Nowela

 1 Janko|      kredensowych. Już nie okrywają jej czarne łopuchy. Na progu
 2 Janko|            dłużej mówić, bo nagle z jej twardej piersi buchnęła
 3   1  |           za czapkę rogatą, żeby mu jej wiatr nie zerwał, a Marysia
 4   1  |             aż cały statek drżał od jej ruchów. Ale kołysanie ustało
 5   1  |           za krowę, ale i za koszta jej utrzymania, a koszta rosły
 6   1  |        Kasia wodę brała" - i czegoś jej było tak tęskno, jakby jaskółce
 7   1  |   potrząsnął konopną czupryną, a co jej mówił, to wspominała jakby
 8   1  |       Przymknęła oczy i zdawało się jej, że Smolak znowu szepce
 9   1  |          sala czwartej klasy. Pułap jej schodził się prawie z bokami
10   1  |   wynędzniałą przez chorobę, ten by jej nie poznał. Stary Wawrzon
11   1  |           cała sala, co powiększało jej nieład i smutny widok. Pościel,
12   1  |            głębi sali, w najwęższym jej miejscu. Zatem niedaleko
13   1  |            Myśli różne przelatywały jej przez głowę, a w duszy krzyczało
14   1  |               I żal okrutny ściskał jej serce tak, że poczęła szlochać
15   1  |          spojrzał na dziewczynę, na jej jasną jak len głowę i coś,
16   1  |             czemu do głowy przyszła jej piosenka, jaką w Lipińcach
17   1  |           sama to niby Marysia, ale jej rumiane niegdyś policzki
18   1  |       wielkie i zapatrzone. Znać na jej twarzy wpływ zgniłego powietrza,
19   1  |         Jaśku koniusze. Ślubował on jej wprawdzie i mówił: "Gdzie
20   1  |             córko!" Jakież to teraz jej wiano, Łachmany. Psy by
21   1  |          Cichaj, zbereźniku!" I tak jej było dobrze, tak wesoło
22   1  |         precz, bo się wstydam!" Gdy jej to czasem przypominały płomienie,
23   1  |          płomienie, to łzy zalewały jej twarz; ale teraz jak ognia
24   1  |              tyle wypłakała. Czasem jej się też zdało, że spływają
25   1  |       wielkie i wyczerpanie, brakło jej siły nawet do rozmyślań;
26   1  |    wyprowadził na ulicę i rzuciwszy jej pod nogi rzeczy, potem z
27   1  |  przechodzili ulicą, nie zaczepiali jej tym razem. W izbie było
28   1  |            podkute, kości wystawały jej z policzków. Wyglądała jak
29   1  |            Były dość ciężkie jak na jej wyczerpane siły, ale on
30   1  |             wyczerpane siły, ale on jej nie pomógł jakby, zapominał,
31   1  |              więc głód nie dokuczał jej bardzo, ale z męki i osłabienia
32   1  |      przymykała je znowu. Śniło się jej, że błądząc po jakichś rozpadlinach
33   1  |          zbudziła się, bo zdało się jej, że warkocza już nie ma
34   1  |           nikogo.~Gdy doszli na sam jej kraniec, Wawrzon rzekł:~-
35   1  |         mogła go dojrzeć, choć oczy jej szeroko rozwarły się z przerażenia.~-
36   1  |           tak w ciemności wydał się jej jakimś złym duchem.~Przez
37   1  |             jego ręce spoczywały na jej wychudłych ramionach, a
38   1  |          bić w głowę, by przytłumić jej krzyki. Ale i tak te krzyki
39   1  |             słabnie. Na koniec nogi jej trafiły na próżnię, ręce
40   1  |         straszno powiedzieć, począł jej rękę odczepiać.~Tłum myśli,
41   1  |   zwichrzonego ptactwa, przelatywał jej przez głowę na kształt obrazów
42   1  |           ją w wodę, chwytają teraz jej mdlejące dłonie i z jakąś
43   1  |             sen! sen!~I zrobiło się jej tak dobrze, jasno, spokojnie,
44   1  |         Myślał, że umarła. Wysmukła jej postać leżała bez ruchu;
45   1  |            umiera, ale przyłożywszy jej rękę do ust poczuł, że oddycha.
