Nowela

 1   1  |  jakby tonął; czasem niknął z oczu, czasem wzniesiony na grzbiecie
 2   1  | powiesić się? Chłop nie mruży oczu przed śmiercią, ale co się
 3   1  |      niedobrego patrzało mu z oczu. Przez coraz błotnistsze
 4   1  |    drgnęła, ani nie otworzyła oczu. Wawrzonowi zdawało się,
 5   1  |    dziecko - to teraz źrenica oczu jego i dusza jego duszy,
 6   1  |     Ale wkrótce zniknął jej z oczu. Płynął do łodzi po ratunek
 7 Latar|      ale sądząc z niebieskich oczu, nie należał do ludzi Południa.
 8 Latar|   Litery poczęły mu skakać do oczu; w piersi coś urwało się
 9 Zpami|      ze zmarszczkami w kątach oczu, tłumiące ustawicznie jakoby
10 Zpami|        na którą bym nie śmiał oczu podnieść. Ale że samotne
11 Zpami|      i cała dusza wybiegła do oczu, utkwionych we mnie, gdy