Nowela

  1 Janko|              świat wątłe, słabe. Kumy, co się były zebrały przy tapczanie
  2 Janko|                powiada - błogo będzie, co choć i strzygą się nie ostanie.~
  3 Janko|              kto, kocię nie kocię albo co!"~Posłano po księdza; przyjechał,
  4 Janko|            głodu, gdy matula nie mieli co włożyć ani do pieca, ani
  5 Janko|                gdy w chałupie nie było co jeść, za bedłkami do boru.
  6 Janko|                tam coś w boru grało... Co? Albo on wiedział?... Sosny,
  7 Janko|              mu dobrą pamiątkę. Ale na co się to zdało! Nazywali go
  8 Janko|             świata patrzyły...~Stójka, co chodził nocą po wsi i aby
  9 Janko|             także, a Janko słuchał!...~Co by on za to dał, gdyby mógł
 10 Janko|          naprzód. Czy czary jakie, czy co?... Ale te skrzypce w jasności
 11 Janko|            Jakże tu sądzić taką biedę, co ma lat dziesięć i ledwo
 12 Janko|                pewno!~Zawołali Stacha, co był stójką:~- Weź go ta
 13 Janko|          Dziecko, czy nie rozumiało, o co chodzi, czy się zalękło,
 14 Janko|             patrzył ptak. Albo on wie, co z nim zrobią? Dopiero jak
 15 Janko|                krzyknął:~- Matulu! - i co go stójka rózgą, to on - "
 16 Janko|        Jaskółki świegotały w czereśni, co rosła pod przyzbą; promień
 17 Janko|          wyszedł szept:~- Matulu?...~- Co, synku? - ozwała się matka,
 18 Janko|               rozum albo jak człowiek, co widzi, że od śmierci nie
 19 Janko|              wraz z panną i kawalerem, co się o nią starał. Kawaler
 20 Janko|            beau pays que l'Italie.~- I co to za lud artystów. On est
 21   1  |             równowagę i zataczając się co chwila. Ci śpiewali: "Wo
 22   1  |                milczenie:~- Maryś!~- A co?~- Widzisz?~- Widzę.~- A
 23   1  |              pomyślała sobie tylko, że co komu przeznaczone, to go
 24   1  |               Za krowę już się Bóg wie co należało; że zaś nie miał
 25   1  |         karczmie poznał się z Niemcem, co się po wsiach niby o len
 26   1  |               go skusili. A jemu tu po co zostawać? Toż za jedną szkodę
 27   1  |           Bożej. Przy tym wszystko to, co widział, co go otaczało,
 28   1  |               wszystko to, co widział, co go otaczało, nie mogło mu
 29   1  |                 jakby jaskółce jakiej, co przed odlotem świergocze
 30   1  |         potrząsnął konopną czupryną, a co jej mówił, to wspominała
 31   1  |         obrócisz, tam i ja się obrócę; co się z tobą stanie, to stanie
 32   1  |            zawzięty, więc wierzyła, że co rzekł, to i spełni. Ot,
 33   1  |              sobie umiał wszędzie dać. Co on tam robił teraz w Lipińcach,
 34   1  |         dostaje skrzydeł w człowieku i co ma pamiętać - pamięta, co
 35   1  |              co ma pamiętać - pamięta, co ukochał - kocha goręcej,
 36   1  |         białych dworów wśród lip; ona, co czapką rogatą pod nogi ima,
 37   1  |            wiedział, jak ma Marysi to, co mu się zdawało, powiedzieć;
 38   1  |                Albo zresztą wiedzieli, co wolno, a co nie? Nie śmieli
 39   1  |         zresztą wiedzieli, co wolno, a co nie? Nie śmieli się prawie
 40   1  |              zarzucona była cała sala, co powiększało jej nieład i
 41   1  |               u nich święto jakie albo co...~Nagle statek wstrząsnął
 42   1  |                głosów poczęło pytać:~- Co to jest? Co to jest?~Ale
 43   1  |           poczęło pytać:~- Co to jest? Co to jest?~Ale nie było odpowiedzi.
