Nowela

  1 Janko|            lub, gdy w chałupie nie było co jeść, za bedłkami do
  2 Janko|       pokrzykiwał: "U-ha!" Słychać było tupanie butów, to znów głosy
  3 Janko|          Gdzie tam! Wolno mu tylko było słuchać, toteż i słuchał
  4 Janko|            jakim, to już dla niego było wielkie święto. Właził potem
  5 Janko|             Pewnej nocy nikogo nie było w kredensie. Państwo od
  6 Janko|           nie. W onym blasku widać było wszystko doskonale: wcięte
  7 Janko|   srebrnego pręta...~Ach! wszystko było śliczne i prawie czarodziejskie;
  8 Janko|  przesłoniła chmurka i nic już nie było widać ani słychać.~Po chwili
  9 Janko|          to małe i słabe, i zawsze było ledwie żywe.~Przyszła matka,
 10   1  |           jak okiem dojrzeć, widać było tylko zieloną i szarą równinę,
 11   1  |        wynurzył się tak, że aż dno było mu widać, a szedł naprzód.
 12   1  |        poszarpanymi chmurami widać było kawały błękitu nieba, zmieniajace
 13   1  |       pokład. Na tyle okrętu widać było czarne paltoty i kapelusze
 14   1  |          spoglądali na dół w wodę.~Było i kilka kobiet z dziećmi
 15   1  |            wszystkimi ludźmi dwoje było najsmutniejszych i jakby
 16   1  |         Lipińcach". Jakoż wszystko było dla nich nowym i nieznanym,
 17   1  |             ale zawdyk w Lipińcach było lepiej.~- Nie bluźniłabyś
 18   1  |     Wawrzon się upierał, bo żal mu było pieniędzy. Na sam proces
 19   1  |         ile w całych Lipińcach nie było - i z borem, i z łąkami,
 20   1  |         przyszło nieraz przymrzeć. Było mu na tym statku źle, samotno,
 21   1  |         wodę brała" - i czegoś jej było tak tęskno, jakby jaskółce
 22   1  |          morskiego szumu. Z nim by było weselej i raźniej, bo on
 23   1  |      połowę już tylko tarczy widać było nad falą, potem tylko promienie,
 24   1  |            zorza i już nie wiadomo było w tych blaskach, gdzie się
 25   1  |       widnokrąg i sam okręt. Widać było tylko jeszcze komin i wielki
 26   1  |         kompasem. Na pokładzie nie było już nikogo z podróżnych.
 27   1  |          piwnicy. Powietrze w niej było przesycone zapachem smolnego
 28   1  |          burzę. Nikomu zresztą nie było już tajno, że niebezpieczeństwo,
 29   1  |           chwilę odemknął, słychać było wyraźnie owe dalekie, złowróżbne
 30   1  |        niedaleko dzioba. Kołysanie było tam bardzo dokuczliwe, więc
 31   1  |          jest? Co to jest?~Ale nie było odpowiedzi. Drugie wstrząśnienie,
 32   1  |       zamieszania i chaosu słychać było tylko przeraźliwy świst
 33   1  |         odmęty, przez które trzeba było już piąty dzień jechać do
 34   1  |        przed statkiem ciągle widać było tylko toń i toń bez końca,
 35   1  |         czerwonej twarzy jego znać było pracę pamięci jakichś wspomnień,
 36   1  |           tą ono łączką, bliżej by było na targ. Przyjdzie jarmark:
 37   1  |            do miasta, że już widać było nie tylko domy, ale i ludzi
 38   1  |            odrzekli oboje, ale nie było czasu na dłuższe pożegnanie.
