Nowela

  1 Janko|             Jakoż czasem sprawiała mu warząchwią muzykę. Chłopak
  2 Janko|           Echo też... W polu grała mu bylica, w sadku pod chałupą
  3 Janko|            żeby gnój rozrzucał, to mu nawet wiatr grał w widłach.~
  4 Janko|           i odpasawszy rzemyka dał mu dobrą pamiątkę. Ale na co
  5 Janko|            gdzie takie robią? Żeby mu przynajmniej pozwolili choć
  6 Janko|       takiego!... Gdzie tam! Wolno mu tylko było słuchać, toteż
  7 Janko|          policzki i piersi wpadały mu coraz głębiej i głębiej...~
  8 Janko|             Ale ta chęć nie wyszła mu na dobre.~We dworze miał
  9 Janko|      wysyłał ku nim przez oczy, bo mu się zdawało, że to niedostępna
 10 Janko|           tam weźmie stójka, niech mu da rózgą, żeby na drugi
 11 Janko|          stójką:~- Weź go ta i daj mu na pamiątkę.~Stach kiwnął
 12   1  |            się tak, że aż dno było mu widać, a szedł naprzód.
 13   1  |       drugą za czapkę rogatą, żeby mu jej wiatr nie zerwał, a
 14   1  |           pół rokiem w lato zajęli mu krowę z koniczyny. Gospodarz,
 15   1  |        Wawrzon się upierał, bo żal mu było pieniędzy. Na sam proces
 16   1  |         miał czym zapłacić, zajęli mu konia, a jego za opór skazali
 17   1  |       padać deszcze; zboże porosło mu w snopach, więc pomyślał,
 18   1  |        chłop był dostatni i dobrze mu się wiodło, zdjęła go tedy
 19   1  |         wywodził. Niemiec powiadał mu cuda i dziwy o Ameryce.
 20   1  |            Ale podróż nie znaczyła mu się tak dobrze, jak się
 21   1  |    przyszło nieraz przymrzeć. Było mu na tym statku źle, samotno,
 22   1  |        wodę ich oboje wrzucą, może mu każą wiarę zmienić albo
 23   1  |          iskier ognistych, wydawał mu się jakąś siłą podejrzaną
 24   1  |           nie przyznawał, ściskały mu serce; bo też ten polski
 25   1  |          co go otaczało, nie mogło mu się w głowie pomieścić;
 26   1  |       frasunku. Powiew morski grał mu w uszach i powtarzał jakby
 27   1  |     wiedział, jak ma Marysi to, co mu się zdawało, powiedzieć;
 28   1  |       chłop przerywanym głosem, bo mu oddechu brakło - Maryś,
 29   1  |            Ameryki namawiał, mówił mu wprawdzie, że trzeba jechać
 30   1  |        zresztą Irlandczycy podbili mu zaraz oczy; chciał się z
 31   1  |          doków przyczepić, podbito mu znowu oczy. Przy tym co
 32   1  |           wyprosić. Włosy zbielały mu ze zgryzoty, wyczerpała
 33   1  |          chałupy, to... kosztur by mu tylko wziąć do ręki, stanąć