46   1  |         siebie sukmanę przykrył nią jej nogi i nadzieja zaczęła
47   1  |         siność ustępowała z wolna z jej twarzy, policzki poróżowiały
48   1  |         zbliżyła, wziął w obie ręce jej głowę i pocałował ją w czoło.~
49   1  |        własnymi rękoma przygotowuje jej pościel. Ach! jacyż to dobrzy
50   1  |         wierzyła, że ta ręka nie da jej zginąć; że jak ją z niedoli
51   1  |        brzegu rzeki Arkansas nie ma jej dlatego jeszcze, że sąsiedzi,
52   1  |       stanęły zręby domów, cała zaś jej powierzchnia pokryła się
53   1  |        leśne zacierały stopniami na jej twarzy ślady choroby, jakiej
54   1  |           złotawym odblaskiem bladą jej twarzyczkę. Młodzi chłopcy
55   1  |      przepaści Bóg ją wydobył, taka jej dusza stała się jasna w
56   1  |       ufności w pomoc niebieską nic jej nie mogło odebrać.~Zresztą
57   1  |            i tu się przedostać, dał jej swoją kartę rzekłszy, że
58   1  |           się z borem znam i zginąć jej nie dam.~Tak mówiąc patrzył
59   1  |          oczach Orlika i cały wydał jej się strasznym.~Pierwszy
60   1  |             nim, i nad sobą. To, że jej Orlik obiecywał, iż byle
61   1  |          rzeka Arkansas i wszystkie jej dopływy musiały wylać. Była
62   1  |            ratunek; ale odpowiadały jej tylko uderzenia fali dżdżystej,
63   1  |          dusza poleciała tam, gdzie jej szczęście i spokój.~Próżno
64   1  |        dzielny. Ale wkrótce zniknął jej z oczu. Płynął do łodzi
65   1  |      przejechać przez nią i zgnieść jej wątłe ciało, jak każdy wóz
66   1  |             spod Poznania.~Otworzył jej obcy jakiś, nie znany człowiek.~-
67   1  |            i wróci do Lipiniec. Tam jej Jaśko. Ona prócz niego nie
68   1  |          szerokim świecie. Jeśli on jej nie przygarnie, jeśli zapomniał,
69   1  |             wrzucą, to i cóż? Jedno jej, jak umierać, jeśli umierać
70   1  |          portu i odtąd nie widziano jej więcej. Gazeta tylko policyjna
71 Sach |           czasem stał się pierwszym jej akrobatą. Zresztą Hon. M.
72 Sach |        Opuncia-Gasse, zaniepokojona jej widokiem, pochyla się do
73 Ozyr |        wszystko przenika, i rozkażę jej, aby mi przedstawiła w krótkich
74 Legen|          swój pokład.~Ślepa wiara w jej siłę zwiększała się z dniem
75 Zpami|           to poradzę? A wreszcie co jej to szkodzi? Nie chcę od
76 Zpami|              Od sześciu lat byłem w jej domu, byłem przy śmierci
77 Zpami|            domu, byłem przy śmierci jej męża, widziałem ją nieszczęśliwą,
78 Zpami|             cel, a to: nie zmartwić jej, pokazać dobrą cenzurę,
79 Zpami|        wywołać uśmiech szczęścia na jej usta.~Gdy mu się udało dostać
80 Zpami|           panią, i szczęście, jakie jej sprawi powrót chłopca z
81 Zpami|             i zaklęcia nie posłałem jej pani Marii.~- Drogi panie! -
82 Zpami|            pani Marii i przedstawił jej stan rzeczy. Jakoż nadzieje
83 Zpami|           ból, jak to może podkopać jej wątłe zdrowie.~Ksiądz z
84 Zpami|       głosem: "Mamo! mamo!" - jakby jej błagał o przebaczenie.~Ale
85 Zpami|            z odpowiedzi uczułem, że jej miłość własna macierzyńska
86 Zpami|          przedpokoju, zwiastował mi jej przybycie. Jakoż otworzywszy
87 Zpami|           kwefem, jak płótno; palce jej z niezwykłą siłą wsparły
88 Zpami|          Dopiero gdym zwrócił na to jej uwagę, rzekła:~- Prawda.
89 Zpami| gdziekolwiek się ruszyła, ale znowu jej nie poznawał. Wieczorem
90 Zpami|            odstąpić zwłok, a ciągle jej sił brakło. Zemdlała, gdy
91 Zpami|         ustawiano katafalk. Rozpacz jej stykała się co chwila z