Nowela

  1 Janko|       mrużyć, i rzekła jeszcze:~- Ja ciebie "krzcę" w Imię Ojca
  2 Janko|          matka na to:~- Zagram ci ja, zagram! nie bój się!~Jakoż
  3 Janko|         nogach stoi? Do więzienia ją posłać czy jak?... Trzebaż
  4   1  |           on ku fali - i rozcinał ją piersiami. Za nim, jakby
  5   1  |             pytała Marysia.~- Czy ja wiem. Kogo się spytasz,
  6   1  |       koniczyny. Gospodarz, który ją zajął, chciał trzy marki
  7   1  |          twój tatulo uparli, to i ja zadatek dworski oddam, chałupinę
  8   1  |          gdzie ty będziesz, tam i ja żurawiem w powietrzu polecę,
  9   1  |      Gdzie ty się obrócisz, tam i ja się obrócę; co się z tobą
 10   1  |          niech Bóg opuści, jeślić ja cię opuszczę. Maryś moja
 11   1  |          to ona teraz była, gdzie ją tatusiowa wola zawiodła!
 12   1  |      tylko płaczem dzieci zaczęło ją dziwić.~- Czemu to Niemcy
 13   1  |          siedzą? - spytała.~- Czy ja wiem! - odpowiedział jak
 14   1  |          chwili rzekł poważnie:~- Ja byłem w Gdańsku... rozumiem
 15   1  |             rozumiem po polsku... Ja Kaszuba... wasz Bruder,
 16   1  |   marynarsku "ho! ho! o!", począł ją ciągnąć...~Odtąd, ilekroć
 17   1  |         Narodu tu widać jak maku. Ja że w Polsce chłop, a tu
 18   1  |       swoim czasie roboty. Najęto ją nawet do jednego boardinghousu
 19   1  |          nie rozumiejąc ich, więc ją wypędzili we dwa dni. Potem
 20   1  |        się wyjść na ulicę, bo tam ją zaczepiali Irlandczycy i
 21   1  | nieszczęśliwsza. Tęsknota zgryzła ją jak rdza żelazo. Była nawet
 22   1  |           Gdzie ty się obrócisz i ja się obrócę", ale ona jechała
 23   1  |       przyjechał, to przygarnieli ją do piersi? powieli: "Chudzątko
 24   1  |      duszy, jak i wówczas, gdy on ją do tańca z kąta na środek
 25   1  |          spływają do piersi i tam ją duszą. Czuła zmęczenie wielkie
 26   1  |           Stara Murzynka zapytała ją o coś, ale nie otrzymawszy
 27   1  |         boleśnie.~- Tatulu! cóżem ja winna?~- Stój no tu, ani
 28   1  |           tu, ani się rusz. Pójdę ja go prosić, żeby choć gajdoki
 29   1  |           z męki i osłabienia sen ją ogarniał, powieki zamykały
 30   1  |      wśród nocy głębokiej obudził ją głos Wawrzona:~- Maryś,
 31   1  |           z przerażenia.~- Utopię ja cię, niebogo, i sam się
 32   1  |          wstręt i strach ogarnęły ją w tej chwili, a rodzony
 33   1  |         zlitujta się nade mną! Co ja wam uczyniła? Dyć ja nie
 34   1  |           Co ja wam uczyniła? Dyć ja nie narzekała na moją niedolę,
 35   1  |    narzekała na moją niedolę, dyć ja z wami cierpiała głód i
 36   1  |    niedługo na świecie. Mnie żal! Ja się boję!~Tak jęcząc czepiała
 37   1  |      błagalnie do tych rąk, które ją spychały w przepaść. Ale
 38   1  |       chwili jedną ręką pociągnął ją gwałtownie na sam brzeg
 39   1  |         same ręce, które spychają ją w wodę, chwytają teraz jej
 40   1  |       jakąś siłą nadludzką ciągną ją w górę. Już znowu czuje
 41   1  |       rusztowania, znowu otaczają ją ramiona, ale ramiona ojca,
