Nowela

  1 Janko|        nic nie będzie, moja kumo; już wam na tamten świat się
  2 Janko|  odmieńcem". W ósmym roku chodził już jako potrzódka za bydłem
  3 Janko|         tylko trochę podrósł, tak już o niczym innym nie myślał.
  4 Janko|           krzyczał, obiecywał, że już nie będzie, a taki myślał,
  5 Janko|          tak mgłą zachodzą, jakby już nie z tego świata patrzyły...~
  6 Janko|           czy na weselu jakim, to już dla niego było wielkie święto.
  7 Janko|          niedojrzałe. Ale taka to już była jego natura. Dzieciaczyna
  8 Janko|  przyczajony w łopuchach, patrzył już od dawna przez otwarte szerokie
  9 Janko|        bliżej drzwi kredensowych. Już nie okrywają jej czarne
 10 Janko|            biała koszulka znikła, już tylko jedna bosa nóżka wystaje
 11 Janko|         wołasz: "Nie! nie!" Janek już w kredensie.~Zarzechotały
 12 Janko|         przesłoniła chmurka i nic już nie było widać ani słychać.~
 13 Janko|           dzień biedny Janek stał już przed sądem u wójta.~Mieliż
 14 Janko|      ucichło dziecko i nie wołało już matuli...~Biedne, potrzaskane
 15 Janko|         trzeciego wieczorem konał już sobie spokojnie na tapczanie
 16   1  |        Yorku.~Od czterech dni był już w drodze, a od dwóch minął
 17   1  |           tego "Vaterlandu" nigdy już nie zobaczą, ale mimo to
 18   1  |            a tymczasem żagle były już upięte, natomiast śruba
 19   1  |          oddali woda wydawała się już nawet gładką i błękitną.
 20   1  |      Poszkodowany gospodarz żądał już nie tylko za krowę, ale
 21   1  |    pieniędzy. Na sam proces wydał już niemało, wlokło się i wlokło.
 22   1  |          Wawrzon sprawę. Za krowę już się Bóg wie co należało;
 23   1  |          aresztu. Toporek wił się już wąż, bo żniwa właśnie nadeszły,
 24   1  |       Pierwsze gwiazdy zamigotały już na niebie, a ona ciągnęła
 25   1  |          teraz w Lipińcach, kiedy już pierwsze śniegi spaść musiały?
 26   1  |     zapadał w toń. Wkrótce połowę już tylko tarczy widać było
 27   1  |          się jedna wielka zorza i już nie wiadomo było w tych
 28   1  |   kompasem. Na pokładzie nie było już nikogo z podróżnych. Wawrzon
 29   1  |           Nikomu zresztą nie było już tajno, że niebezpieczeństwo,
 30   1  |         Marysi zdawało się, że to już przychodzi ciemność śmierci.~-
 31   1  |           żem cię na zgubę podał. Już nasza ostatnia godzina nadeszła.
 32   1  |     Marysia zrozumiała, że nie ma już ratunku. Myśli różne przelatywały
 33   1  |      Zdawało się wszystkim, że to już koniec.~Po chwili wszedł
 34   1  |           promem przejedzie, jako już nieraz w życiu przejeżdżał.
 35   1  |           przez które trzeba było już piąty dzień jechać do drugiego
 36   1  |           Zresztą droga nie miała już trwać długo. Drugiego dnia
 37   1  |          Wawrzon jednak nie tylko już podziwiał, ale łaknął. Widząc
 38   1  |        Czapka i żupan.~ ~Czy może już miała zamiar zaśpiewać coś
 39   1  |          przyjedzie, a ona będzie już dziedziczką? Tymczasem od
 40   1  |         statek nadpłynął z samego już miasta przywożąc agentów
 41   1  |     zbliżył się tak do miasta, że już widać było nie tylko domy,
 42   1  |          się choć nad tobą...~Ale już go nie słyszała. Oparłszy
 43   1  |        wraca co chwila nadaremnie już... drugi dzień; Marysia
 44   1  |      kartoflami, ale od dwóch dni już i kartofli zabrakło. Wcale
 45   1  |             sam nie wiedział. Oto już gnie się pod tym nieznanym
 46   1  |        tym nieznanym brzemieniem, już opada, a tu miasto obce
 47   1  |            Chyba o tym, że nie ma już ani pieniędzy w kieszeni,
 48   1  |        samego Poznania, ale i one już od dawna głodem marły. Ślązakom
 49   1  |     głodem marły. Ślązakom umarło już dwoje dzieci, trzecie było
 50   1  |           jednak od dwóch tygodni już sypiało wraz z rodzicami
 51   1  |            Mimo że na dworze było już ciepło, oboje drżeli w izbie
 52   1  |         Maryś! - rzekł - nie mogę już wytrzymać i ty nie wytrzymasz;
 53   1  |         więc poszedł. Nauczył się już chodzić do portu i wyławiać
 54   1  |         we dwa dni. Potem niczego już nie szukała i nic nie znalazła.
