Nowela

  1 Janko|              skądeś przyszła. Amen.~Ale dusza chrześcijańska nie
  2 Janko|        roboty. Chłopak ledwo zipał, ale zipał; aż w czwartym roku
  3 Janko|           tam i kochała po swojemu, ale biła dość często i zwykle
  4 Janko|           skąd się to takie ulęgło, ale na jedną rzecz był tylko
  5 Janko|      rzemyka dał mu dobrą pamiątkę. Ale na co się to zdało! Nazywali
  6 Janko|            w ciemności ku karczmie. Ale przecież chłopak nie do
  7 Janko|          deszczułki śpiewające. Ba! ale skąd ich dostać? gdzie takie
  8 Janko|        gonta i włosienia końskiego, ale nie chciały grać tak pięknie
  9 Janko|           obite jabłko niedojrzałe. Ale taka to już była jego natura.
 10 Janko|           najczęściej łzami zalane, ale policzki i piersi wpadały
 11 Janko|         chęcią posiadania skrzypek.~Ale ta chęć nie wyszła mu na
 12 Janko|           na przeciwległej ścianie. Ale ten kwadrat zbliżał się
 13 Janko|             czary jakie, czy co?... Ale te skrzypce w jasności czasem
 14 Janko|         zawołał: "Janku, nie! nie!" Ale lelek odleciał, a słowik
 15 Janko|            jak gdyby przestraszone, ale potem ucichły. Słowik przestał
 16 Janko|      czołgał się cicho i ostrożnie, ale zaraz go strach ogarnął.
 17 Janko|            z głową zadartą do góry. Ale błyskawica zgasła, księżyc
 18 Janko|            zataił dech w piersiach, ale gruby głos spytał powtórnie:~-
 19 Janko|            on - "Matulu! matulu!!", ale coraz ciszej, słabiej, aż
 20 Janko|            matka, zabrała chłopaka, ale musiała go zanieść do domu...
 21 Janko|        synku, da! - odrzekła matka; ale nie mogła dłużej mówić,
 22 Janko|             były otwarte wprawdzie, ale nieruchome, twarz zaś poważna
 23   1  |       hamburski, czas był wietrzny, ale bez burzy. Wiatr dął ku
 24   1  |              nigdy już nie zobaczą, ale mimo to wesołość nie schodziła
 25   1  |       dziwujesz się?~- Dziwuję się.~Ale więcej się jeszcze bała,
 26   1  |          koniucha.~- On je chwacki, ale ty go sobie z głowy wybij.
 27   1  |         statek drżał od jej ruchów. Ale kołysanie ustało prawie
 28   1  |             się, to się i dziwować, ale zawdyk w Lipińcach było
 29   1  |             już nie tylko za krowę, ale i za koszta jej utrzymania,
 30   1  |              Wierzył i nie wierzył, ale Niemcowi Żyd pachciarz wtórował
 31   1  |         jakich nie tylko chłopskie, ale i dziedzicowe oczy jako
 32   1  |            płynął teraz do Ameryki.~Ale podróż nie znaczyła mu się
 33   1  |             się dziwił wszystkiemu, ale nie ufał niczemu. Chwilami
 34   1  |      Wawrzonie? Byłom w Lipińcach", ale śruba burzyła wodę coraz
 35   1  |             szumiał jednym wielkim, ale łagodnym szumem; jakby mruczał
 36   1  |            strona, w którą jechali, ale tamta, z której odjechali:
 37   1  |           ścianach. Sala była duża, ale posępna, jak zwykle sala
 38   1  |    Siedzieli i teraz nie tylko oni, ale i wszyscy przy swoich. Takimi
