Nowela

1   1  |    ręką za poręcz, drugą za czapkę rogatą, żeby mu jej wiatr
2   1  | przy dziewczynie nadrabiał, czapkę na bakier przekrzywiał,
3   1  | teraz uczuły. Wawrzon zdjął czapkę, światło zachodnie padło
4   1  |   Razu jednego zdjął rogatą czapkę i podjąwszy nią pokornie
5   1  |  ogarnęły wówczas Wawrzona; czapkę zdjął, usta otworzył i patrzał,
6   1  | drzewem grzmotnął Wawrzon i czapkę w błoto.~- Jezu! Jezu! -
7 Zpami|  się, jak dawniej, ale brał czapkę i szedł za mną w milczeniu.