Nowela

  1 Janko|             tak słabo i żałośnie, że jak mówiły kumy: "myślałby kto,
  2 Janko|          kani spoglądał, zadzierając jak ptak głowę do góry. Matka,
  3 Janko|              nierozgarnięty bardzo i jak wiejskie dzieciaki przy
  4 Janko|           Wszędzie też je słyszał, a jak tylko trochę podrósł, tak
  5 Janko|             sobie, że cała wieś gra. Jak posłali go do roboty, żeby
  6 Janko|          matka nie mogła go brać, bo jak, bywało, zahuczą organy
  7 Janko|          głosem wtórowała z powagą: "Jak Bóg dał! jak Bóg dał!" Okna
  8 Janko|              z powagą: "Jak Bóg dał! jak Bóg dał!" Okna jarzyły się
  9 Janko|             i poważny głos basetli: "Jak Bóg dał! Jak Bóg dał! Jak
 10 Janko|          głos basetli: "Jak Bóg dał! Jak Bóg dał! Jak Bóg dał!"~Gdy
 11 Janko|            Jak Bóg dał! Jak Bóg dał! Jak Bóg dał!"~Gdy tylko mógł
 12 Janko|           całych dniach, spoglądając jak kot błyszczącymi oczyma
 13 Janko|             chciały grać tak pięknie jak tamte w karczmie: brzęczały
 14 Janko|             bardzo cichutko, właśnie jak muszki jakie albo komary.
 15 Janko|    szturchańców, że w końcu wyglądał jak obite jabłko niedojrzałe.
 16 Janko|             głębiej...~Wcale nie był jak inne dzieci, był raczej
 17 Janko|              inne dzieci, był raczej jak jego skrzypki z gonta, które
 18 Janko|          Kołeczki przy niej świeciły jak robaczki świętojańskie,
 19 Janko|             żaby w stawie ogrodowym, jak gdyby przestraszone, ale
 20 Janko|             czuł się jakby u siebie, jak dzikie zwierzątko w zaroślach,
 21 Janko|             w zaroślach, a teraz był jak dzikie zwierzątko w pułapce.
 22 Janko|             na niego wójt i ławnicy, jak stał przed nimi z palcem
 23 Janko|              więzienia ją posłać czy jak?... Trzebaż przy tym mieć
 24 Janko|             co z nim zrobią? Dopiero jak go Stach w stodole wziął
 25 Janko|          wsłuchiwał się ostatni raz, jak wieś gra... Na kilimku przy
 26 Janko|            jakby straciła rozum albo jak człowiek, co widzi, że od
 27   1  |            się na pełnię. Z pokładu, jak okiem dojrzeć, widać było
 28   1  |              ustawicznie. Od chwili, jak "Blücher" opuścił port hamburski,
 29   1  |        pomyśleli, że "ono takuteńkie jak w Lipińcach". Jakoż wszystko
 30   1  |            jedziesz panią być, a on, jak był koniuchą, tak się i
 31   1  |        dlaczego jechał do Ameryki, i jak się to stało, że jechał.
 32   1  |             się to stało, że jechał. Jak się stało? Oto przed pół
 33   1  |          znaczyła mu się tak dobrze, jak się spodziewał. W Hamburgu
 34   1  |        nikogo. Rzucano nimi obojgiem jak rzeczą jaką; popychano go
 35   1  |            rzeczą jaką; popychano go jak kamień przy drodze; Niemcy
 36   1  |          obawa, że może te "pogany", jak nazywał towarzyszów, w wodę
 37   1  |        huczał, pienił wodę, oddychał jak smok, a nocą ciągnął za
 38   1  |             fujarki; słońce mówiło: "Jak się masz, Wawrzonie? Byłom
 39   1  |              spieniony gościniec lub jak mewy za okrętem. Wspominała
 40   1  |           się Lipińce całkiem takie, jak były: śnieg skrzypiący na
 41   1  |     tatusiowa wola zawiodła! W dali, jak okiem sięgnąć, jeno woda
 42   1  |              bo biedak nie wiedział, jak ma Marysi to, co mu się
 43   1  |              była duża, ale posępna, jak zwykle sala czwartej klasy.