 39   1  |       ciężko na duszy.~Samotnie im było na okręcie, wśród obcych
 40   1  |        samotniej i straszniej, niż było na okręcie.~Komisarz nie
 41   1  |        szarym tym świetle odróżnić było można dwie postacie śpiące
 42   1  |           którego się spodziewali, było snem i jak sen pierzchło,
 43   1  |       drugiej dogonić. Tu wszystko było jakieś dziwne, obce, odtrącające
 44   1  |     wspomnienia mówiły: "Lepiej ci było w Lipińcach". Sumienie krzyczało: "
 45   1  |          ale i rozum opuszcza. Nie było żadnego światła w tej ciemności,
 46   1  |            z męki: a jemu potrzeba było boru sosnowego, pól i chałup
 47   1  |          wielkiej. Źle i ciężko im było tak żyć, ale o czymże mieli
 48   1  |          już dwoje dzieci, trzecie było chore, a jednak od dwóch
 49   1  |         coraz ciemniej, bo choć to było w południe, ale mgła wstawała
 50   1  |     przejmująca. Mimo że na dworze było już ciepło, oboje drżeli
 51   1  |           zieloności na fali; może było w nich i co do zjedzenia,
 52   1  |         woźnicą pchać koła. Ciężko było, aż go w krzyżach zabolało,
 53   1  |        przyniosła wody, zjadła, co było, a potem całymi godzinami
 54   1  |             zbereźniku!" I tak jej było dobrze, tak wesoło w duszy,
 55   1  |             tak i łez w oczach nie było, bo ile łez miała, tyle
 56   1  |  zaczepiali jej tym razem. W izbie było ciemno, ale na ulicy widno
 57   1  |            wypadło z rąk. Tego już było nadto. Wygnać ich w tej
 58   1  |       Wygnać ich w tej chwili, gdy było drzewo i kartofle! Co teraz
 59   1  |        życia, wesołe. Naokoło tyle było błękitu i światła, że aż
 60   1  |          bliżej środka portu widać było sterczące spokojnie maszty,
 61   1  |            daleki. Toć w Jego ręku było im wrócić szczęście. Tyle
 62   1  |          Przecie by mu nawet wstyd było myśleć o takiej nędzarce,
 63   1  |           Wawrzon, i nie "Dunajec" było widać, ale port nowojorski,
 64   1  |         był pod spodem, i ślicznie było naokoło. Jakaś szczęśliwość
 65   1  |            raduje, tylko ich dwoje było nieszczęsnych i zapomnianych;
 66   1  |           od tarana, ale teraz nie było tam nikogo.~Gdy doszli na
 67   1  |        Wawrzona:~- Maryś, wstawaj!~Było coś takiego w tym wołaniu,
 68   1  |      spokojnie przy ojcu, ale choć było ciemno, dojrzała, że leży
 69   1  |            portu zdrowsze dla niej było od zatrutej atmosfery izby.
 70   1  |         zjedli, choć niewiele tego było, i poszli nad wodą, aż do
 71   1  |       migały im przez okna wagonu. Było to zupełnie inaczej niż
 72   1  |            rubieżach leśnych widać było ludzi z siekierami. Pociąg
