Nowela

  1 Janko|              trochę podrósł, tak już o niczym innym nie myślał.
  2 Janko|       łopuchach, z łokciami opartymi o chude kolana, z otwartymi
  3 Janko|              płacz dziecka, wołanie: O! dlaboga! szczekanie psów,
  4 Janko|          Dziecko, czy nie rozumiało, o co chodzi, czy się zalękło,
  5 Janko|               więc jęknąwszy tylko: "O Jezu! Jezu!", padła twarzą
  6 Janko|            panną i kawalerem, co się o nią starał. Kawaler mówił:~-
  7   1  |        pokładli się, inni poopierani o burty spoglądali na dół
  8   1  |              oboje zaczęli rozmyślać o Lipińcach. Wawrzon Toporek
  9   1  |       Niemcem, co się po wsiach niby o len zamawiał, a w rzeczy
 10   1  |             powiadał mu cuda i dziwy o Ameryce. Ziemi obiecywał
 11   1  |              wodę popłyniesz, czy ty o niej myślisz w Lipińcach?~
 12   1  |              Kłęby dymu odbijały się o niski pułap i układając
 13   1  |            tak, że chwilami uderzali o ściany. Ryk fal powiększał
 14   1  |            wicher z pianą; fale biły o statek jak z armat i rzucały
 15   1  |         prędko dobijewa do przewozu?~O dziwo! Majtek nie parsknął
 16   1  | wykrzyknąwszy po marynarsku "ho! ho! o!", począł ją ciągnąć...~
 17   1  |            do dziewczyny:~- Maryś!~- O dlaboga!~- Widzisz?~- Widzę.~-
 18   1  |          rządu komisarz i będzie się o nas pytał.~Stanęli więc
 19   1  |           się ludzie zupełnie czarni o wielkich kędzierzawych głowach.
 20   1  |         Nowym Jorku ten chłop polski o długich, siwiejących włosach,
 21   1  |           zabełkotała fala uderzając o bulwark kamienny. Czasem
 22   1  |             brał procent od sztuki i o niczym więcej nie wiedział.~
 23   1  |             słyszała. Oparłszy głowę o ścianę przymknęła powieki.
 24   1  |          postacie śpiące pod ścianą, o wybladłych, zsiniałych twarzach,
 25   1  |         rewolwerowe strzały, wołania o pomoc, ochrypłe krzyki wściekłości,
 26   1  |         Dzieci białe i małe Murzynki o kręconych czuprynach zamiast
 27   1  |          izby, zaklęśniętej w ziemi, o jednym oknie z powybijanymi
 28   1  |              piecyk żelazny i stołek o trzech nogach; w kącie trochę
 29   1  |               Stary Wawrzon próbował o robotę pytać, ale nie zrozumiano
 30   1  |             stanie z dziewczyną? Gdy o tym wszystkim myślał, to
 31   1  |         porwać za włosy i głową tłuc o mur albo rzucić się na ziemię,
 32   1  |          ciężko im było tak żyć, ale o czymże mieli mówić? Ran
 33   1  |              lepiej nie tykać. Chyba o tym, że nie ma już ani pieniędzy
 34   1  |            by przynajmniej dał innym o nich znać, lecz alboż wiedzieli,
 35   1  |        zgubił, to chwilami zapomniał o swej niedoli i o tej tęsknocie,
 36   1  |           zapomniał o swej niedoli i o tej tęsknocie, która go
 37   1  |          zdatne do zjedzenia wydało. O tym, że dziewczyna także
 38   1  |       dorzucała jeszcze ciężaru myśl o Jaśku koniusze. Ślubował
 39   1  |           migocąc mówiły dziewczynie o Lipińcach i przypominały,
 40   1  |        której mieszkali, stary mulat o twarzy posępnej, brudny,
 41   1  |           Stara Murzynka zapytała ją o coś, ale nie otrzymawszy
 42   1  |         będzie chodził koło wozów, a o pojutrze nie myślał w tej
 43   1  |            oblicze swoje i zapomniał o nich wśród obcych ludzi,
 44   1  |              koniuchy. Czy tam myśli o niej, czy o niej pamięta?