 44   1  |             Stary Wawrzon też zżółkł jak wosk, ile że przez pierwsze
 45   1  |              ja wiem! - odpowiedział jak zwykle Wawrzon - musi to
 46   1  |          zaszumiało coś koło statku, jak bór, którym wicher nagle
 47   1  |     wzlatywał w górę, a potem spadał jak szalony. Mimo iż trzymali
 48   1  |            pianą; fale biły o statek jak z armat i rzucały nim na
 49   1  |             dziewczynę, na jej jasną jak len głowę i coś, niby rozrzewnienie,
 50   1  |            gładka, nie szumiąca, ale jak okiem sięgnął, coraz więcej
 51   1  |         ginąć, a na ich tle, w miarę jak okręt pruł srebrną wodę,
 52   1  |           sprzedasz. Narodu tu widać jak maku. Ja że w Polsce chłop,
 53   1  |              wysypywać się ze statku jak pszczoły z ula. Przez wąski
 54   1  |         rwetes i rozgardiasz panował jak w tartaku.~Upłynęła w ten
 55   1  |              nim.~Cierpiał i czekał, jak tylko chłop potrafi. Głos
 56   1  |             spodziewali, było snem i jak sen pierzchło, a rzeczywistość
 57   1  |               Trzeci miesiąc upływa, jak mieszkają na bruku i siedzą
 58   1  |       szperkę i można by żyć, choćby jak ptak, który ani sieje, ani
 59   1  |       ostatni między wszystkimi, był jak pies przybłęda na cudzym
 60   1  |            nieba zwiesza, a do czego jak serce przywrze, to się nie
 61   1  |        krwawi. Chłop czuł, że go coś jak w ziemię wgniata. Chwilami
 62   1  |              się na ziemię, albo wyć jak pies na łańcuchu, albo wołać
 63   1  |              zaraz ze słomy wstanie, jak się dowie, że mam gajdoki.~
 64   1  |             się ze słomy. Bywało, że jak Wawrzon przynosił rano drzewa,
 65   1  | nieszczęśliwsza. Tęsknota zgryzła ją jak rdza żelazo. Była nawet
 66   1  |             taką biedną, taką głodną jak mysz w lipinieckim kościele.
 67   1  |          piecyku był i głód nie tak, jak dziś dokuczał, to płomienie
 68   1  |          dobrze, tak wesoło w duszy, jak i wówczas, gdy on ją do
 69   1  |        zalewały jej twarz; ale teraz jak ognia w piecyku, tak i łez
 70   1  |              siebie wielkimi oczyma, jak ptak, którego męczą. W ten
 71   1  |            przy nich czekała pokorna jak zawsze i cicha.~Pijani Irlandczycy,
 72   1  |         jasne lniane włosy pozostały jak dawniej, wargi za to miała
 73   1  |           jej z policzków. Wyglądała jak kwiat, który więdnie, albo
 74   1  |           kwiat, który więdnie, albo jak dziewczyna, która ma umrzeć.~
 75   1  |           Miał oto kartofle; myślał, jak będą jedli, jak jutro znów
 76   1  |              myślał, jak będą jedli, jak jutro znów będzie chodził
 77   1  |         znowu okręcił się na miejscu jak robak którego, ktoś przekłuje.
 78   1  |            zabrać. Były dość ciężkie jak na jej wyczerpane siły,
 79   1  |           obwija się koło ukochanych jak chmiel koło topoli. Ale
 80   1  |  rozpadlinach i przepaściach wpadła, jak owa Kasia z chłopskiej piosenki,
 81   1  |           szybki, ręce zacisnęły się jak kleszcze... Ona wypraszała
 82   1  |       dziwnego. Oto Marysia ujrzała, jak od księżyca odrywają się
 83   1  |         miała zamknięte, twarz bladą jak płótno z sinawym cieniem,
 84   1  |          zamiast odpowiedzieć zbladł jak ściana i zachwiał się na
 85   1  |             otwierać usta i patrzeć, jak człowiek przed człowiekiem
 86   1  |         Potem kazał sobie opowiadać, jak się tu dostali i przez co
 87   1  |            mu, a gdy doszło do tego, jak Wawrzon chciał topić Marysię,
 88   1  |              po świecie się włóczyć. Jak wy wyjedziecie, któż tam
 89   1  |           wielmożny panie.~- Ludzie! jak wy się tu puszczacie? Na
