Part

 1 Inc  |   słuchajmy opowieści ludu,~zanim on je zapomni, zanim będzie
 2 Kilka|        jak litewski. Dzisiaj jest on takim jeszcze, jakim był
 3 Kilka|           oczach wieśniaka, jakim on jest sam; z tą wiarą, z
 4 Kilka|           wywracać. Co więcej, ma on swoje pewniki i prawa, które
 5 Kilka|   Athenaeum". Od lat wielu szukał on po Ukrainie pieśni, podań,
 6 Kilka|        zniewolić dla siebie, komu on poufa, temu odśpiewa wszystkie
 7 Smok |       dobrze udarowa! i opatrzył. On wyszedłszy z jamy mniemał,
 8 2    |     więcej stryjowie rządzili niż on sam. Gdy dorósł, dali mu
 9 2    |        tak iż ona rządziła, a nie on: przeto o nic innego nie
10 2    |       przyszli, cieszyli chorego: on im dzieci i żonę poruczał,
11 3    |           nazwisko nadać miał: na on bankiet wieprza zabiwszy
12 3    |      odzieniu młodzieńcy, których on widząc, że od dworu książęcego
13 3    | ubożuchnej spiżarni swej wszystek on zjazd od głodu prawie zdychający
14 4    |         ło- wy zjeżdżał. Mieszkał on wtedy tam, gdzie dziś Gosławice,
15 4    |     cztery małe chateczki. Poznał on wtedy dopiero owych pustelników,
16 4    |      królem; bez zwłoki tedy udał on się z licznym orszakiem
17 6    |          drugi raz, takoż. Przeto on potem sam szedł, zabił biskupa
18 8    |         przyciągnęli, młodzieniec on jabłko złote, które w ręku
19 9    |         już słonko było zaszło, a on jeszcze nie skończył swej
20 10   |        widział przed nim wilka, a on się wspiął na przednie nogi
21 13   |          Powodowskiego. Piastował on urząd komandora maltańskiego
22 16   |          właśnie o lej poże zwykł on zarzucać sieci. Naszymi
23 17   |        rady i woli stosowali się. On przebywał na swoim statku
24 18   |          a kiedy mu matka umarła, on chcąc jej grób usypać, nabrał
25 27   |            a nazywał się Świryd*; on usłyszawszy o tym radził
26 27   |           dłoni w przyszłości, że on, choćby z jak małym był
27 27   |           myśli, tym bardziej, że on już do jej córki zupełne
28 27(*)| Świrgowskim. Podług pieśni poległ on niedaleko Kilji w roku 1574~
29 36   |        niebotyczne wywracał góry. On to Telszewskie wykopał jezioro
30 42   |          na jego życie, z czego i on korzystał, bo natychmiast
31 42   |       Łokietek pytał, czy majster on wisi? — Odpowiedzieli dworscy,
32 43   |         skrzeczeć zaczęły, że ani on siebie nie słyszał, ani
33 43   |      kiedy papież mszę odprawiał, on mu się pokazał w kościele
34 47   |           że ich od Tatar wykupi. On zaś słysząc ich jęki i wołanie,
35 51   |     bliskości stojący; zapadł się on wraz z wieżą i dzwonami,
36 56   |          wsiadać Lubrańskiemu, co on też z wielkim płaczem i
37 61   |          upatrzyć można; twierdzi on, że to są ślady dusz pokutujących,
38 65   |           Zdarzyło się, iż święty on mąż szedł sobie gościńcem
39 66   |       bardzo rozpustny i zepsuty. On to spostrzegłszy na ulicy
40 70   |         starszego brata nie było, on by sam mógł posiadać cały
41 71   |         to masz za pazuchą bułkę.~On na to: — To kamień, nie
42 82   |       temu ze dwadzieścia lat jak on, jeszcze łażąc na czworakach
43 82   |          mi ją oderwał; potem gdy on wyrastał, to dziwem dziwne
44 82   | odpowiedział i Żyd wódki nie dał, on wziął jedną kufę wódki pod
45 82   |    jechali do domu, a za trzy dni on się wybierze w drogę; lecz
46 82   |     niebie, znaczyć to będzie, że on już jedzie; a gdy pokaże
47 82   |      mogła, aby go sobie zjednać; on jej nie chciał i nie chciał.
