Nowela

 1 Janko|    jakim, to już dla niego było wielkie święto. Właził potem za
 2   1  |      niebezpieczeństwo nie jest wielkie. Jakoż upłynęła godzina,
 3   1  | drobniejsza niż dawniej, a oczy wielkie i zapatrzone. Znać na jej
 4   1  |       ją duszą. Czuła zmęczenie wielkie i wyczerpanie, brakło jej
 5   1  |         portu, wydostali się na wielkie pomosty oparte na palach;
 6   1  |         szczęśliwość i ukojenie wielkie rozlane były w powietrzu:
 7   1  |  Zbliżał się kres i uspokojenie wielkie, ulga wieczysta. W samo
 8 Latar|    zawsze i przepowiadał jakieś wielkie wypadki. Czekał ich niecierpliwie
 9 Sach |         na ścieżki wojny lub na wielkie łowy wiosenne. Gdy wracali
10 Ozyr |          by te reformy nie były wielkie i głębokie, ale drobne i