 45   1  |            Czy tam myśli o niej, czy o niej pamięta? Ona pamięta,
 46   1  |              nawet wstyd było myśleć o takiej nędzarce, która prócz
 47   1  |     pójdzieszże ty pod ludzkie progi o chleb prosić, nie będzieszże
 48   1  |              ojca, ale mdlały. Krzyk o ratunek stawał się coraz
 49   1  |        zaczęły krążyć nad nią, jakby o nią stroskane; niektóre
 50   1  |              W ich mniemaniu Ten, co o każdym kwiatku, ptaku, koniku
 51   1  |              lat tu siedzę, to się i o kraju zapomniało. Ale tęsknota
 52   1  |             Wawrzona:~- Słyszałeś ty o tutejszych naszych osadach?~-
 53   1  |             do Illinois, hm! tam już o grunt trudno. Zakładają
 54   1  |      rozmawiał z Marysią i Wawrzonem o dalekich stronach rodzinnych:
 55   1  |             sto dolarów w kieszeni i o biedzie zupełnie zapomniał,
 56   1  |      jeźdźców z piórami na głowach i o twarzach tak czerwonych
 57   1  |          trzy razy szerszą od Warty, o której później dowiedzieli
 58   1  |               Stąd mieli się wypytać o drogę do Borowiny.~Porzucamy
 59   1  |          wszystko, co w ogłoszeniach o Borowinie należało uważać
 60   1  |        kłócić. Do tysiącznych sporów o działki, o narzędzia, o
 61   1  |        tysiącznych sporów o działki, o narzędzia, o owce, o miejsca
 62   1  |              o działki, o narzędzia, o owce, o miejsca przy ogniskach,
 63   1  |        działki, o narzędzia, o owce, o miejsca przy ogniskach,
 64   1  |            owiec bez pastucha. Spory o działki stawały się coraz
 65   1  |      instynkt obrony kazał zapominać o kłótniach. Raz gdy wieczorem
 66   1  |              wielkich jezior, którzy o lada co przyskakiwali do
 67   1  |           się na nich febra. Kłótnie o działki wzrastały do tego
 68   1  |            grosz w sprawę, nie mieli o czym wracać do dawnych siedzib.
 69   1  |            wielkimi głosami do nieba o ratunek. Pewnej niedzieli
 70   1  |             od słońca. Mówiono nawet o nim, że na granicy Meksyku
 71   1  |           Teraz w Borowinie on tylko o nic nie dbał i o nic się
 72   1  |            on tylko o nic nie dbał i o nic się nie troszczył. Bór
 73   1  |            otoczono kołem, oparł się o karabin i rzekł:~- Nie będziecie