 34   1  |        wiedział, co to jest, czego mu trzeba, do czego się dusza
 35   1  |          jeszcze raz, zjadając, co mu się zdatne do zjedzenia
 36   1  |           nie myślał.~Ale los miał mu się uśmiechnąć. Wracając
 37   1  |       zaraz lepsza otucha wstąpiła mu w serce. W głodzie znaleziony
 38   1  |          czy kartofle nie wypadają mu z zanadrza. Skarb niósł
 39   1  |         księdza, boś mi miła!" Ona mu zaś odpowiadała: "Cichaj,
 40   1  |            ktoś przekłuje. Zrobiło mu się w oczach ciemno zupełnie.~-
 41   1  |            coś niedobrego patrzało mu z oczu. Przez coraz błotnistsze
 42   1  |          innej chałupy. Przecie by mu nawet wstyd było myśleć
 43   1  |         żałosne wstrząsa i rozrywa mu pierś.~- Maryś - ozwał się
 44   1  |            nogi i nadzieja zaczęła mu wstępować w serce.~Jakoż
 45   1  |       dwoma strumieniami popłynęły mu po pomarszczonych policzkach.~
 46   1  |      chłopakiem. Oni znowu zaczęli mu do nóg padać, od czego bronił
 47   1  |  odpowiedziała nic, tylko schyliła mu się pokornie do nóg.~Starego
 48   1  |           Więc Wawrzon opowiedział mu wszystko i nie zataił nic,
 49   1  |           On gniewał się, wymyślał mu, a gdy doszło do tego, jak
 50   1  |            oczy, że źrenice zaszły mu jakby szkłem.~Zaraz też
 51   1  |         komu ustąpi, a temu, co by mu nadto w drogę lazł, gotów
 52   1  |          kołem, szum boru wtórował mu, płomień w ogniskach sykał
 53   1  |    najrzadszego lasu wybrał i nikt mu się nie sprzeciwiał, bo
 54   1  |         jego stronie. Niejeden też mu w ścinaniu drzewa i obrabianiu
 55   1  |       Osadnicy z Teksas tlumaczyli mu, iż to musiał być bawół,
 56   1  |            jeszcze pracował, gdyby mu kto powiedział: "Masz, dotąd
 57   1  |      wreszcie z wysilenia. Ból jął mu po pacierzach chodzić. Dwa
 58   1  |          ojca na mchach i gotowała mu leki z wódką.~- Maryś! -
 59   1  |           skalpy indyjskie, dopóki mu za nie proboszcz miejscowy
 60   1  |         nic się nie troszczył. Bór mu dawał jeść i pić, bór go
 61   1  |            o Lipińcach i o tym, że mu Bóg nie pozwoli ich zobaczyć.
 62   1  |           Orlik obiecywał, iż byle mu ślubowała, to wróci z nią
 63   1  |            raz pierwszy nie śmiała mu odpowiedzieć, że innemu
 64   1  |       potem widocznie przypomniało mu się, jak chciał Marysię
 65   1  |         zmiłował się nad nim i dał mu śmierć pogodną. Z początku
 66   1  |            obłędzie gorączki zdało mu się, że do niej wracał.
