudno samemu na
262 Sach |           Chiavatta została spaloną, a mieszkańcy bez różnicy wieku
263 Sach |               Była jednak i trzecia, a może najważniejsza przyczyna
264 Sach |         przypatrują się wozom trupy, a głównie płóciennej zasłonie
265 Sach |     rozhukany koń bez uzdy i siodła, a na nim jakby obłok muślinu,
266 Sach |        przestaje grać Yankee Doodle, a gra posępną arię Komandora
267 Sach |              można wszystko widzieć, a teraz spoglądają z pewnym
268 Sach |         wpływ.~Chiavatta, Chiavatta! A toż oni, Niemcy, także są
269 Sach |               podobną do głowy orła, a w tej twarzy świecą zimnym
270 Sach |            spokojne, niby obojętne - a złowrogie. Wodzi on nimi
271 Sach |         chwilami nie widać go wcale, a wtedy Indianin zdaje się
272 Sach |     przywozili mięso i skóry bawole, a żony witały ich z radością
273 Ozyr |          PAPIRUSU HENRYK SIENKIEWICZ~A gdy umarł w Egipcie syn
274 Ozyr |            dwie przekupki z Memfis?.~A na to tak odpowiedział pierwszy
275 Ozyr |       odstępowałam go ani na chwilę, a ponieważ i on trzymał się
276 Ozyr |            krainie, którą ja władam, a która przeznaczona jest
277 Ozyr |            krainie, którą ja władam, a która przeznaczona jest
278 Ozyr |             na wyrok Sprawiedliwego.~A Sprawiedliwy wpił swój ptasi
279 Ozyr |              się przez czas dłuższy, a wreszcie rzekł:~- Widzę,
280 Ozyr |              o Głupoto, będą głupie, a twoje, o Niegodziwości,
281 Ozyr |          tego nie mogę ich rozważać, a zatem żadnej z was nie mogę
282 Ozyr |              przedstawiła w krótkich a mądrych słowach i żywot
283 Ozyr |            chwili przywołał Mądrość, a ta stawiła się natychmiast
284 Ozyr |          wewnętrznych nieprzyjaciół, a przy tym nigdy w jego zakutej
285 Ozyr |              i pozamykał ich szkoły, a przede wszystkim kazał im
286 Ozyr |             do szczytu przebudowane, a za mało uczciwy, by przeprowadzić
287 Ozyr |              która w końcu przeważy!~A słowa Mądrości płynęły dalej:~-
288 Ozyr |             Poderwał władzę Faraona, a nie rozszerzył wolności.
289 Ozyr |     powiększyły się głody w Egipcie, a kraj napełnił się~rozbójnikami.~-
290 Ozyr |              Egipt, zyskałby Faraon, a on sam nie tylko nic by
291 Ozyr |       Podnieś, o Sprawiedliwy, wagi, a przekonamy się natychmiast.~. . . . . . . . . . . . . . . . . . .. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .~