 90   1  |                W Chicago jest takich jak ty ze dwadzieścia tysięcy,
 91   1  |          kartkę: schowaj ją święcie. Jak cię kiedy bieda przyciśnie,
 92   1  |              kiedy bieda przyciśnie, jak zostaniesz samotna na świecie
 93   1  |           ręka nie da jej zginąć; że jak ją z niedoli wyprowadziła,
 94   1  |           wielkimi szmatami zupełnie jak w Polsce. Na ten widok Wawrzonowi
 95   1  |        zrozumieć, że tyle "dobroci", jak nazywał grunta, pustką stoi.~
 96   1  |       pnącymi się roślinami, grubymi jak ramię ludzkie, co robiło
 97   1  |            że chyba w niego siekierą jak w ścianę bić. Nieznane ptactwo
 98   1  |              twarzach tak czerwonych jak miedź polerowana. Widząc
 99   1  |              przepłynąć takiej rzeki jak Missisipi. Na ogólnym brzegu
100   1  |          należy przewidywać stosunki jak najuprzejmiejsze. Zresztą
101   1  |             brać dosłownie, albowiem jak każda roślina przesadzona
102   1  |              można w nich się bronić jak w fortecy. Za wozami na
103   1  |            były rzadsze. Wówczas to, jak bór arkansaski borem, pierwszy
104   1  |         tylko lasem pokryte. Tak on, jak i pełnomocnik kolei przybyli
105   1  |              należy, ale zobaczywszy jak rzeczy stoją, pokręcili
106   1  |             gdzie jego działka leży, jak odmierzyć to, co na niego
107   1  |        godzić. Nie wiedziano dobrze, jak pracować. Niemcy wzięliby
108   1  |           patrzą spod jasnych włosów jak chaber z żyta i że to najładniejsza
109   1  |            diabła we własnej osobie, jak straszny, kudłaty łeb z
110   1  |            polanki, by być od siebie jak najdalej. Nie wiadomo było,
111   1  |         mówiąc, podnosiła niebieskie jak chaber oczy do góry ku gwiazdom
112   1  |           blaskach ogniska wyglądała jak jaki obrazek kościelny.~
113   1  |            stepach zdziczały i silny jak dąb. Na niedźwiedzia w pojedynkę
114   1  |             ręce brać i rządzić się, jak szara gęś po niebie, mając
115   1  |              Płomienie rozlewały się jak woda, biegły po suchych
116   1  |             pożar. Zrobiło się widno jak w dzień. Potem wszystkie
117   1  |         musisz być moją. Co zrobisz, jak ci stary zemrze? Przyjdziesz
118   1  |     przyjdziesz sama, a ja cię wezmę jak wilk jagnię, w lasy zaniosę,
119   1  |              nocy, gdy Orlik poszedł jak zwykle do boru, w taborze
120   1  |           oczy, ujrzeli w ciemności, jak okiem sięgnąć, jedną białą
121   1  |             stronę drzew. Deszcz lał jak z cebra i każda minuta stawała
122   1  |            ich na razie, bo spłynęła jak tratwa. Fala okręciła ją
123   1  |              tratwa nie przechyliła, jak zeskoczę...~Zaledwie oboje
124   1  |            to cała okolica wyglądała jak jedno morze. Potworne skręty
125   1  |       widocznie przypomniało mu się, jak chciał Marysię z nędzy topić,
126   1  |          Biedne chłopskie serce bije jak młotem... Jedźcie dalej!
127   1  |           Orlik rzucił się na tratwę jak długi. Nie było rady. Przez
128   1  |              cię umiłował. Chodziłem jak wilk sam po świecie i ludziska
129   1  |              z trupem ojca, patrzyła jak błędna w dalekie światło.~
130   1  |           blasku ognia poruszały się jak czerwone nogi jakiegoś wielkiego
131   1  |            polny kwiatek lipiniecki? Jak sobie radzić? Wóz też tamtejszy
132   1  |             zgnieść jej wątłe ciało, jak każdy wóz przejeżdża po
133   1  |         pojedzie, to niedługo umrze, jak pomarli wszyscy, z którymi
134   1  |         wrzucą, to i cóż? Jedno jej, jak umierać, jeśli umierać trzeba.
