Nowela

  1 Janko|  doczekać się z niego pociechy, bo i do roboty był ladaco.
  2 Janko|        matka nie mogła go brać, bo jak, bywało, zahuczą organy
  3 Janko|     przy tym przymierał głodem, bo żył najczęściej surową marchwią
  4 Janko|      wysyłał ku nim przez oczy, bo mu się zdawało, że to niedostępna
  5 Janko|      nie kradł, i cała rzecz.~- Bo pewno!~Zawołali Stacha,
  6 Janko|       szeroką, słoneczną drogą, bo za życia szła po prawdzie
  7 Janko|         nie mogła dłużej mówić, bo nagle z jej twardej piersi
  8 Janko|           Jakoż nie wydarła go, bo gdy podniósłszy się znowu
  9   1  |       Nie mówili do siebie nic, bo nie śmieli. Wawrzon trzymał
 10   1  |        im się zrobiło na sercu, bo sobie pomyśleli, że "ono
 11   1  |     dniem. Wawrzon się upierał, bo żal mu było pieniędzy. Na
 12   1  |        Toporek wił się już wąż, bo żniwa właśnie nadeszły,
 13   1  |  przyznawał, ściskały mu serce; bo też ten polski chłop, oderwany
 14   1  |         było weselej i raźniej, bo on się nikogo nie bał i
 15   1  |     włosy; myśl jego pracowała, bo biedak nie wiedział, jak
 16   1  |       ale zwyczajny gwar ustał, bo mgła przejęła wszystkich
 17   1  |       chłop przerywanym głosem, bo mu oddechu brakło - Maryś,
 18   1  |        też radowali się bardzo, bo przecież mieli jakąś żywą
 19   1  |      pośle. Chwała Najwyższemu, bo widzę, że mnie Niemiec nie
 20   1  |         choć dach im nad głowę, bo przemokli do koszuli. Ach!
 21   1  |      przyszedł i nie przyjdzie, bo takich komisarzy wcale nie
 22   1  |        opuścił Lipińce?" Czemu? Bo go Bóg opuścił. Niósłby
 23   1  |         a nawet gorzej jeszcze, bo ojciec pił. Marysia ratowała
 24   1  |      robiło się coraz ciemniej, bo choć to było w południe,
 25   1  |       bojąc się wyjść na ulicę, bo tam ją zaczepiali Irlandczycy
 26   1  |         szeptała: "Idźże precz, bo się wstydam!" Gdy jej to
 27   1  |        i łez w oczach nie było, bo ile łez miała, tyle wypłakała.
 28   1  |        nie myślał w tej chwili, bo był zbyt głodny. Ujrzawszy
 29   1  |           Tatulu! weźta szmaty, bo już nie mogę.~On jakby się
 30   1  |         z wściekłością:~- Rzuć, bo cię zabiję!~Tym razem usłuchała
 31   1  |      kupy belek siadła na niej, bo nie mogła iść dalej, Wawrzon
 32   1  |      niej pamięta? Ona pamięta, bo w szczęściu się tylko zapomina,
 33   1  |          Tu nagle zbudziła się, bo zdało się jej, że warkocza
 34   1  |        ten by się przestraszył, bo twarz ta miała wyraz zwierzęcy
 35   1  |       nie mogła znikąd nadejść, bo to był sam koniec portu,
 36   1  |       twarz po prostu anielska: bo też Marysia była już prawie
 37   1  |      Wracała naprawdę do życia, bo siadłszy na deskach, zawołała
 38   1  | wyjątkowy w dniach ich niedoli, bo ledwo uszli kilka kroków,
 39   1  |   zeszło im na tym parę godzin, bo droga była daleka. Chwilami
 40   1  |         zaczął gryźć go w oczy, bo przetarł je kułakami i spytał:~-
 41   1  |       ci dam i bilety na kolej, bo mogę. Pojedziecie do miasta
 42   1  |         cały dom dobrych ludzi, bo i Wiliam, i jego siostra
 43   1  |         cygara gryzł go w oczy, bo je sobie często ukradkiem
 44   1  |         ciarachy! Nie targajta, bo żgniema, aż będzieta chramać!~
 45   1  |        obcych przedziurawiło.~- Bo co wy ta chwalita swoje
 46   1  |       ty coś za jeden?~- Cicho, bo złapię szyngiels, albo ci
 47   1  |       źle się po prostu działo, bo ta gromada przypominała
 48   1  |         mu się nie sprzeciwiał, bo wszyscy parobcy byli po
 49   1  |          ale byle komu nie dam, bo ona je gospodarska córka.
 50   1  |  siekier w lesie się zmniejsza, bo cierpliwości i odwagi poczynało
 51   1  |   ślubowała, tego nie będziesz, bo ja go zabiję. Moją musisz
 52   1  |         do niego ufność wielką, bo to był myśliwiec nawet w
 53   1  |          Przezywano go Czarnym, bo tak był opalony od słońca.