 55   1  |     następny tydzień, a nie mieli już ani centa. Mogła tylko pokorą
 56   1  |        się dać do zrozumienia, że już wydali wszystko, że drugi
 57   1  |     dodała po polsku, nie wiedząc już, co mówić i robić.~Wielmożny
 58   1  |        chłopu wypadło z rąk. Tego już było nadto. Wygnać ich w
 59   1  |          Tatulu! weźta szmaty, bo już nie mogę.~On jakby się zbudził
 60   1  |      milczeniu koło niej.~Godzina już była czwarta po południu.
 61   1  |         dawnym ukochaniem i swaty już posłał do innej chałupy.
 62   1  |        zdało się jej, że warkocza już nie ma i że leci w przepaść.
 63   1  |          spokojnie:~- Dziewczyno! Już tobie głodem dłużej nie
 64   1  |       nadludzką ciągną ją w górę. Już znowu czuje pod nogą deski
 65   1  |       przybliżać; Wawrzon klęczał już schylony nad Marysią.~Myślał,
 66   1  |     anielska: bo też Marysia była już prawie aniołem przez swoją
 67   1  |       portu. Na Water-street ruch już panował niemały. Z otwierających
 68   1  |            Następnie rzekł wprost już do Wawrzona:~- Słyszałeś
 69   1  |         was, do Illinois, hm! tam już o grunt trudno. Zakładają
 70   1  |      Wawrzon i dziewczyna jechali już do Little-Rock. Chłop czuł
 71   1  |        nazywa Missisipi, i głuchą już nocą przybyli do Little-Rock.~
 72   1  |     Clarcsville, nie pokazali się już w osadzie.~Wkrótce wyszło
 73   1  |          się dzieje, ale w takiej już była toni, z takich przepaści
 74   1  |         się tam z nimi działo, to już trudno powiedzieć. Wokoło
 75   1  |          Maryś! - mruczał chłop - już śmierć idzie do mnie przez
 76   1  |    karabin i poszedł do lasu.~Noc już zapadła, gdy w czarnej dali
 77   1  |   przybycia osadników kończył się już miesiąc, zapasy mogły się
 78   1  |          go, ale słabnął. Za dużo już było cierpień na jego stare,
 79   1  |    obudził się i rzekł :~- Maryś! Już ja jutra nie doczekam. Oj!
 80   1  |           wrócisz do Lipiniec. Ja już nie wrócę. O Boże, Boże
 81   1  |           dalej! Boże, Boże! a to już i pola, i grusze Maćkowe...
 82   1  |     Jeszcze przez tę górkę, a tam już krzyż i drogowskaz, i lipiniecka
 83   1  | drogowskaz, i lipiniecka granica. Już nie idą, ale... lecą jakby
 84   1  |         lecą jakby na skrzydłach, już są na górce, przy krzyżu,
 85   1  |        krzyża obejmuje go rękoma: już jest w Lipińcach. Tak jest.
 86   1  |           Lipińcach. Tak jest. On już w Lipińcach, bo tylko martwe
 87   1  |   Nadeszła noc. Orlikowi wypadała już tyczka z ręki od wiosłowania
 88   1  |         usłyszą.~Ledwie pomyślał, już podniósł w górę lufę karabinu,
 89   1  |      znowu. Łódź tuż, tuż. Słyszy już plusk i chrobotanie wioseł
 90   1  |         piechotą, jednakże mówiąc już trochę po angielsku umiała
 91   1  |            Ona prócz niego nie ma już nikogo na szerokim świecie.