 44   1  |        ogarnęły wszystkich podróżnych. Co tylko żyło, wybiegło na
 45   1  |       przeraźliwie, jakby z radości.~- Co to jest? - spytał Wawrzon.~-
 46   1  |             młyn jaki i nie wiedzieli, co począć.~Kaszuba poradził
 47   1  |             Wawrzon to uczynił. Za to, co miał, dostał czterdzieści
 48   1  |               na bulwarku, potem mijał co chwila różne statki większe
 49   1  |              się na ulicy.~- Tatulu! a co będziewa robić? - spytała
 50   1  |              robotników i przekupniów. Co chwila przesuwali się ludzie
 51   1  |              wkładano, wozy zajeżdżały co chwila, taczki dudniły po
 52   1  |               Komisarz nie nadchodził. Co poczną, jeśli wcale nie
 53   1  |                biedne chłopskie serca. Co poczną? Po prostu - zginą.~
 54   1  |             czekać, dokąd mieli pójść, co począć, gdzie się obrócić,
 55   1  |               na głowy Murzynów. Dniem co chwila całe kółka włóczęgów
 56   1  |               i do tego szukania wraca co chwila nadaremnie już...
 57   1  |                Wcale teraz nie wiedzą, co robić będą i czym żyć dalej.
 58   1  |                mu znowu oczy. Przy tym co to za robotnik, który nie
 59   1  |           robotnik, który nie pojmuje, co do niego mówią!? Gdzie wetknął
 60   1  |           mogły pomieścić wszystkiego, co w nie lazło, a myśl jedna
 61   1  |            takie rozpędzone, że każdy, co się nie umiał w tym wirze
 62   1  |                gliniany garnek.~- Hej! co za różnica! Oto w spokojnych
 63   1  |             dziewczyniną oświeci. Więc co? Ma-li ukręcić powróz, zmówić
 64   1  |               oczu przed śmiercią, ale co się stanie z dziewczyną?
 65   1  |           straszniej, że nie wiedział, co to jest, czego mu trzeba,
 66   1  |              zaś żywili się tylko tym, co na ulicach znaleźli. Później
 67   1  |                szpitali i nie wiadomo, co się z nimi stało. Drugiej
 68   1  |         Wawrzon stracił nadzieję, żeby co znalazło się w popiele.~-
 69   1  |            choć w piecu, a może znajdę co zjeść.~Nie odrzekła nic,
 70   1  |            wszyscy, którzy nie mają za co węgla kupić. Często go tam
 71   1  |          czasem trafiało się znaleźć i co do zjedzenia, jakie resztki
 72   1  |               fali; może było w nich i co do zjedzenia, ale jako lżejsze,
 73   1  |         resztki jeszcze raz, zjadając, co mu się zdatne do zjedzenia
 74   1  |                ręką deski, drugą badał co chwila, czy kartofle nie
 75   1  |               przyniosła wody, zjadła, co było, a potem całymi godzinami
 76   1  |               polsku, nie wiedząc już, co mówić i robić.~Wielmożny
 77   1  |                było drzewo i kartofle! Co teraz zrobią, gdzie je upieką,
 78   1  |            mogli tak bardzo zgrzeszyć, co przeciw Panu Bogu uczynić,
 79   1  |          rozbudziła się natychmiast.~- Co, tatulu?~Wśród ciszy i ciemności
 80   1  |                 zlitujta się nade mną! Co ja wam uczyniła? Dyć ja
 81   1  |                nowojorska; na koniec - co to się z nią dzieje? Widzi
 82   1  |                 nad wodę, może się tam co znajdzie - rzekł stary.~
 83   1  |          żywność? W ich mniemaniu Ten, co o każdym kwiatku, ptaku,
 84   1  |            dziedzicu! Spod Poznania.~- Co wy tu robicie?~- W nędzy,
 85   1  |                niceśmy nie jedli, jeno co dziś znaleźliśwa nad wodą.~-
 86   1  |               macie rzeczy prócz tych, co na sobie?~- Nie mamy.~-
 87   1  |               pieniędzy?~- Nie mamy.~- Co będziecie robili?~- Nie
 88   1  |            Zielną.~- Nacierpiałaś się, co?~Nie odpowiedziała nic,
 89   1  |             jak się tu dostali i przez co przeszli. Więc Wawrzon opowiedział
 90   1  |                tęsknota czasem bierze, co? Wiliam tam musi jechać,
 91   1  |            angielsku. Tak tu musi być. Co tu padnie, to dla dawnych
 92   1  |                czego wrócą? Sprzedali, co mieli: pójdą na dziady.