292 Ozyr |       prowadź, prezyduj, rządź...~...A gdy spełnią się wieki, musi
293 Legen|         piana warczała~mu po bokach, a za nim ciągnęła się szeroka
294 Legen|       Rzekłbyś: lewiatan fale porze! A czasem pytali załogę "Purpury":~-
295 Legen|             Przechodziły lata całe - a ona nie tylko sama zdawała
296 Legen|          burty, maszty popróchniały, a żagle zetliły się na powietrzu.~
297 Legen|            Purpura" tonęła naprawdę, a załoga, odwykła od trudów
298 Legen|           wichrów i fal spienionych, a potem chwyciwszy, co kto
299 Bajka|              pożreć - powiada sęp.~- A cóż ci po mojej zgubie?~-
300 Bajka|             twoje istnienie zawadza; a po trzecie, kraczesz innym
301 Bajka|              takim, jaki mi Bóg dał, a co do mych uczuć, za cóż
302 Bajka|           dobrowolnie swoje gniazdo, a również dobrowolnie dałbyś
303 Zpami|           schylona była nad książką, a w ciszy nocnej senny i zmęczony
304 Zpami|        zadania od czwartej do ósmej, a potem od dziewiątej do dwunastej,
305 Zpami|        chłopiec zapominał pierwszej, a koniugacje greckie, łacińskie,
306 Zpami|             usunięto by go ze szkół, a Bóg jeden wie, co by to
307 Zpami|        zastąpić powietrza i zdrowia, a dobry lub zły akcent nie
308 Zpami| Wawrzynkiewicz, prywatny nauczyciel, a do tego człowiek chory,
309 Zpami|           niej. Co ja na to poradzę? A wreszcie co jej to szkodzi?
310 Zpami|              ją nieszczęśliwą, samą, a zawsze dobrą jak anioł,
311 Zpami|              sam łagodny zarys brwi, a szczególniej głos prawie
312 Zpami|              burze rozwiały fortunę, a to, co zostało, nie jest
313 Zpami|         chłopcem mieliśmy jeden cel, a to: nie zmartwić jej, pokazać
314 Zpami|               niech pan zgadnie ile?~A gdym udawał, że nie zgaduję,
315 Zpami|               uściska mnie, ucałuje, a potem spyta o cenzurę. Ja
316 Zpami|              smutną minę naumyślnie, a tu mama czyta: Z religii:
317 Zpami|        chłopcu łzy stawały w oczach, a ja, zamiast go powstrzymywać,
318 Zpami|              nogami ukochanej matki, a nie wiedział, jak zaradzić
319 Zpami|            odpowiedzi zacisnął zęby, a w końcu wybuchnął płaczem
320 Zpami|           biedak podwajał wysilenia, a skutek coraz był mniejszy,
321 Zpami|    Wszystkich Świętych dają stopnie, a do Bożego Narodzenia może
322 Zpami|              te złe stopnie poprawi, a co prawda, łudziłem się
323 Zpami|            język i nabierze akcentu, a przede wszystkim, że coraz
324 Zpami|           przeszły jest gavisus sum, a wiedział dlatego, że dostawszy
325 Zpami|              co wybudowała usilność, a nadmierna ilość przedmiotów
326 Zpami|          zadanie, by go nie odrobić, a chłopiec, który był niezdolny
327 Zpami|        akcentu i musi się źle uczyć, a jednocześnie przedstawiał
328 Zpami|            że dziecko jest słabowite a przeciążone, że mimo największej
329 Zpami|            nas od nich przedzielały, a które Michasiowi coraz nowe
330 Zpami|         zrobiły się jakby bezwiedne, a głos dziwnie powolny. Stał
331 Zpami|       Zalesina czekały od dwóch dni, a list pani Marii, który przyszedł
332 Zpami|        słuchać z korzyścią wykładów, a zabierający na próżno miejsce
333 Zpami|       kwadrans w przykrym milczeniu, a tymczasem ściemniło się
334 Zpami|      położyłem natychmiast do łóżka, a rozbierając patrzyłem z
335 Zpami|          uśmiechnął się raz i drugi, a w końcu wargi jego wyszeptały:~-
336 Zpami|              błyszczącymi orzechami, a naokoło niej główki dziecinne
337 Zpami|              Okna pałały od światła, a całe wnętrze rozlegało się
338 Zpami|             Narodzenia zbliżała się, a myśmy drżeli, by to nie
339 Zpami|             Umysł jego już odleciał, a teraz on sam już odchodził
340 Zpami|              nos jego zaostrzał się, a twarz nabierała jakiejś
341 Zpami|             tylko coraz był szybszy, a w końcu stał się podobny
342 Zpami|            któremu usta zalewa woda, a potem zamilkł nagle. Ale
343 Zpami|          zwłok, i zamknąłem mu oczy, a potem musiałem długo cucić
344 Zpami|              chciała odstąpić zwłok, a ciągle jej sił brakło. Zemdlała,
345 Zpami|         będzie miało głowę za nisko. A Michaś leżał tymczasem na
346 Zpami|             i ustawili na katafalku, a naokoło dwa rzędy świec.
347 Zpami|         puszczała światła dziennego, a żółty, migotliwy blask świec
348 Zpami|      pociągnąć za włosy lub za ucho; a teraz leżał taki wyższy