 74   1  |            tak że człowiek człowieka o kilkanaście kroków nie mógł
 75   1  |             dostawał gorączki, mówił o grzechach swoich, o Lipińcach
 76   1  |            mówił o grzechach swoich, o Lipińcach i o tym, że mu
 77   1  |      grzechach swoich, o Lipińcach i o tym, że mu Bóg nie pozwoli
 78   1  |        nawoływaniem imion i prośbami o ratunek. Wkrótce większe
 79   1  |        stronę lasu, tam uderzyła nią o jedno drzewo, o drugie i
 80   1  |         uderzyła nią o jedno drzewo, o drugie i wepchnąwszy wreszcie
 81   1  |          Lipiniec. Ja już nie wrócę. O Boże, Boże miłosierny, pozwólże
 82   1  |              głuche klapnięcie kurka o panewkę. Proch zamókł.~Orlik
 83   1  |              do tratwy, ale on nawet o tym nie myślał, bo światło
 84   1  |           plusk i chrobotanie wioseł o boki statku: ostatni raz
 85   1  |            niej. Zarysowała się łódź o kilkunastu wiosłach, które
 86   1  |          jeśli nie słyszałem wołania o pomoc i jeśli nie słyszę
 87   1  |               sczerniałą dziewczyną, o wielkich niebieskich oczach,
 88   1  |           człowieka i żebrzącą łzami o miłosierdzie. Nie ludzie
 89   1  |              a jeśli się zmiłują, to o żebranym chlebie przejdzie
 90 Latar|              zabarwiony tęczowo krąg o miękkich, nieujętych brzegach.
 91 Latar|            owi, nie wspomniał jednak o tysiącznych innych przygodach.
 92 Latar|            oświecone fale, wspominał o wszystkim, co przeszedł.
 93 Latar|             wodach. Nie lubił jednak o tym mówić; czasem tylko,
 94 Latar|            ich niecierpliwie i myślą o nich żył lata całe... Ale
 95 Latar|         zwyczajny zawodów, że myślał o tym, jak w ogóle ludzie
 96 Latar|             jak w ogóle ludzie marzą o czymś niedoścignionym. Spodziewać
 97 Latar|               Chwilami cichło. Potem o uszy starca odbijało się
 98 Latar|    pożyczonym od konsula "Heraldzie" o zawiązaniu polskiego Towarzystwa
 99 Latar|        Hiszpanii, słyszał od rodaków o coraz wzrastającej sławie
100 Latar|       pokrzykując, jakby niespokojne o swego starego przyjaciela.
101 Latar|             oka. Starzec oparł głowę o skałę i przymknął oczy.
102 Latar|              lasy i wioski. Noc już! O tej porze już zwykle jego
103 Latar|               zdrowo. Coś fam gadali o jutrzejszej bitwie. Hej!
104 Sach |         nawet raz na Kapitolu odczyt O prawach narodów.~Bogatsi
105 Sach |              mieszkańcy przebąkiwali o potrzebie założenia uniwersytetu,
106 Sach |            już było ganz gemutlich i o zgliszczach nikt nie myślał.
107 Sach |             niemniej szanowne ladies o nadzwyczaj spokojne zachowywanie
108 Sach |             od ojczyzny, i nie myślą o niej więcej niż na to business
109 Sach |         wszystkim trzeba jeść i pić. O tej prawdzie musi pamiętać
110 Sach |          zniszczona Chiavatta wołają o zemstę."~Głos wodza stał
111 Ozyr |    nieśmiertelne Ideje pokłóciły się o jego duszę tak zapalczywie
112 Ozyr |         zapytał:~- Kto wy jesteście, o duchy, kto jest ten grzesznik,
113 Ozyr |               słowa i uczynki.~- Ja, o panie, jestem nieśmiertelna
114 Ozyr |            dziwne. Oto twoje dowody, o Głupoto, będą głupie, a
115 Ozyr |       Głupoto, będą głupie, a twoje, o Niegodziwości, niegodziwe.
116 Ozyr |       Ekscelencji, i waszą sprawę.~- O panie - szepnęła Głupota. -
117 Ozyr |         ciężarki na szalach opartych o stopień jego tronu.~- Mów
118 Ozyr |             dwóch duchów ma pomyśleć o najwłaściwszym dla Ekscelencji
119 Ozyr |        niegodziwości.~- Nie przeczę, o Wszechtreściwy - odrzekła
120 Ozyr |          egipski, nie powinienem był o tym zapominać. Nie dorzucę
121 Ozyr |        postarał się przede wszystkim o to, by te reformy nie były
122 Ozyr |            łajdactwa czystej wody!~- O! nie tylko łajdactwa - odpowiedziała