 93   1  |          służbie z dziewczyną Bóg wie, co by się stało. Kiedy tu jesteście,
 94   1  |                dać wam bilety darmo, a co dam w rękę, to schowacie
 95   1  |             grubymi jak ramię ludzkie, co robiło bór tak gęsty, że
 96   1  |         wytrzymać i rzekł :~- Maryś!~- Co tatulu?~- Widzisz?~- Widzę.~-
 97   1  |            istotnie od kolei żelaznej, co zapewniało osadzie związek
 98   1  |                jednak na bok wszystko, co w ogłoszeniach o Borowinie
 99   1  |            bardzo komu ustąpi, a temu, co by mu nadto w drogę lazł,
100   1  |               z Warszawy do Krakowa, a co gorsza, trzeba było jechać
101   1  |                 uderzył, i od tej pory co dzień było słychać huk siekier
102   1  |          rozmierzyć i wskazać każdemu, co do niego należy, ale zobaczywszy
103   1  |        zapłacili więcej, inni mniej, a co gorzej, nikt nie wiedział,
104   1  |                leży, jak odmierzyć to, co na niego wypada. Osadnicy
105   1  | zaściankowoamerykański patriotyzm. Ci, co pochodzili ze stanów północnych,
106   1  |            obcych przedziurawiło.~- Bo co wy ta chwalita swoje południowe
107   1  |            spojrzysz, to je rajbrod, a co karem milkę ujedziesz, to
108   1  |          kupisz lumbe i basta, a u was co?~- U nas jeden kanion więcej
109   1  |            kryku, kiedy się sierdzisz. Co ci za business do mnie.~-
110   1  |         początku lepiej się im działo. Co bór, to nie bruk nowojorski,
111   1  |         wielkich jezior, którzy o lada co przyskakiwali do siebie
112   1  |                 że chytry był, poznał, co się święci, i od czasu do
113   1  |            ściana domostwa; to jednak, co zrobiono, było fraszką w
114   1  |            fraszką w porównaniu z tym, co należało zrobić. Zielona
115   1  |                 Ale nikt nie wiedział, co jego, co nie jego. Słuszne
116   1  |            nikt nie wiedział, co jego, co nie jego. Słuszne narzekania
117   1  |              uciekali z niej nocami, i co się tam z nimi działo, to
118   1  |               wstąpiła im w serce. Ci, co go znali jeszcze z Teksasu,
119   1  |          potężna ręka Czarnego Orlika. Co dzień rano przynosił im
120   1  |             świecie i musisz być moją. Co zrobisz, jak ci stary zemrze?
121   1  |      przyjeżdża twój Jaśko: chcę tego!~Co do Wawrzona, Orlik zdawał
122   1  |              na wozy, mężczyźni biegli co sił na zachodnią stronę
123   1  |                tratwa mogła rozbić síę co chwila, bo i przed nią,
124   1  |               z Wawrzonem uczynili to, co im kazano, jakaś postać
125   1  |               chcąc zmienić rozmowę.~- Co mi tam! Byle z tobą... umiłowana...~-
126   1  |              go od stron rodzinnych... Co to? Granica. Biedne chłopskie
127   1  |                może. Jadą dalej. A tam co? Miasto Przyręble, a za
128   1  |               Pański... Jezu! Jezu! za co tyle szczęścia jemu grzesznemu?