135   1  |            pokornie, uśmiechając się jak dziecko. Trwało tak ze dwa
136 Latar|         latarnika, które trzeba było jak najprędzej obsadzić, ponieważ
137 Latar|           tak dla ruchu miejscowego, jak i dla okrętów idących z
138 Latar|         zupełnie białe, płeć spaloną jak u Kreolów, ale sądząc z
139 Latar|             Panamie... Błagam was... Jak mi Bóg miły, jestem jak
140 Latar|              Jak mi Bóg miły, jestem jak statek, który jeśli nie
141 Latar|        miejscu, bo latarnia rzuciła, jak zwykle, na wody swoje snopy
142 Latar|      niepowodzeniom. Był on naprawdę jak okręt, któremu burza łamała
143 Latar|              pod górę tak pracowicie jak mrówka. Zepchnięty sto razy,
144 Latar|            zawodów, że myślał o tym, jak w ogóle ludzie marzą o czymś
145 Latar|              Nic jednostajniejszego, jak podobne życie na wieży.
146 Latar|            ludzi, chodzi. wśród nich jak człowiek zbudzony z głębokiego
147 Latar|            do dnia staje się podobny jak dwa paciorki w różańcu i
148 Latar|            czuł się tak szczęśliwym, jak nigdy w życiu nie był. Wstawał
149 Latar|            balkonu widział Skawiński jak na dłoni Aspinwall i jego
150 Latar|               a ludzie poruszali się jak małe punkciki na białym,
151 Latar|             chodził między ptastwem, jak pastuch między owcami. W
152 Latar|          papug wzbijające się czasem jak tęczowa chmura nad lasem.
153 Latar|             przy wyjściu z kościoła, jak Kreole mówili między sobą: "
154 Latar|     niebieskie jego oczy poczęły być jak oczy dziecka, zapatrzone
155 Latar|          jakiś. Teraz wydało mu się, jak owym żeglarzom wśród nocy,
156 Latar|             ojczyzno moja, ty jesteś jak zdrowie!~Ile cię trzeba
157 Latar|     ochraniasz z jego wiernym ludem!~Jak mnie, dziecko, do zdrowia
158 Latar|          czterdzieści lat dobiegało, jak nie widział kraju, i Bóg
159 Latar|        widział kraju, i Bóg wie ile, jak nie słyszał mowy rodzinnej,
160 Latar|              karcie, zmierzch krótki jak mgnienie oka. Starzec oparł
161 Latar|            rodzinne. Widzi wszystko, jak było. Wszystko go pyta: "
162 Latar|       wreszcie światła gasną; teraz, jak okiem sięgnąć, mgła i mgła
163 Latar|              to łąki: rychło czekać, jak derkacz ozwie się w ciemności
164 Latar|          sosnowy szumi bez wiatru... jak fala morska. Wkrótce świtanie .
165 Latar|           bitwie. Hej! to i pójdzie, jak pójdą inni, z krzykiem i
166 Latar|          chorągiewek. Młoda krew gra jak trąbka, choć powiew nocny
167 Sach |              w widłach rzeki, która, jak zwykle na wiosnę, rozlawszy
168 Sach |           jest rzeczą równie godziwą jak przyjemną, po wtóre, że
169 Sach |              zarówno z ust Amalchen, jak i małego Fryca. W całym
170 Sach |          góry do dołu. W cyrku widno jak w dzień, bo chociaż nie
171 Sach |        ciekawe, zadowolone i głupie, jak zwykle publiczność cyrkowa.
172 Sach |     Tymczasem koń galopuje i oddycha jak lokomotywa, bicze klaskają,
173 Sach |              twarzach, tancerka miga jak błyskawica; brawa się sypią.
174 Sach |           tak dobrze każdy filister, jak i ostatni z Czarnych Wężów.~
175 Sach |           patrzono. Wydaje się dumny jak król. Płaszcz z białych
176 Sach |         pokryte płaszczem, wyglądają jak olbrzymie skrzydła. Chwieje
177 Sach |               urwane brawo zrywa się jak wicher i milknie. Twarz
178 Sach |          boju, ale zakradli się nocą jak szakale i noże ich zbroczyły
179 Sach |              tym drucie, wydawał się jak jakiś czerwony archanioł
180 Sach |       wściekły tygrys? co zapowiada? jak dokona zemsty? - on? - sam
181 Sach |          uciekać? czy się bronić - i jak? - Was ist das? was ist
182 Sach |            Straszna myśl przeleciała jak błyskawica przez głowy:
183 Ozyr |           krainie Ciszy kłócicie się jak dwie przekupki z Memfis?.~
184 Ozyr |             Ekscelencją Psunabudesem jak kochająca matka. Dyktowałam
185 Ozyr |         egipskiego przysłowia, głupi jak stołowe nogi, przeto chcę
186 Ozyr |       nieprzyjaciółką Niegodziwości, jak i twoją.~I w tejże chwili
187 Ozyr |       ziemskiej podróży. Wspomniała, jak w akademii w stubramnych
188 Ozyr |             był zaciekłym liberałem, jak wstąpiwszy następnie do