48 82(*)|      śmierci tego hetmana; ścięty on był we Lwowie jako przeniewierczy
49 84   |         by tu robił? Odpowiedział on: — Żeśmy wszyscy na placu
50 85   |          Brzezicki z Lublina, był on straszny hulaka, pił gorzałkę
51 85   |    przyszli do niego diabli. Spał on jak zwyczajnie w sali; tamże
52 85   |       Diabeł nalega koniecznie, a on nie chce. Tymczasem przywięzuje
53 85   |              Rzuć tego człowieka, on do piekła jedzie.~— Jakie
54 86   |           nasi przyjaciele; jedz. On po staremu nie chce. Wziąwszy
55 87   |        ale słowa jego zamarzły, a on sam z wielkiego mrozu w
56 88   |           od tego powietrza. Miał on przy sobie dworzana, szlachcica
57 88   |          Pomimo tęgiego mrozu był on lekko ubrany i coś wyglądał
58 95   |           X lub XI wieku. Powiada on, że poganie w ten sposób
59 97   |   powrócił, nie zastał już krowy; on zaś nie pytając, czy mu
60 97   |           łypa skryp, łypa skryp; on zaś głos lipy tłumacząc
61 98   |        ożenić; powiedziała mu to. On ku wielkiej radości matki
62 99   |        Wiem, gdzie jego kryjówka, on wszystko dla mnie zrobi,
63 101  |     poprzestał tej chciwości; ale on nie dał sobie nic mówić.
64 109  |       górniczej kurcie przychodzi on do szybu, ażeby znużonych
65 125  |   kwiatków przebywać nie mogły; a on tymczasem, gdy dziwożony
66 125  |   rzepeczkę.~I poty narzekała, aż on zlitowawszy się oddał jej
67 131  |     oszukała. Otóż zatem nastąpił on mór gwałtowny bydła, dotychczas
68 134  |          parobka, a mniemając, że on był sprawcą kradzieży, osądzono
69 135  |     dłużej, Kiryłło (tak się zwał on parobek) udał się do czarownicy,
70 136  |           żołnierze pobili pogan, on pierwszy z pola uciekł.
71 136  | skrzydłami uderzyła go w czoło, a on upadł jakby kamieniem ugodzony
72 137  |          zwany Hryć Gerełła. Miał on złe i urocze oczy; na co
73 137  |          I to od uroku broniło. I on starzec' uroczy zapewniał,
74 138  |         zastawiano przed niego, a on podjadłszy i podpiwszy śpiewał
75 138  |      długo w szorstkim jego ręku, on na to wszystko okazywał
76 138  |            a tylko twój kochanek. On żyje w dalekiej stąd krainie,
77 138  |            przestań go kochać, bo on o tobie zapomniał przy białolicej
78 138  |       podróż, teraz już go nudzi, on tęskni, a za chwilę będzie
79 138  |         mu ręce i lica całunkami, on zawsze mówił: — Puść mię,
80 138  |           i co porabiał — pytali. On im opowiedział wszystko,
81 138  |         mu na szyi rozerwał się i on znowu został człowiekiem.~ ~
82 143  |        broni na zwierza porywają, on rzecze:~— Stójcie, jam jest
83 144  |         bardzo potrzebuje żelaza; on siedzi za tymi obłokami
84 147  |       mimowolnym sposobem. Szukał on od dni kilku zbłąkanej krowy.
85 150  |           lat, kilkadziesiąt, nim on chłopczyna wyszedł na dostojność
86 153  |        wyklinała w pień, co żyje, on siedząc w pięknej kolasie
87 155  |        Twardowskiego z karczmy, a on pająk, ile razy z domu wychodził,