129   1  |             Maryś, tyś mi chyba zadała co... Ale nie maszże ty mnie
130   1  |                 I nim się zmiarkowała, co chce czynić, rzucił się
131   1  |              ale życie i jego warunki. Co w tym amerykańskim wirze,
132   1  |                przejeżdża po kwiatach, co na jego drogę padły...~Wychudła,
133   1  |          chciał topić. Żywiła się tym, co wyrzucała woda, jako się
134   1  |                 lato było... ciepło...~Co dzień, ledwie rozedniało,
135   1  |      niemieckich dokach żebrać łaski i co dzień na próżno. Ale miała
136 Latar|              latarnikiem.~- Trzeba tam co dzień wchodzić po kilka
137 Latar|                taka posada nie zdarzy. Co za szczęście, że byłem w
138 Latar|       prawidłowo. Czuł on coś takiego, co czuje szczuty zwierz, gdy
139 Latar|                 wspominał o wszystkim, co przeszedł. Oto bił się w
140 Latar|                dzikim owocem, narażony co chwila na śmierć w paszczy
141 Latar|          wszystkie cztery żywioły. Ci, co go znali, mówili, że nie
142 Latar|            jest - tylko nie tułać się. Co prawda, to i należało mu
143 Latar|            między żaglami pojawiał się co dnia w południe olbrzymi
144 Latar|                ogromny las, nad którym co rano i pod noc zwieszał
145 Latar|                gdy łódź, przywożąca mu co dzień żywność i wodę, przybiła
146 Latar|              światło latarni, zapalane co wieczór z taką regularnością,
147 Latar|                się coraz więcej z tym, co go otaczało. Nie rozumował
148 Latar|             śni - książka była polska. Co to miało znaczyć?! Kto mu
149 Latar|               z którą zresztą nie miał co robić na wieży. Towarzystwo,
150 Latar|            czytał dalej:~Panno Święta, co jasnej bronisz Częstochowy~
151 Latar|            Ostrej świecisz Bramie! Ty, co gród zamkowy~Nowogrodzki
152 Latar|         przymknął oczy. A wówczas "Ta, co jasnej broni .Częstochowy",
153 Latar|                Hej, stary! wstawajcie. Co to wam? Stary otwiera oczy
154 Latar|             Johns, strażnik portowy.~- Co to? - pyta Johns - chórzyście?~-
155 Sach |         pastorowie w kościołach uczyli co niedziela miłości bliźniego,
156 Sach |               Oto Nr 2 programu mówił, co następuje: "Spacer na drucie
157 Sach |                dostać lub nie miały za co kupić biletów, przypatrują
158 Sach |           błyskawica; brawa się sypią. Co za przepyszne Przedstawienie!
159 Sach |           dobrze to straszne wycie - i co dziwniejsza, ci, którzy
160 Sach |                 Po wielkich deszczach, co rok pięciuset wojowników
161 Sach |        odpowiedzi cisnęło się do głów. Co zrobi ten wściekły tygrys?
162 Sach |             zrobi ten wściekły tygrys? co zapowiada? jak dokona zemsty? -
163 Ozyr |          często natomiast umie obalać, co powiedziawszy nawiasem,
164 Ozyr |             jak moje wskazać nam mogą, co z nim~uczynić należy.~-
165 Ozyr |                jeden włos z mej brody. Co teraz robić?...~Co robić?...~
166 Ozyr |              brody. Co teraz robić?...~Co robić?...~Jastrzębiooki
167 Ozyr |        młodszych bogów nie wiedziałby, co z tobą uczynić, gdyż widzisz,
168 Legen|                 Purpurze" każdy robił, co chciał.~Życie tam było ustawicznym
169 Legen|                popłynie - mówili. - Po co pracować, po co baczyć na
170 Legen|           mówili. - Po co pracować, po co baczyć na statek, pilnować
171 Legen|                masztów, żagli, lin? po co żyć w trudzie i pocie czoła,
172 Legen|       spienionych, a potem chwyciwszy, co kto miał pod ręką, poczęli