189 Ozyr |        studenckich czasów wygłaszał, jak pod hasłem: "Egipt dla Egipcjan",
190 Ozyr |              memfickiej biurokracji, jak wreszcie w ciągu długiego
191 Ozyr |             tym i głupota tak wielka jak piramida Cheopsa, albowiem
192 Ozyr |           Greków, i zarówno jednych, jak drugich począł gorliwie
193 Ozyr |         kazał im nosić czepki, które jak wiadomo, są narodowym egipskim
194 Ozyr |             szalę, póki nie powiesz, jak postępował Psunabudes jako
195 Ozyr |           minister Faraona?~- Egipt, jak ci wiadomo, Sprawiedliwy,
196 Ozyr |         tylko tak przenikliwy umysł, jak twój, panie, albo jak umysł
197 Ozyr |         umysł, jak twój, panie, albo jak umysł krokodyla, kota lub
198 Ozyr |           Oszukiwał zarówno Faraona, jak i lud. Faraonowi groził
199 Ozyr |               Prawda! masz słuszność jak zawsze, i tylko tak dokładne
200 Ozyr |              tylko tak dokładne wagi jak moje wskazać nam mogą, co
201 Ozyr |            wszechmocą moją rozcinam, jak mieczem Faraona, wszelkie
202 Legen|             słowa pieśni tak szumnej jak burza sama:~Wesoło płyńmy,
203 Legen|             pocie czoła, gdy statek, jak bóstwo - nieśmiertelny?~
204 Legen|              żeglugi, nie wiedziała, jak ją ratować!~Lecz po pierwszej
205 Legen|         poglądali na się ci żeglarze jak obłąkani.~Wtem te same głosy,
206 Zpami|            tornistra i gdym widział, jak chude jego ramiona gięły
207 Zpami|               zresztą byłem swobodny jak ptak i nie dbałem o nic.
208 Zpami|            przyczepić się do czegoś, jak przyczepia się muszla miotana
209 Zpami|  nieszczęśliwą, samą, a zawsze dobrą jak anioł, kochającą dzieci,
210 Zpami|           Maria kochała go nie tylko jak własne dziecko, ale zarazem
211 Zpami|          własne dziecko, ale zarazem jak wszystkie swoje nadzieje
212 Zpami|      dziecinną wesołością i świeciły jak dwa węgielki. Zrzucał natychmiast
213 Zpami|            będzie padał - zwyczajnie jak w zimie - więc pojedziemy
214 Zpami|          umie... wyjęzyczyć.~W miarę jak dziecko czuło się coraz
215 Zpami|     ukochanej matki, a nie wiedział, jak zaradzić temu, i czuł się
216 Zpami|               Nie miałem innej rady, jak wstać, zawołać go do pokoju
217 Zpami|              chłopczyna tak uczciwy, jak Michaś, odczuwał je boleśnie;
218 Zpami|            celujące, pytał się mnie, jak po łacinie: "cieszę się".
219 Zpami|               Czy ukochana moja wie, jak jest perfectum od gaudeo?
220 Zpami|              dnia tego widziałem go, jak ścisnąwszy głowę obu rękoma,
221 Zpami|           których wiedział, walczył, jak tonący z falą - rozpaczliwie,
222 Zpami|              to będzie dla niej ból, jak to może podkopać jej wątłe
223 Zpami|          zraniona, jednakże odpisała jak rozumna kobieta i kochająca
224 Zpami|      Wyglądałem więc dla niego świąt jak zbawienia i liczyłem na
225 Zpami|              więcej miało znaczenia. Jak wypadek ten odczuł dzieciak
226 Zpami|               ciemność. Giął się też jak kłos pod wiatrem. W końcu
227 Zpami|          chwilami oczy jego patrzyły jak oczy cierpiącego ptaka;
228 Zpami|        przechadzkę, nie opierał się, jak dawniej, ale brał czapkę
229 Zpami|          lekcjach, odrabiał zadania, jak i dawniej, ale więcej już
230 Zpami|         nauczyciele twoi myśleli tak jak ja, że uczyniłeś wszystko,
231 Zpami|            kolana i ręce tak cienkie jak źdźbła trzciny. Kazałem
232 Zpami|              ciało jego parzyło mnie jak ogniem. Na szczęście doktór
233 Zpami|           bladą, pod czarnym kwefem, jak płótno; palce jej z niezwykłą
234 Zpami|     rozwianymi w powietrzu, skaczące jak na sprężynach. Okna pałały
235 Zpami|              z ulicy nie było innych jak wesołe i radość stawała
236 Zpami|           głowy matki, która leżała, jak martwa, na jego nogach.
237 Zpami|             zaczął chrapać i jęczeć, jak człowiek, któremu usta zalewa
238 Zpami|         trumnie pod atłasem, bredząc jak w gorączce, że dziecko będzie
239 Zpami|       uroczysty. Nigdy też, od czasu jak dostał ostatnie celujące,
240 Zpami|              między nimi, zginał się jak i oni pod ciężarem tornistra
241 Zpami|            mu się podoba, hałasować, jak zechce, i mówić choćby po
242 Zpami|             i wkrótce może odejdzie, jak ty odszedłeś...~ ~