 67   1  |          do niej wracał. Ot, widzi mu się, że stary pan z Nowego
 68   1  |      wyjechał, miasta różne migają mu w oczach, mowa niemiecka
 69   1  |         domu, jakaś radość rozdyma mu pierś, jakieś powietrze
 70   1  |        Gęste, żółtawe wody rzucały mu częstokroć pianę w oczy,
 71   1  |          trudniej, czuł, że kolana mu tężeją. Pomyślał: ,,Nie
 72   1  |        dopłynę", ale wtem szepnęło mu coś w ucho, jakby kochany
 73   1  |         kolana i nogi zesztywniały mu zupełnie. Jeszcze kilka
 74   1  |        stłumiła woda, która zalała mu gardło. Zanurzył się. Fala
 75 Latar|          Łódź z Aspinwall przywozi mu raz na dzień zapasy żywności
 76 Latar|         chwycić za strzemię, które mu ukazywano jako środek ratunku,
 77 Latar|            tylko tego, że ubieliły mu głowę. Wreszcie zestarzał
 78 Latar|           Co prawda, to i należało mu się takie skromne szczęście,
 79 Latar|            jedna za drugą spływały mu na balkonie. Patrzył, nasycał
 80 Latar|     zmęczony życiem, tym milsze są mu te nawoływania. Ale by ich
 81 Latar|     pomyślał, że będzie trwały, to mu już niczego nie brakło.
 82 Latar|       Ubóstwo wysepki wynagradzały mu zresztą dalsze widoki. W
 83 Latar|    przecierpiał; toteż tym większą mu teraz sprawiało rozkosz
 84 Latar|        także, gdy łódź, przywożąca mu co dzień żywność i wodę,
 85 Latar|    bezwiednie, ale w końcu zdawało mu się, że niebo, woda, jego
 86 Latar|             przy czym ręce poczęły mu drżeć mocno. Przysłonił
 87 Latar|            im nie wierząc; zdawało mu się, że śni - książka była
 88 Latar|          Co to miało znaczyć?! Kto mu mógł przysłać książkę? W
 89 Latar|            cud jakiś. Teraz wydało mu się, jak owym żeglarzom
 90 Latar|   przewrócił kartę tytułową. Zdało mu się teraz, że na jego samotnej
 91 Latar|      zbrakło głosu. Litery poczęły mu skakać do oczu; w piersi
 92 Latar|       stronom kochanym. Zaszumiały mu w uszach lasy sosnowe, zabełkotały
 93 Latar|           ręką, jakby w obawie, by mu i ona nie zginęła...~
 94 Ozyr |        kochająca matka. Dyktowałam mu wszystkie jego słowa, byłam
 95 Ozyr |        wszystkie jego słowa, byłam mu przewodniczką we wszelkich
 96 Ozyr |         Psunabudesa i przypatrywał mu się przez czas dłuższy,
 97 Ozyr |    Psunabudes. Lecz Ozyrys nakazał mu milczenie, sam zaś zapytał:~-
 98 Ozyr |      wtrącał je w bezład i tworzył mu wewnętrznych nieprzyjaciół,
 99 Ozyr |            jednak twarz rozjaśniła mu się promiennym uśmiechem
100 Legen|       szybko, że aż piana warczała~mu po bokach, a za nim ciągnęła
101 Zpami|    fizycznie, gimnastykować, kazać mu dużo chodzić lub jeździć
102 Zpami|           niemiecki. Rankiem, gdym mu pakował książki do tornistra
103 Zpami|       przywiązany do matki, że zaś mu powiedziano, iż matka bardzo
104 Zpami|      jakoby wybuch płaczu - więcem mu współczuł i chciałem być
105 Zpami|            zaś nogę przygniatającą mu piersi i depcącą wszystko,
106 Zpami|         szczęścia na jej usta.~Gdy mu się udało dostać dobry stopień,
107 Zpami|        Michasiowi nauki, tłumacząc mu, że mamie chodzi bardzo
108 Zpami|      przechadzkę, sypiać tyle, ile mu każę, i nie upierać się
109 Zpami|          rzutu oka poznawałem, gdy mu się nie powiodło.~- Dostałeś
110 Zpami|            że gdy się obudzę, każę mu iść spać, wstawał cicho,
111 Zpami|           siły. Raz, gdym wykładał mu historię, którą "Stryj synowcom
112 Zpami|            powagą, do której rwało mu się serce, ale musiał udawać,
113 Zpami|      dłońmi.~Następnego dnia, gdym mu zarzucił na plecy tornister
114 Zpami|           mało nie upadł. Chciałem mu nie pozwolić iść do szkoły,
115 Zpami|           do szkoły, ale mówił, że mu nic nie jest; prosił tylko,
116 Zpami| niepowodzenia wyrozumieć. Sprawiło mu to widoczną ulgę, bo się
117 Zpami|    wypłakał długo i serdecznie, co mu się od pewnego czasu już
118 Zpami|       mechanicznie posłuszny. Gdym mu mówił, że czas na przechadzkę,
119 Zpami|            która dawniej ukazywała mu się na skroniach, gdy się
120 Zpami|          kwiatu. Na pozór niby nic mu nie było, ale niknął i tracił
121 Zpami|         tornistrze, więc wkładałem mu tylko niektóre, resztę zaś
122 Zpami|       kształt tych płatków musiały mu tam kręcić się po głowie,
123 Zpami|            źdźbła trzciny. Kazałem mu napić się herbaty i okryłem,
124 Zpami|             wiele rzeczy nie mogło mu się widocznie w głowie pomieścić.~
125 Zpami|            wprawdzie, ale nie było mu lepiej. Nie poznał nawet
126 Zpami|           go za ręce. Dopiero gdym mu na głowie położył świeży
127 Zpami|          lusterko, które przyłożył mu doktór do ust, przesłaniało
128 Zpami|           ciągu dwóch godzin coraz mu było lepiej. Nad ranem,
129 Zpami|      wychudłych zwłok, i zamknąłem mu oczy, a potem musiałem długo
130 Zpami|            zupełnie może robić, co mu się podoba, hałasować, jak
131 Zpami|            kaszle coraz więcej, że mu coraz ciężej, samotniej,