123 Ozyr |            słów muszę jeszcze dodać, o Wszechkulisty!~Psunabudes
124 Ozyr |             sobie z Egiptu, nie dbał o Faraona, myślał zawsze tylko
125 Ozyr |         Faraona, myślał zawsze tylko o sobie, więc można by mniemać,
126 Ozyr |              i sąd historii wypadłby o nim inaczej.~- Więc znów
127 Ozyr |        jednak nad łotrem?~- Podnieś, o Sprawiedliwy, wagi, a przekonamy
128 Ozyr |              radośnie:~- Psunabudes! O Psunabudes!... Mądrość poczęła
129 Legen|            poprzednio ostrzegały już o niebezpieczeństwie, podniosły
130 Legen|        zagłuszyć.~Głosy te mówiły:~- O, zaślepieni! Nie z dział
131 Bajka|           mam cię kochać?~- Mniejsza o to. Wiem tylko, że mam prawo
132 Zpami|               budziło mnie, i nieraz o drugiej lub trzeciej po
133 Zpami|            Czasem prosiłem dla niego o wyrozumienie i względność,
134 Zpami|             i zębów nie ściskam, gdy o tym myślę; nie wierzę, żeby
135 Zpami|       swobodny jak ptak i nie dbałem o nic. Michaś i tego nawet
136 Zpami|         akcent nie powinien stanowić o losie i życiu maleńkich
137 Zpami|              Nigdy ona nie wiedziała o tym i nigdy wiedzieć nie
138 Zpami|        naturalista mógłby powiedzieć o nich, że z góry są na śmierć
139 Zpami|           męczył się tylko i wiedząc o wysokim wyobrażeniu, jakie
140 Zpami|       wyobrażeniu, jakie matka miała o jego zdolnościach, wysilał
141 Zpami|        dzieją się na świecie rzeczy, o których nie śniło się filozofom...~
142 Zpami|             Przyjedziemy w nocy, ale o! mama będzie na mnie czekała,
143 Zpami|               ucałuje, a potem spyta o cenzurę. Ja zrobię smutną
144 Zpami|           celujący... same celujące! O! panie Wawrzynkiewicz!~I
145 Zpami|               że mamie chodzi bardzo o jego naukę, ale także o
146 Zpami|              o jego naukę, ale także o zdrowie, że więc nie powinien
147 Zpami|              doskonale pojmował; nie o naukę więc chodziło, tylko
148 Zpami|           naukę więc chodziło, tylko o czas i ten nieszczęsny niemiecki
149 Zpami|              mniej bym się troszczył o niego; ale on prawie żywiej
150 Zpami|              radości i owych piątek, o których wspomniałem, rzadkie
151 Zpami|          uspokoić.~Badałem Owickiego o przyczynę tego wybuchu:
152 Zpami|             co chwila wypytywał mnie o różne perfecta i participia.
153 Zpami|             zapomnieli mi powiedzieć o jednym zadaniu piśmiennym
154 Zpami|           prymusa, nawet nie spytano o nie, ale Michaś dostał publiczną
155 Zpami|             miał sposobu przekonania o swej niewinności. Mógł wprawdzie
156 Zpami|            nowym dla niego ciosem.~- O, sprawię mamie ładną pociechę! -
157 Zpami|           przemówić. Utwierdziła się o nim stanowcza opinia, że
158 Zpami|           dwoma ostatnimi zarzutami, o których wiedział, walczył,
159 Zpami|            mamo!" - jakby jej błagał o przebaczenie.~Ale na jawie
160 Zpami|              do pani Marii, chcąc ją o tym uprzedzić. Powiedziałem
161 Zpami|           Nie mówiłem Michasiowi nic o tym liście i zamiarach odebrania
162 Zpami|      mechanicznie koniugacje, myślał o czym innym albo raczej nie
163 Zpami|         innym albo raczej nie myślał o niczym. Raz, gdym się go
164 Zpami|             wspomnieć nawet przy nim o matce, by nie przepełniać
165 Zpami|         więcej także niepokoiłem się o jego zdrowie, bo mizerniał
166 Zpami|          wprost sprawowania chłopca, o którym pani Maria miała
167 Zpami|              wolałem z nim nie mówić o cenzurze i wyroku. W ten
168 Zpami|       gabinecie przed ogniem i myśli o mnie?~- Być może. Czemu
169 Zpami|         można.~- Cieplej ci teraz?~- O, tak! Głowa mnie trochę
170 Zpami|           Deklamował w malignie dumę o Żółkiewskim ze Śpiewów Niemcewicza,
171 Zpami|      szeptali sobie, że teraz on już o nic nie dba, że gdyby nawet "