 92   1  |         sam pomost, na którym raz już spali z ojcem, owej pamiętnej
 93   1  |         dzień, ledwie rozedniało, już była przy niemieckich dokach
 94   1  |           z tą myślą, że to chyba już ostatni raz, bo jutro sił
 95   1  |      gdzieś na dnie cichutko. Gdy już wypłyną i znajdą, przecież
 96 Latar|      samego dnia. Był to człowiek już stary, lat siedmiudziesiąt
 97 Latar|   Potrzebuję sobie powiedzieć: tu już będziesz siedział, to jest
 98 Latar|       nowy latarnik widocznie był już na miejscu, bo latarnia
 99 Latar|           Wieczny tułacz nie mógł już sobie wymarzyć nic bardziej
100 Latar|        skromne szczęście, ale tak już był zwyczajny zawodów, że
101 Latar|           morze, bo północ wybiła już na aspinwalskich zegarach,
102 Latar|        urwisko latarni, oblizując już pianą i podmurowanie. W
103 Latar|   przeczuciu grobu. Latarnia była już dla Skawińskiego takim pół-grobem.
104 Latar|           że będzie trwały, to mu już niczego nie brakło. Skawiński
105 Latar|         na jego wysepce. Zżył się już z myślą, że nie opuści wieży
106 Latar|         słońca, a na niej otwarta już książka. Gdy stary wyciągnął
107 Latar|            oddaloną za to, że się już tak zestarzał, tak zżył
108 Latar|       wziął znowu książkę. Słońce już było przeszło nad ogrodami
109 Latar|          łąki, lasy i wioski. Noc już! O tej porze już zwykle
110 Latar|      wioski. Noc już! O tej porze już zwykle jego latarnia rozświecała
111 Latar|        ubieli: jakoż i kury pieją już w zapłociach. Jeden drugiemu
112 Latar|            wraz i żurawie krzyczą już gdzieś z wysoka. Ułanowi
113 Latar|      powiew nocny ją chłodzi. Ale już świta, świta! Noc blednie:
114 Sach |    późniejszych czasach odwiedził już kilkunastotysięczną Antylopę,
115 Sach |            Ale w mieście wszystko już było ganz gemutlich i o
116 Sach |      starsi zaś chłopcy, ożywieni już bardziej wojowniczym duchem,
117 Sach |          ciągle po twarzach, nikt już nie zważa. Wśród ich małpich
118 Sach |         chwili sachem kołysze się już na drucie. Zapatrzony w
119 Ozyr |     samemu! - zawołał Ozyrys - tu już nie ma przynajmniej wątpliwości,
120 Legen|       które poprzednio ostrzegały już o niebezpieczeństwie, podniosły
121 Zpami|           się i płakał. Potem tak już przyzwyczaiłem się do tych
122 Zpami|          starał się pocieszać, to już moja rzecz. Sam napracowałem
123 Zpami|           tam diabli wezmą! nawet już i zębów nie ściskam, gdy
124 Zpami|          mnie obskurant, że pewno już zdania w tym względzie nie
125 Zpami|       władało dostatecznie. Na to już nic nie mogłem poradzić
126 Zpami|          na przeziębienie. Ale on już sam w końcu nie wiedział,
127 Zpami|        cenzury nie można się było już łudzić. Napisałem do pani
128 Zpami|           mu się od pewnego czasu już nie zdarzało. Płacząc powtarzał: "
129 Zpami|       było pilno do Zalesina, bom już prawie nie mógł patrzeć
130 Zpami|         publiczną naganę. Było to już przed samymi świętami, więc
131 Zpami|         jak i dawniej, ale więcej już z przyzwyczajenia. Znać
132 Zpami|           gdym się go spytał, czy już skończył wszystko, odpowiedział
133 Zpami|           i tracił siły. Nie mógł już udźwignąć wszystkich książek
134 Zpami|        Maria - nie spodziewam się już celujących, chciałabym tylko,
135 Zpami|      wieczorem. W mieszkaniu było już prawie ciemno, bo śnieg
136 Zpami|        łudzić! Ta mała dusza była już na wpół tylko między nami.
137 Zpami|           między nami. Umysł jego już odleciał, a teraz on sam
138 Zpami|          odleciał, a teraz on sam już odchodził w jakąś ciemną
139 Zpami|      nieskończoność i nie widział już nikogo, i nie czuł nic,
140 Zpami|     Zobojętniał i nie oglądał się już na nas. Każdy oddech jego
141 Zpami|          na kołdrze, rysowały się już na niej z tą ciężką bezwładnością
142 Zpami|     zdawało się nam stanowczo, że już kona, bo zaczął chrapać
143 Zpami|            myśleliśmy wszyscy, że już uratowany. Sam doktór miał
144 Zpami|          lepiej. Nad ranem, że to już czwartą noc spędzałem przy
145 Zpami|        tymczasem na łóżku, ubrany już w nowy mundurek i białe
146 Zpami|       szeptali sobie, że teraz on już o nic nie dba, że gdyby
147 Zpami|           przyszedł, to on by się już nie zerwał, nie przestraszył,
148 Zpami|            gdy to piszę, upłynęło już od tego czasu blisko rok,