 42   1  |           Pan Jezus odpuści, jako ja odpuszczam...~Z bladej jasności,
 43   1  |         Na próżno stary wstrząsał ją za ramię; ani drgnęła, ani
 44   1  |     pogodny, jeśli słońce ogrzeje ją, to się obudzi; inaczej
 45   1  |         twarz Marysi. Zdawały się ją całować, pieścić i jakby
 46   1  |         wiankiem krzyczały, jakby ją chciały rozbudzić. Wawrzon
 47   1  |          jego surduta i trzymając ją myślał, że chyba za kawał
 48   1  |        topić Marysię, krzyknął:~- Ja bym cię ze skóry odarł!~
 49   1  |        ręce jej głowę i pocałował ją w czoło.~Potem myślał przez
 50   1  |         masz moją kartkę: schowaj ją święcie. Jak cię kiedy bieda
 51   1  |         nie da jej zginąć; że jak ją z niedoli wyprowadziła,
 52   1  |           Choctaws, oskalpowaliby ją bez żadnej litości. Febra
 53   1  | angielskimi nićmi wszędzie, gdzie ją odłączenie od macierzystego
 54   1  |         królewna. Komu zechcę, to ją dam, ale byle komu nie dam,
 55   1  |   przelatywał i ten jeden opuścił ją niebogę.~Marysia nie mogła
 56   1  |            z takich przepaści Bóg ją wydobył, taka jej dusza
 57   1  |      swoją kartę rzekłszy, że gdy ją niedola przyciśnie, niech
 58   1  |         się do niego zgłosi, a on ją poratuje zawsze.~Tymczasem
 59   1  |   pobłogosławta - rzekł. - Miłuję ja tę dziewczynę jako dolę
 60   1  |  ślubowała, tego nie będziesz, bo ja go zabiję. Moją musisz być
 61   1  |         Marysinej żądał.~- Czy to ja jedna w świecie? - wypraszała
 62   1  |     inszej sobie poszukaj, jako i ja miłuję innego.~Ale Orlik
 63   1  |         mnie, przyjdziesz sama, a ja cię wezmę jak wilk jagnię,
 64   1  |        Kto mi cię zaprzeczy? Kogo ja się tu boję? Niech przyjeżdża
 65   1  |         jak tratwa. Fala okręciła ją wokoło całej polanki i poniosła
 66   1  |   powyrywanych drzew, które mogły ją zgnieść lub podważyć.~Na
 67   1  |        cię nie opuszczę. Boga mi! Ja was i z tej toni wyprowadzę.~
 68   1  |           gałąź z drzewa, obrobił ją w mgnieniu oka, potem wypchnął
 69   1  |        się i rzekł :~- Maryś! Już ja jutra nie doczekam. Oj!
 70   1  |         da i wrócisz do Lipiniec. Ja już nie wrócę. O Boże, Boże
 71   1  |          Orlik. - Jankesy wysłali ją na ratunek. Byle nas nie
 72   1  |            Inną dziewkę dawno bym ja wolą niewolą wziął i w lasy
 73   1  |         ludziska się mnie bali, a ja się ciebie zląkłem, i ot,
 74   1  |           sobie u konduktorów, że ją zabierali darmo. Wielu ludzi
 75   1  |       nogi kapitanów i prosić, by ją zabrali, a jeśli się zmiłują,
 76   1  |   niemieckich kapitanów... Oni by ją zabrali; bo gdyby się tylko
 77   1  |          owej pamiętnej nocy, gdy ją chciał topić. Żywiła się
 78   1  |          chłopską. Tymczasem siły ją opuszczały. Czuła, że jeśli
 79   1  |        pomarli wszyscy, z którymi ją dola wiązała.~Pewnego poranku
 80   1  |        wypłyną i znajdą, przecież ją w wodę nie wrzucą, a wrzucą,
 81   1  |  wchodzących i strażnik odepchnął ją przy pierwszej próbie. Siadła
 82   1  |      wodzie i pomyślała sobie, że ją chyba gorączka chwyta. Jakoż