 73   1  |      niebem. Z okien wagonów widać było całe stadka zajęcy i piesków
 74   1  | osadniczego życia. Czy mniej w nim było łez, cierpień i niedoli -
 75   1  |    obietnicom i widokom trudno się było oprzeć. Tych, którym by
 76   1  |             zniknięcie więc Indian było tylko kwestią czasu.~Ziemia
 77   1  |          na budowę; zapomnienie to było jednak łatwe do wybaczenia
 78   1  |      pustyni, do której trzeba się było dostawać wśród wielkich
 79   1  |        zwany humbug, można jeszcze było mniemać, że osada ta nie
 80   1  |      stepach Arkansasu. Ci, którym było za gorąco w Pannie Marii
 81   1  |     Punktem zbornym dla większości było miasto Little-Rock, ale
 82   1  |       Krakowa, a co gorsza, trzeba było jechać krajem pustym, przedzierać
 83   1  |          las, który dopiero trzeba było karczować. Czarne dęby,
 84   1  |        praca na całe lata.~Ale nie było nic innego do roboty, więc
 85   1  |             i od tej pory co dzień było słychać huk siekier w tym
 86   1  |      kościół i szkoła. Ale do tego było jeszcze daleko; tymczasem
 87   1  |        obecność zaś mężczyzn można było poznać tylko po huku siekier,
 88   1  |      bezładnie. Najpierwszą rzeczą było postawić chałupy; jakoż
 89   1  |        obrabiać, ale często trzeba było po nie chodzić daleko. Niektórzy
 90   1  |      nieżonaci, którym mniej pilno było do dachu nad głową, a więcej
 91   1  |          osadników, że nie wiadomo było, do czego rąk przyłożyć:
 92   1  |          zwłaszcza iż równie łatwo było kupić kawałki stepu częściowo
 93   1  |        odwrotnie. Wówczas to można było usłyszeć ową północnoamerykańską
 94   1  |            pomaga.~Wawrzonowi więc było lepiej nawet niż innym,
 95   1  |            to jednak, co zrobiono, było fraszką w porównaniu z tym,
 96   1  |          jak najdalej. Nie wiadomo było, kto ma wychodzić na stróżę
 97   1  |  Clarcsville odjeżdżał. Ale więcej było takich, którzy włożywszy
 98   1  |       ślubu błogosławił, lepiej by było umierać. Maryś, weź ty Czarnego
 99   1  |       Meksyku rozbijał, ale to nie było prawdą. Przynosił tylko
100   1  |          zgliszcza, ale niepodobna było zbliżyć się od gorąca.~Drugiego
101   1  |        dostać nowych z Clarcsville było niepodobieństwem.~Wawrzonowi
102   1  |       deszczu zabezpieczyć. Trzeba było przyjąć tę jego pomoc, którą
103   1  |            nią choćby do Lipiniec, było dla niej goryczą, nie pociechą.
104   1  |          od spalonego lasu słychać było szum i chlupotanie nowych
105   1  |           miejsca na miejsce. Znać było, że gwałtowność prądu zwiększa