 39   1  |           dzieci płakało po kątach, ale zwyczajny gwar ustał, bo
 40   1  |             Co to jest? Co to jest?~Ale nie było odpowiedzi. Drugie
 41   1  |             przekrzyczeć huk burzy, ale wkrótce trwoga ścisnęła
 42   1  |          krzyknął z kąta: "Still!", ale umilkł, jakby przestraszony
 43   1  |          pałubą, kładł się na boki, ale nie tonął. Ludzie uspokoili
 44   1  |      przestraszony, smutny, ciemny; ale przynosił jakąś otuchę i
 45   1  |             wzywający na śniadanie. Ale nie mogli jeść. Głowy ciążyły
 46   1  |           trzeba jechać przez wodę, ale on nigdy nie myślał, żeby
 47   1  |          wyjść z Marysią na pokład, ale gdy ujrzeli zwały wody rozkołysanej
 48   1  |  Wypogodziło się wreszcie zupełnie. Ale upływał dzień za dniem,
 49   1  |         morze nie kończy się wcale, ale zebrał odwagę i postanowił
 50   1  |       Majtek nie parsknął śmiechem, ale stanął i słuchał. Na posiekanej
 51   1  |           zarumieniła się okrutnie, ale podniósłszy nieśmiało na
 52   1  |             Kaszuba... wasz Bruder, ale to dawno!... Jetzt ich bin
 53   1  |          woda były trochę zamglone, ale niezbyt, przy tym srebrne
 54   1  |           toń gładka, nie szumiąca, ale jak okiem sięgnął, coraz
 55   1  |            nie tylko już podziwiał, ale łaknął. Widząc zielone brzegi
 56   1  |          widać było nie tylko domy, ale i ludzi stojących na bulwarku,
 57   1  |           zapłać! - odrzekli oboje, ale nie było czasu na dłuższe
 58   1  |     Chłopska natura była cierpliwa, ale coś im zaczęło się robić
 59   1  |             wśród wielkiego miasta, ale w tym mieście wśród gwaru
 60   1  |       zlitował się choć nad tobą...~Ale już go nie słyszała. Oparłszy
 61   1  |          nieruchome, jakoby martwe. Ale w księdze ich niedoli pierwsze
 62   1  |            Ta sama to niby Marysia, ale jej rumiane niegdyś policzki
 63   1  |        Żywili się tylko kartoflami, ale od dwóch dni już i kartofli
 64   1  |            próbował o robotę pytać, ale nie zrozumiano nawet, czego
 65   1  |           ładować węgiel na okręty, ale nie miał taczek, a zresztą
 66   1  |          mruży oczu przed śmiercią, ale co się stanie z dziewczyną?
 67   1  |           go nie tylko Bóg opuścił, ale i rozum opuszcza. Nie było
 68   1  |             ciężko im było tak żyć, ale o czymże mieli mówić? Ran
 69   1  |           Nowym Jorku bardzo wielu, ale zamożniejszy nikt nie mieszka
 70   1  |         drugą spod samego Poznania, ale i one już od dawna głodem
 71   1  |       ratowała kobietę, póki mogła, ale teraz sama potrzebowała
 72   1  |            choć to było w południe, ale mgła wstawała z wody jako
 73   1  |      poszturchali przy tym połowie, ale często nie; czasem trafiało
 74   1  |          czarnym błotem i muszlami, ale nie mogli go obić. Deszczułek
 75   1  |             nich i co do zjedzenia, ale jako lżejsze, nie przypływały
 76   1  |        także nie jadła, nie myślał.~Ale los miał mu się uśmiechnąć.