 83 Latar|       mieszka w latami, utrzymuje ją w porządku; w dzień daje
 84 Latar|          wszelkim złem. Opuszczał ją też tylko czasami w niedzielę
 85 Latar|           ale zresztą wieś, jakby ją wczoraj opuścił: szereg
 86 Latar|         trąbka, choć powiew nocny ją chłodzi. Ale już świta,
 87 Sach |          tych flegmatycznych: Nun ja wissen Sie, Herr Muller,
 88 Sach |         ulicy i pyta z cicha: czy ją kocha jeszcze? Tymczasem
 89 Sach |       blaszaną miskę i wyciągając ją ku widzom, mówi błagalnym
 90 Ozyr | odpowiedział pierwszy z duchów:~- Ja, panie, jestem nieśmiertelna
 91 Ozyr |       teraz jego duszę i umieścić ją w tej zaziemskiej krainie,
 92 Ozyr |        zaziemskiej krainie, którą ja władam, a która przeznaczona
 93 Ozyr |         myśli, słowa i uczynki.~- Ja, o panie, jestem nieśmiertelna
 94 Ozyr |        zabrać tę duszę i umieścić ją w tej zaziemskiej krainie,
 95 Ozyr |        zaziemskiej krainie, którą ja władam, a która przeznaczona
 96 Ozyr |           czy osłem...~...Wtedy i ja będę wiedział, który z tych
 97 Legen|       żeglugi, nie wiedziała, jak ją ratować!~Lecz po pierwszej
 98 Bajka|         kraczesz innym głosem niż ja i nie kochasz mnie.~- Co
 99 Bajka|          co do mych uczuć, za cóż ja mam cię kochać?~- Mniejsza
100 Bajka|            to chyba nie wiesz, że ja przez dwa lata byłem na
101 Zpami|       niejedną mi chwilę zatruły. Ja najlepiej wiedziałem, czy
102 Zpami|    jeszcze się źle uczył, to może ją dobić - więc chłopak drżał
103 Zpami|           polski akcent, i kwita! Ja go nie psułem ani rozpieszczałem,
104 Zpami|     współczucie dla każdej biedy.~Ja przynajmniej w wieku Michasia,
105 Zpami|          nie będzie. Pamiętam, że ja jestem... ot sobie - pan
106 Zpami|        moje przywarło do niej. Co ja na to poradzę? A wreszcie
107 Zpami|       śmierci jej męża, widziałem ją nieszczęśliwą, samą, a zawsze
108 Zpami|          a potem spyta o cenzurę. Ja zrobię smutną minę naumyślnie,
109 Zpami|           łzy stawały w oczach, a ja, zamiast go powstrzymywać,
110 Zpami|         lampę do przedpokoju, tam ją zapalał i zasiadał do roboty.
111 Zpami|        się z zaiskrzonymi oczyma, ja zaś przestraszyłem się prawie,
112 Zpami|            zaczął powtarzać:~- Co ja poradzę, panie Wawrzynkiewicz,
113 Zpami|          panie Wawrzynkiewicz, co ja mogę poradzić?~Istotnie,
114 Zpami|         co prawda, łudziłem się i ja. Sądziłem, że wdroży się
115 Zpami|           Lola, bo w całej klasie ja tylko jeden wiedziałem."~
116 Zpami|    Napisałem do pani Marii, chcąc ją o tym uprzedzić. Powiedziałem
117 Zpami|           Płacząc powtarzał: "Ile ja mamie sprawiam zmartwienia!"
118 Zpami|           głosem i jakby sennie: "Ja myślę, panie, że to się
119 Zpami|  nauczyciele twoi myśleli tak jak ja, że uczyniłeś wszystko,
120 Zpami|          swymi wąskimi piersiami, ja zaś skończyłem pakować jego
121 Zpami|       otworzywszy drzwi, ujrzałem ją bladą, pod czarnym kwefem,
122 Zpami|         trumnę wiekiem, umocowano ją gwoździami i powieziono
123 Zpami|    pomieszane ze śniegiem wkrótce ją skryły przed mymi oczyma...