Nowela

1   1| siebie zadźwięczały posępnie, płomienie w lampach podskoczyły i
2   1|    tak, jak dziś dokuczał, to płomienie sycząc, strzelając iskrami,
3   1|    jej to czasem przypominały płomienie, to łzy zalewały jej twarz;
4   1|    wiatr południowy mógł gnać płomienie tylko od polanki. Tymczasem
5   1|     większych przestrzeniach. Płomienie rozlewały się jak woda,
6   1|      w dzień. Potem wszystkie płomienie zlały się w jedno morze