 77   1  |             go w krzyżach zabolało, ale wreszcie konie szarpnęły,
 78   1  |     pomywania garnków i zamiatania, ale że się nie mogli z nią rozmówić,
 79   1  |          obrócisz i ja się obrócę", ale ona jechała wtedy dziedziczką
 80   1  |           pamiętny czy niepamiętny, ale umiłowany bardzo; tylko
 81   1  |             łzy zalewały jej twarz; ale teraz jak ognia w piecyku,
 82   1  |            siły nawet do rozmyślań; ale zresztą cierpiała pokornie
 83   1  |      wprawdzie, że jest wielmożnym, ale domyślił się, że dolara
 84   1  |         razem. W izbie było ciemno, ale na ulicy widno bardzo i
 85   1  |         Murzynka zapytała ją o coś, ale nie otrzymawszy odpowiedzi
 86   1  |             niby chciał gdzieś iść, ale zawrócił zaraz, a głos jego
 87   1  |             na jej wyczerpane siły, ale on jej nie pomógł jakby,
 88   1  |            będzie!" - potem umilkł, ale coś niedobrego patrzało
 89   1  |             jak chmiel koło topoli. Ale on? Może pogardził dawnym
 90   1  |            nie dokuczał jej bardzo, ale z męki i osłabienia sen
 91   1  |         Maryś po jedwabnym sznurze;~Ale sznur był krótki, z łokieć
 92   1  |           Jaśko siedział przy niej, ale Wawrzon, i nie "Dunajec"
 93   1  |           nie "Dunajec" było widać, ale port nowojorski, warfy,
 94   1  |          siedział ponury i chmurny, ale coś jakby straszliwe postanowienie
 95   1  |          ciągnący sznury od tarana, ale teraz nie było tam nikogo.~
 96   1  |        ozwał się głucho, strasznie, ale spokojnie:~- Dziewczyno!
 97   1  |             ją spychały w przepaść. Ale jego to wszystko zdawało
 98   1  |           by przytłumić jej krzyki. Ale i tak te krzyki nie budziły
 99   1  |          trzymały się jeszcze ojca, ale mdlały. Krzyk o ratunek
100   1  |          znowu otaczają ją ramiona, ale ramiona ojca, nie kata,
101   1  |           leży spokojnie przy ojcu, ale choć było ciemno, dojrzała,
102   1  |          się, że i on chyba umiera, ale przyłożywszy jej rękę do
103   1  |           nie tylko się rozbudziła, ale rozbudziła zdrowsza i rzeźwiejsza
104   1  |       wielkiego wysilenia i poszli. Ale widocznie jakiś to dzień
105   1  |          tamtejsi mają ten zwyczaj; ale Wawrzon z Marysią tlumaczyli
106   1  |          sami nie wiedząc dlaczego, ale coś się tak Marysi widziało,
107   1  |         Ameryce to niebywała rzecz! Ale stary pan począł się na
108   1  |         powiedział im, że są głupi. Ale mimo tego jego gniewliwości
109   1  |        rzekł:~- Biedę przeszliście. Ale to jest dobry kraj, tylko
110   1  |           teraz mam kawałek chleba. Ale wam, chłopom, pilnować roli,
111   1  |           się i o kraju zapomniało. Ale tęsknota czasem bierze,
112   1  |         Rozumie chłystek po polsku, ale woli mówić po angielsku.
113   1  |        sporo. Pracują po fabrykach, ale chłopu najlepiej na rolę.
114   1  |        Poznań w stepach w Nebrasce, ale to daleko. Kolej drogo kosztuje.
115   1  |           wam pomóc, bom wasz brat; ale twojej dziewczyny sto razy
116   1  |        jacyż to dobrzy ludzie byli, ale cóż dziwnego! Przecie stary
117   1  |             ani domu, stacje tylko; ale między stacjami i w bok
118   1  |         Osadą, która miała powstać. Ale widocznie nazwę obmyślono
119   1  |         jest krajem pustym jeszcze, ale najzdrowszym w świecie.