 54   1  |   zaczęła drżeć na całym ciele, bo łuna świeciła w oczach Orlika
 55   1  | Położenie stawało się straszne, bo od przybycia osadników kończył
 56   1  | zobowiązać się do wdzięczności, bo zapłaty wziąć nie chciał,
 57   1  |         uratowała ich na razie, bo spłynęła jak tratwa. Fala
 58   1  |     mogła rozbić síę co chwila, bo i przed nią, i za nią płynęły
 59   1  |  rankiem wydostali się z lasów, bo żadnego wierzchołka drzewa
 60   1  |   chciał Marysię z nędzy topić, bo znowu wołał: "Dziecko, odpuść!
 61   1  |       jest. On już w Lipińcach, bo tylko martwe jego ciało
 62   1  |         jakiejś większej rzeki, bo prąd znowu szybko unosił
 63   1  |        nad wklęśnięciami stepu, bo często niosło ich kołem.
 64   1  |        prujące wodę mimo prądu, bo pływak był dzielny. Ale
 65   1  |         nawet o tym nie myślał, bo światło łodzi było bliżej
 66   1  |    wzywa pomocy. Dosłyszano go, bo plusk stał się szybszy.
 67   1  | kapitanów... Oni by ją zabrali; bo gdyby się tylko trochę odżywiła,
 68   1  |       to chyba już ostatni raz, bo jutro sił nie starczy. Postanowiła
 69 Latar|    nawet więcej niż klasztorne, bo pustelnicze. Nic też dziwnego,
 70 Latar|   widocznie był już na miejscu, bo latarnia rzuciła, jak zwykle,
 71 Latar|   kilkanaście pchnięć bagnetem, bo nie chciał chwycić za strzemię,
 72 Latar|      raz w życiu widział morze, bo północ wybiła już na aspinwalskich
 73 Latar|      wyspę i wracał szczęśliwy, bo zawsze jeszcze nie dowierzał
 74 Latar|        ozdobie~Widzę i opisuję, bo tęsknię po tobie...~Skawińskiemu
 75 Latar|      Nie widzi domu rodzinnego, bo starła go wojna, nie widzi
 76 Latar|       nie widzi ojca ani matki, bo go odumarli dzieckiem; ale
 77 Sach |        cyrku widno jak w dzień, bo chociaż nie zdołano przeprowadzić
 78 Sach |   chciał sobie upatrzyć ofiarę. Bo zresztą uzbrojony jest od
 79 Sach |     munsztuk - namowa skutkuje, bo po chwili sachem kołysze
 80 Sach |         krwi niewiast i dzieci, bo wojownicy Chiavatty byli
 81 Sach |         I oto nie ma Chiavatty, bo na ich miejsce biali wznieśli
 82 Ozyr |     bogi i ludzie Wszechmocnym, bo oto wszechmocą moją rozcinam,
 83 Legen|  wściekłość zawrzała w sercach, bo kochali jednak swój statek
 84 Zpami|    dzień choć jako tako lekcyj, bo inaczej usunięto by go ze
 85 Zpami|      tym względzie nie zmienię, bo utwierdzam się w nim coraz
 86 Zpami|      samym sobą: był mi drogim, bo był synem droższej dla mnie
 87 Zpami|      góry są na śmierć skazani, bo przychodzą na świat z wadą
 88 Zpami|     własna przyszłość zależała. Bo też obaj z moim drogim chłopcem
 89 Zpami|     więc to naprawdę nie bajka? bo...~- Bo co, Michasiu? -
 90 Zpami|     naprawdę nie bajka? bo...~- Bo co, Michasiu? - pytałem
 91 Zpami|        ani mama, ani mała Lola, bo w całej klasie ja tylko
 92 Zpami|         go. Owickiemu to uszło, bo, jako prymusa, nawet nie
 93 Zpami|       tylko, by go odprowadzić, bo się boi zawrotu głowy. Wrócił
 94 Zpami|  Pamiętał, pamiętał aż zanadto, bo nawet we śnie powtarzał
 95 Zpami|   Sprawiło mu to widoczną ulgę, bo się wypłakał długo i serdecznie,
 96 Zpami| niepokoiłem się o jego zdrowie, bo mizerniał ciągle i w końcu
 97 Zpami|         było już prawie ciemno, bo śnieg obfity padał na dworze,
 98 Zpami|       że chłopiec oprzytomniał, bo zaczął wołać Loli i matki,
 99 Zpami|         stanowczo, że już kona, bo zaczął chrapać i jęczeć,
100 Zpami|         były dla mnie straszne, bo ona nie chciała odstąpić
101 Zpami|    zmienił się jakby w kaplicę, bo zamknięta okiennica nie