173 Bajka|              cóż ci po mojej zgubie?~- Co za głupie pytanie i co za
174 Bajka|                 Co za głupie pytanie i co za brak wykształcenia! Ciasno
175 Bajka|               ja i nie kochasz mnie.~- Co do mego głosu, odzywam się
176 Bajka|              takim, jaki mi Bóg dał, a co do mych uczuć, za cóż ja
177 Bajka|          zaszczyt.~Chwila milczenia.~- Co ma być, to będzie... - mówi
178 Zpami|             Musiał przecie wyuczyć się co dzień choć jako tako lekcyj,
179 Zpami|                szkół, a Bóg jeden wie, co by to był za cios dla pani
180 Zpami|              pamięć, tyle do napisania co dzień, że z ręką na sumieniu
181 Zpami|        chwilach odpowiedzialności. Ba! co komu było do tego? Miał
182 Zpami|         naśmiał się serdecznie z tego, co dzieci bawi, napłatał figlów
183 Zpami|      jakkolwiek prywatnym, i nie wiem, co bym robił na świecie, gdybym
184 Zpami|             piersi i depcącą wszystko, co go nauczono czcić i kochać
185 Zpami|                moje przywarło do niej. Co ja na to poradzę? A wreszcie
186 Zpami|              na to poradzę? A wreszcie co jej to szkodzi? Nie chcę
187 Zpami|                rozwiały fortunę, a to, co zostało, nie jest wprawdzie
188 Zpami|               się i wyobrażając sobie, co to będzie, jeśli dostanie
189 Zpami|             rozpaczą przekonywałem się co dzień, że pogodzić naukę
190 Zpami|              sam w końcu nie wiedział, co umiał, czego nie umiał.
191 Zpami|               trafiło się coś takiego, co przekonywało mnie, że nie
192 Zpami|           Stryj synowcom opowiedział", co na żądanie pani Marii robiłem
193 Zpami|         naprawdę nie bajka? bo...~- Bo co, Michasiu? - pytałem ze
194 Zpami|               słowem - ze wszystkiego, co w domu nauczano je czcić
195 Zpami|               w dwie przeciwne strony. Co jedna powaga nazywała białym,
196 Zpami|           strupieszenia i śmieszności; co jedna zwała cnotą, druga
197 Zpami|             dni, tygodnie, miesiące... Co za położenie... dziecka!~
198 Zpami|                 dla niego wszystko to, co składa się na nieszczęście:
199 Zpami|            płaczu, zaczął powtarzać:~- Co ja poradzę, panie Wawrzynkiewicz,
200 Zpami|         poradzę, panie Wawrzynkiewicz, co ja mogę poradzić?~Istotnie,
201 Zpami|              te złe stopnie poprawi, a co prawda, łudziłem się i ja.
202 Zpami|         ubóstwiał matkę. Od tego czasu co chwila wypytywał mnie o
203 Zpami|              akcent polski zburzył to, co wybudowała usilność, a nadmierna
204 Zpami|             doskonale, ale wedle tego, co mówił Owicki, zaląkł się
205 Zpami|       jednocześnie przedstawiał sobie, co na to powie matka, jaki
206 Zpami|      Narodzenie zbliżało się szybko, i co do cenzury nie można się
207 Zpami|           wypłakał długo i serdecznie, co mu się od pewnego czasu
208 Zpami|              nie podejmuję się opisać: co za chaos musiał wytworzyć
209 Zpami|                 że uczyniłeś wszystko, co było w twej mocy, i że dobrym
210 Zpami|             oknie, rzekłem wreszcie:~- Co tam robisz, Michasiu?~-
211 Zpami|               jakby mnie nie poznał.~- Co ty robisz? Co tobie, dziecko?~-
212 Zpami|                poznał.~- Co ty robisz? Co tobie, dziecko?~- Panie -
213 Zpami|           słowa łacińskie. Wychodziłem co chwila z pokoju, bom nie
214 Zpami|         ustawał zupełnie. Nie było się co łudzić! Ta mała dusza była
215 Zpami|             Michaś... umarł!~Pobiegłem co tchu do łóżka chłopca. Tak
216 Zpami|                Rozpacz jej stykała się co chwila z obojętnością służby
217 Zpami|         zupełnie, zupełnie może robić, co mu się podoba, hałasować,