120   1  |           siedliskiem żółtej febry, ale według ogłoszeń ani żółta,
121   1  |           grunt wybuja niezawodnie, ale kosztem owoców, tak i reklama
122   1  |          ludzi, najwięcej mężczyzn, ale wiele także niewiast i dzieci
123   1  |            było miasto Little-Rock, ale z Little-Rock do Claresville,
124   1  |      pojedynkę, zginęło bez wieści, ale główny tabor doszedł szczęśliwie
125   1  |        drzewo na chałupę i na opał, ale wyciąć las jednemu człowiekowi
126   1  |              to praca na całe lata.~Ale nie było nic innego do roboty,
127   1  |            czasem kościół i szkoła. Ale do tego było jeszcze daleko;
128   1  |          łatwo dawało się obrabiać, ale często trzeba było po nie
129   1  |        każdemu, co do niego należy, ale zobaczywszy jak rzeczy stoją,
130   1  |       każdym domu odmierzać grunta. Ale każdy Mazur chciał od razu
131   1  |        nazywał się krócej: Grünman, ale w Borowinie dodał sobie "
132   1  |           robić doskonałe interesa. Ale też tego samego dnia osadnicy
133   1  |            z wolna powagę i władzę, ale nie zawsze mogli je utrzymać.
134   1  |     poczynał wygrywać nie do tańca, ale rozmaite pieśni, które każdy
135   1  |             a oni jeszcze słuchali. Ale z wyjątkiem tych krótkich
136   1  |            rozniecać, jeść gotować; ale mimo znoju ruch i powietrze
137   1  |             Komu zechcę, to ją dam, ale byle komu nie dam, bo ona
138   1  |         jaką przyszłość przed sobą. Ale tam rzeczy psowaly się z
139   1  |             iż to musiał być bawół, ale on nie chciał wierzyć. Tak
140   1  |    powiedział: "Masz, dotąd twoje." Ale nikt nie wiedział, co jego,
141   1  |           do Clarcsville odjeżdżał. Ale więcej było takich, którzy
142   1  |               odrzekła dziewczyna - ale był ci On nam miłosierny,
143   1  |            jeden Jaśko w Lipińcach. Ale ten, choć przyrzekł kaczorem
144   1  |             osadzie źle się dzieje, ale w takiej już była toni,
145   1  |           na Marysię jako na tęczę, ale ona, pochyliwszy się ku
146   1  |              jam tu najmocniejszy."~Ale Czarny Orlik, który z borem
147   1  |           granicy Meksyku rozbijał, ale to nie było prawdą. Przynosił
148   1  |           nie na nich idzie pożoga, ale silny wiatr południowy mógł
149   1  |          poszli obejrzeć zgliszcza, ale niepodobna było zbliżyć
150   1  |             się do spędzenia chmur, ale prócz tego była to pora
151   1  |          się dostać do Clarcsville, ale powrócili wkrótce, przywożąc
152   1  |            jako i ja miłuję innego.~Ale Orlik odpowiadał:~- Choćbym
153   1  |    dochodziła im zaledwie do kolan, ale wzbierała szybko. Szum od
154   1  |             zwykły zalew deszczowy, ale że rzeka Arkansas i wszystkie
155   1  |        męskich rzuciło się z drzew, ale fala porwała ratujących,
156   1  |             wzywając je na ratunek; ale odpowiadały jej tylko uderzenia
157   1  |            było tylko widać z wody, ale w tej samej chwili z owego
158   1  |   błyskawicy. Gdzie? nie wiedzieli, ale płynęli. Orlik od czasu
159   1  |             chwilami opuszczała go, ale słabnął. Za dużo już było
160   1  |     wyjeżdżał i ciebie nie wywoził. Ale Bóg miłosierny! Nacierpiałem
161   1  |           Polski, od tamtej ziemi", ale potem w obłędzie gorączki
162   1  |            niemiecka brzmi naokoło, ale pociąg leci naprzód, więc
163   1  |    lipiniecka granica. Już nie idą, ale... lecą jakby na skrzydłach,
164   1  |         Była jeszcze bardzo daleko, ale zbliżali się. Po niejakim
165   1  |             wzywać krzykami pomocy, ale szum prądu głuszył ich głosy.~-
166   1  |      podniósł w górę lufę karabinu, ale zamiast strzału dało się
167   1  |           tyś mi chyba zadała co... Ale nie maszże ty mnie poślubić:
168   1  |            Wyratuję cię albo zginę; ale jeśli zginę, ty mnie, serdeczna,
169   1  |              bo pływak był dzielny. Ale wkrótce zniknął jej z oczu.
