Nowela

1 Janko|        wieczorem konał już sobie spokojnie na tapczanie pod zgrzebnym
2   1  |       portu widać było sterczące spokojnie maszty, kominy i chorągiewki
3   1  |       się głucho, strasznie, ale spokojnie:~- Dziewczyno! Już tobie
4   1  |    omdlenia spostrzegła, że leży spokojnie przy ojcu, ale choć było
5   1  |       się jej tak dobrze, jasno, spokojnie, że usnęła naprawdę.~Noc
6 Latar| Zepchnięty sto razy, rozpoczynał spokojnie swoją podróż po raz setny
7 Latar|  ciemnością, z falą; w izbie zaś spokojnie było i cicho. Nawet odgłosy
8 Zpami|         uśmiechałby się tak samo spokojnie; że on tam zupełnie, zupełnie