106   1  |           pod ich uderzeniem. Znać było, że to nie zwykły zalew
107   1  |      jakiegoś drzewa, którego czub było tylko widać z wody, ale
108   1  |           nim nawet znać trudu nie było. Nad samym rankiem wydostali
109   1  |     żadnego wierzchołka drzewa nie było widać na widnokręgu. Za
110   1  |           ale słabnął. Za dużo już było cierpień na jego stare,
111   1  |            krańców horyzontu widać było tylko topiel wodną.~Wpłynęli
112   1  |          unosił tratwę. Niepodobna było nią kierować. Może to jednak
113   1  |           na tratwę jak długi. Nie było rady. Przez chwilę leżał
114   1  |           myślał, bo światło łodzi było bliżej i bliżej. Istotnie
115   1  |           Orlika w tym czółnie nie było.~W dwa miesiące potem Marysia
116   1  |        Jorku.~A pieniędzy tych nie było dość. Część drogi musiałaby
117   1  |           żywili. Szczęściem, lato było... ciepło...~Co dzień, ledwie
118 Latar|          bałwan. Przypuszczenie to było tym prawdopodobniejsze,
119 Latar|            latarnika, które trzeba było jak najprędzej obsadzić,
120 Latar|         powodu, że następcę trzeba było znaleźć koniecznie w ciągu
121 Latar|        człowiekiem, nie można więc było przyjmować byle kogo; na
122 Latar|       zostawiwszy sobie ani grama.~Było w nim jeszcze i to dziwnego,
123 Latar|           wysepki, a wówczas widać było spienione ich grzbiety połyskujące
124 Latar|        falą; w izbie zaś spokojnie było i cicho. Nawet odgłosy burzy
125 Latar|    olbrzymim, turkusowym tle widać było stada wydętych żagli, świecących
126 Latar|        bardzo przezroczystą, widać było całe międzymorze aż do Pacyfiku,
127 Latar|          Aspinwall a Panamą, widać było ogromny las, nad którym
128 Latar|            znakiem, że stary żyje, było tylko znikanie żywności
129 Latar|           imię autora. Imię to nie było Skawińskiemu obce; wiedział,
130 Latar|         cudne grupy palm. Naprawdę było jakoś uroczyście a cicho
131 Latar|          jakie nim wstrząsało, nie było bólu, ale tylko nagle rozbudzona
132 Latar|          znowu książkę. Słońce już było przeszło nad ogrodami i
133 Latar|      rodzinne. Widzi wszystko, jak było. Wszystko go pyta: "Pamiętasz?"
134 Sach |       cyrkowe. Zajęcie mieszkańców było tym większe, że od czasu
135 Sach |     minstreli i linochodów. Miasto było niedawne. Piętnaście lat
136 Sach |         całej bliższej okolicy nie było białych. Natomiast w widłach
137 Sach |         Ale w mieście wszystko już było ganz gemutlich i o zgliszczach
138 Sach |   pokolenia zostało jedno dziecko. Było ono małe i słabe, ale przysięgło
139 Sach |           widzów. Więc to wszystko było w programie, więc to była
140 Legen|         płyńmy, wesoło!~Szczęśliwe było życie załogi na tym statku.
141 Legen|        robił, co chciał.~Życie tam było ustawicznym świętem. Szczęśliwie
142 Zpami|          doprawdy tego wszystkiego było za dużo. Skończywszy ostatnią
143 Zpami|      złożyła w Michasiu. Położenie było prawie bez wyjścia, bom
144 Zpami|        życiu jego zagrozić. Trzeba było przynajmniej wzmacniać go
145 Zpami|         lub jeździć konno, ale nie było czasu na to. Dziecko tyle
146 Zpami|          na sumieniu powiadam: nie było czasu. Każdą chwilę, potrzebną
147 Zpami|           Michaś nie dość pracuje! Było to dziecko średnich zdolności,
148 Zpami|     odpowiedzialności. Ba! co komu było do tego? Miał polski akcent,
149 Zpami|            myślę; nie wierzę, żeby było warto żyć, ale może dlatego
150 Zpami|         pogodzić naukę ze zdrowiem było prawie niepodobieństwem.
151 Zpami|        jaką zabierał się do zadań, było coś rozpaczliwego i gorączkowego
152 Zpami|        kole błędnym, z którego nie było wyjścia.~Jego nocne siedzenia
153 Zpami|     domyśliłem się jednak sam. Nie było żadnej wątpliwości, że polskiemu
154 Zpami|           do cenzury nie można się było już łudzić. Napisałem do
155 Zpami|          się przez łzy. Mnie także było pilno do Zalesina, bom już
156 Zpami|             znów publiczną naganę. Było to już przed samymi świętami,
157 Zpami|            nawet kontent, gdyby to było zobojętnienie, alem widział,
158 Zpami|            z przyzwyczajenia. Znać było, że powtarzając mechanicznie
159 Zpami|            do jakiegoś obrazu. Żal było patrzeć na tę główkę dziecinną,
160 Zpami|           Na pozór niby nic mu nie było, ale niknął i tracił siły.
161 Zpami|          że uczyniłeś wszystko, co było w twej mocy, i że dobrym
162 Zpami|            wieczorem. W mieszkaniu było już prawie ciemno, bo śnieg
163 Zpami|            herbaty i okryłem, czym było można.~- Cieplej ci teraz?~-
164 Zpami|      Michaś żył wprawdzie, ale nie było mu lepiej. Nie poznał nawet
165 Zpami|          dni temu może ich tam nie było jeszcze.~Zmieniała teraz
166 Zpami|        drugiej stronie ulicy widać było choinkę jarzącą się od świeczek,
167 Zpami|           dochodzącymi z ulicy nie było innych jak wesołe i radość
168 Zpami|       czasem ustawał zupełnie. Nie było się co łudzić! Ta mała dusza
169 Zpami|        ciągu dwóch godzin coraz mu było lepiej. Nad ranem, że to