170   1  |           Pomyślał: ,,Nie dopłynę", ale wtem szepnęło mu coś w ucho,
171   1  |          prądem dopłynął do tratwy, ale on nawet o tym nie myślał,
172   1  |            przeszła nad jego głową, ale wypłynął znowu. Łódź tuż,
173   1  |             plusk stał się szybszy. Ale Orlik zanurzvł się znowu.
174   1  |           błędna w dalekie światło.~Ale prąd niósł je ku niej. Zarysowała
175   1  |       przeniosły Marysię do czółna, ale Orlika w tym czółnie nie
176   1  |            też znęcali się nad nią, ale życie i jego warunki. Co
177   1  |           dziewczyna. Oni by radzi, ale cóż? Prawa nie pozwalają...
178   1  |         łaski i co dzień na próżno. Ale miała wytrwałość chłopską.
179   1  |      umierać, jeśli umierać trzeba. Ale przy mostku prowadzącym
180   1  |     Biedaczka dostała nie gorączki, ale obłąkania. Odtąd przychodziła
181 Latar|      siedmiudziesiąt albo i więcej, ale czerstwy, wyprostowany,
182 Latar|         płeć spaloną jak u Kreolów, ale sądząc z niebieskich oczu,
183 Latar|         była przygnębiona i smutna, ale uczciwa. Na pierwszy rzut
184 Latar|       Stanach przeciw południowcom, ale tam nie dają krzyżów - więc
185 Latar|      Przysięgam, że jestem uczciwy, ale... dość mam tego tułactwa...~
186 Latar|           objąć swe nowe położenie. Ale myśl jego była nadto pod
187 Latar|             o nich żył lata całe... Ale zimy mijały jedne za drugimi
188 Latar|            takie skromne szczęście, ale tak już był zwyczajny zawodów,
189 Latar|            tajemniczej i strasznej. Ale dal owa zdawała się biegnąć
190 Latar|          Wreszcie wiatr zwiał mgłę, ale napędził czarnych, poszarpanych
191 Latar|        milsze są mu te nawoływania. Ale by ich słuchać, trzeba ciszy.
192 Latar|             się własnym szczęściem, ale że człowiek łatwo oswaja
193 Latar|          rozłożyste liście bananów, ale nawet gromady małp, wielkich
194 Latar|            tego nie była nostalgia, ale właśnie to, że przeszła
195 Latar|              czuł tylko bezwiednie, ale w końcu zdawało mu się,
196 Latar|         podobny do pół-śmierci.~III~Ale nadeszło przebudzenie.~Pewnego
197 Latar|       Przyszły one drogą naturalną, ale w pierwszej chwili starzec
198 Latar|          sławie wielkiego wieszcza, ale tak przywykł wówczas do
199 Latar|          wstrząsało, nie było bólu, ale tylko nagle rozbudzona niezmierna
200 Latar|  międzymorze, ku drugiemu oceanowi, ale i Atlantyk był jeszcze pełen
201 Latar|     rozświecała ciemności morskie - ale teraz on jest we wsi rodzinnej.
202 Latar|           bo go odumarli dzieckiem; ale zresztą wieś, jakby ją wczoraj
203 Latar|           Rzekłbyś: zupełnie ocean. Ale to łąki: rychło czekać,
204 Latar|            powiew nocny ją chłodzi. Ale już świta, świta! Noc blednie:
205 Sach |          nie stał tu ani jeden dom, ale w całej bliższej okolicy
206 Sach |        najuroczystszymi traktatami; ale cóż to mogło obchodzić kolonistów
207 Sach |           ziemię, wodę i powietrze, ale natomiast wnosili cywilizację;
208 Sach |        osadę nieprzebytą tonią wód. Ale toż samo widlaste położenie,
209 Sach |       Niemcom. Z wideł źle uciekać, ale dobrze się w nich bronić.
210 Sach |           na zgliszczach Chiavatty. Ale w mieście wszystko już było
211 Sach |           kufli szklanych na stole. Ale oto ściągają zasłonę na
212 Sach |          przepyszne Przedstawienie! Ale Nr l mija prędko. Nadchodzi
213 Sach |           ostatni z Czarnych Wężów. Ale cóż to?... Wchodzi nie sachem,
214 Sach |             im niżej, tym duszniej.~Ale ten sachem czyżby jeszcze
215 Sach |             się teraz przed jednym. Ale oto dyrektor zbliża się
216 Sach |          światło. W cyrku niepokój, ale ciszy nikt nie przerywa.
217 Sach |           Wódz śpiewa po niemiecku. Ale łatwo to zrozumieć. Pewno
218 Sach |     pokonali Czarnych Wężów w boju, ale zakradli się nocą jak szakale
219 Sach |              Było ono małe i słabe, ale przysięgło duchowi ziemi,
220 Sach |            wyrwał się jeden okrzyk. Ale cóż to? Z areny wołają:
221 Ozyr |        stanowisku błędy godne osła, ale twierdzę, że przede wszystkim
222 Ozyr |       chwyciła za rękę Psunabudesa, ale w tej samej chwili Głupota
223 Ozyr |          was wysłuchał i rozsądził, ale zaprawdę, położenie jest
224 Ozyr |      Mądrość niczemu się nie dziwi, ale uśmiechnęła się jakby z
225 Ozyr | Wszechtreściwy - odrzekła Mądrość - ale pozwolę sobie zauważyć,
226 Ozyr |                powtórzyła Mądrość - ale słuchaj mnie, panie, dalej.
227 Ozyr |          głupoty.~- Zapewne, panie, ale nie dorzucaj ich na szalę
228 Ozyr |            były wielkie i głębokie, ale drobne i płytkie. Egipt
229 Ozyr |     krokodyla, kota lub ichneumona, ale nawet zwykły, miałki rozum
230 Ozyr |          Czyny jego były złowrogie, ale on sam był durniem i głupota
231 Ozyr |        mniemać, że był tylko szują. Ale zważ jednak, panie, że gdyby
232 Ozyr |       własnych korzyści nie uronił, ale stałby się jeszcze potężniejszym
233 Ozyr |         czym spojrzał i zdziwienie, ale zarazem i zmieszanie odbiło
234 Ozyr |            w tej chwili w głowę.~...Ale niepróżno zowią mnie bogi
235 Legen|         karność na innych okrętach, ale na "Purpurze" każdy robił,
236 Legen|          zdawała się być niezłomną, ale ratowała jeszcze inne statki
237 Legen|    zmniejszała się z każdą chwilą - ale walczyła jeszcze. Zalani,
238 Legen|             Chwilami sił im brakło, ale po krótkim spoczynku znów
239 Legen|           burzy, nie fale chłostać, ale statek naprawiać! Zstąpcie
240 Bajka|              mówi wreszcie sokół. - Ale powiedz mi też, mój kochany,
241 Zpami|        przekonał, że umie wszystko; ale doprawdy tego wszystkiego
242 Zpami|       dziecko męczyło się nad siły, ale cóżem miał robić? Musiał
243 Zpami|          chodzić lub jeździć konno, ale nie było czasu na to. Dziecko
244 Zpami|          wyrozumienie i względność, ale niemieccy profesorowie odpowiadali
245 Zpami|         dziecko średnich zdolności, ale tak wytrwałe i przy całej
246 Zpami|             gdy dostał zły stopień, ale nikomu nie przychodziło
247 Zpami|        wierzę, żeby było warto żyć, ale może dlatego właśnie mam
248 Zpami|     powietrzu w promieniach słońca. Ale takiej zgody pracy z dzieciństwem
249 Zpami|            nie śmiał oczu podnieść. Ale że samotne serce, miotane
250 Zpami|            musiało do tego przyjść. Ale to nie miłość we mnie, to
251 Zpami|             największych poświęceń, ale które w życiu i zetknięciu
252 Zpami|         była kiedyś bardzo zamożna, ale -i za dużo kochali... więc
253 Zpami|           tylko jak własne dziecko, ale zarazem jak wszystkie swoje
254 Zpami|    wprawdzie istotnie nie był tępy, ale. należał do tego rodzaju
255 Zpami|             się nie dziwić niczemu, ale wyznaję, że z trudnością
256 Zpami|          szyję, mówił niby do ucha, ale bardzo głośno:~- Piątkę!
257 Zpami|       sankami. Przyjedziemy w nocy, ale o! mama będzie na mnie czekała,
258 Zpami|         chodzi bardzo o jego naukę, ale także o zdrowie, że więc
259 Zpami|        czuwał nad zdrowiem dziecka, ale z rozpaczą przekonywałem
260 Zpami|         klasy drugiej do pierwszej; ale on te przedmioty, jakkolwiek
261 Zpami|          bym się troszczył o niego; ale on prawie żywiej jeszcze
262 Zpami|        cichy bywał i niby spokojny, ale w tej zdwojonej energii,
263 Zpami|       narażał się na przeziębienie. Ale on już sam w końcu nie wiedział,
264 Zpami|       nauczycieli i całej ich rasy; ale chłopczyna tak uczciwy,
265 Zpami|             ochotę krzyczeć z bólu, ale burzył się, zacinał zęby,
266 Zpami|           jest obowiązkiem dziecka, ale które też właśnie dlatego
267 Zpami|          której rwało mu się serce, ale musiał udawać, że słucha
268 Zpami|          teraz zadaniem jego życia. Ale .to był krótki blask szczęścia.
269 Zpami|            nawet nie spytano o nie, ale Michaś dostał publiczną
270 Zpami|           zapomniał na równi z nim, ale na to nie pozwalał honor
271 Zpami|             to niemało-zmartwienia, ale więcej jeszcze niepokoju
272 Zpami|             pozwolić iść do szkoły, ale mówił, że mu nic nie jest;
273 Zpami|              którą umiał doskonale, ale wedle tego, co mówił Owicki,
274 Zpami|       tonący z falą - rozpaczliwie, ale na próżno.~W końcu stracił
275 Zpami|         człowiek bardzo przychylny, ale nieoględny, każdy list kończył
276 Zpami|       pamięta, że nie tylko radość, ale i zdrowie matki zależy od
277 Zpami|          jej błagał o przebaczenie.~Ale na jawie dostawał coraz
278 Zpami|           opierał się, jak dawniej, ale brał czapkę i szedł za mną
279 Zpami|             zadania, jak i dawniej, ale więcej już z przyzwyczajenia.
280 Zpami|         pozór niby nic mu nie było, ale niknął i tracił siły. Nie
281 Zpami|            niedostateczne postępy."~Ale nauczyciele myśleli inaczej
282 Zpami|           tam kręcić się po głowie, ale wolałem z nim nie mówić
283 Zpami|     Kłamałem. Michaś żył wprawdzie, ale nie było mu lepiej. Nie
284 Zpami|           gdziekolwiek się ruszyła, ale znowu jej nie poznawał.
285 Zpami|          zaczął wołać Loli i matki, ale to krótko trwało. Szybki
286 Zpami|              a potem zamilkł nagle. Ale lusterko, które przyłożył
287 Zpami|             Myślałem, że mnie woła, ale w ciszy nocnej usłyszałem
288 Zpami|           zerwał, nie przestraszył, ale uśmiechałby się tak samo
289 Zpami|           od tego czasu blisko rok, ale pamiętam cię i żal mi ciebie,
290 Zpami|         uwiędły! Miałeś zły akcent, ale serce poczciwe. Nie wiem,