Part

 1 Kilka|     wrzesień posz[yt] IX, do niej więc odsyłam; tam znajdzie się
 2 Kilka|         orzącego wołmi, wzięła go więc, a myśląc, że to jaki osobliwy
 3 7    |           mógł, że ociemniał. Cóż więc czyni? Oto jedzie do Krakowa
 4 7    |       staremu był ciemny. Powraca więc do Krakowa do biskupa, a
 5 12   |           potrzeba, braciszkowie, więc wesoło umierajmy.~A gdy
 6 18   |  wątpienia Oferuszowi, postanowił więc całe życie na dworze po-
 7 18   |        Kiedy ty się diabła boisz, więc jesteś słabszy od niego.~—
 8 18   |           pomyślał sobie Oferusz, więc jesteś słabszy od niego;
 9 18   |           słabszy od niego; pójdę więc służyć Chrystusowi.~I znowu
10 18   |          ciało olbrzymie, przenoś więc podróżnych na swoich barkach.
11 18   |       trzy razy po imieniu. Wstał więc bez zwłoki, wsadził dziecię
12 18   |        strach i drżenie. Podniósł więc głowę i rzekł: — Dziecię!
13 18   |          piastun Chrystusa.~Odtąd więc nazywał się ów wielkolud
14 20   |       postępek spełnił. Udała się więc dla wyszukania swej straty
15 21   |       źródeł tej rzeki; z radości więc, że drogę do tej świątyni
16 22   |        złamał siekierę, z płaczem więc w nocy powraca do domu.
17 22   |      postanowił się utopić. Idzie więc do Niemna, rzeka była zamar-
18 22   |       jego żadnego przystępu. Jął więc kusić powtórnie ojca obiecując
19 27   |          nie lubiła Turków: kiedy więc słali się do niej rozmaici
20 27   | największe siły tureckie. Poszedł wiec na wojnę i po trzykroć nieprzyjaciół
21 27   |      córce możnego bojara: powrót wiec Świryda był jej nie po myśli,
22 27   |       Turkami nie wojować; poi go więc drugi raz zielem, przez
23 38   |     chciała koniecznie wojny. Gdy więc komtur wyciągnął w pole
24 38   |           uciekł z zamku.~Wszyscy więc zamek opuścili, który się
25 38   |  gospodarstwo prowadzimy. Poszedł więc za nim kowal krętymi wschodami.
26 38   |          krzyżacki osławić; kazał więc kowala w worek zaszyć i
27 43   |           nie słyszano. Uniesiony więc żarliwością chwały boskiej
28 43   |   domyślił się, jakie to ptaszki, więc tym ciekawiej słuchał. Opowiadali
29 43   |       twarzy; a że był to szatan, więc natychmiast rozlał się smołą.
30 52   |      wiary temu nie dawał. Rzadko więc i bardzo rzadko o tym mówili
31 53   |       żądał — odrzekł sługa.~— Ty więc je przystaw, niecnoto. Nie
32 54   |          rozstrzygnąć na miejscu, więc sama dziedziczka Szlachciniec
33 62   |        słabym pracownikom. Groźbą więc zmuszono dziatki, a nawet
34 63   |        się nieważnym. Po trzykroć więc wychodziła w tym celu procesja;
35 68   |           się ją uderzyć.~— Bierz więc tę rózgę — rzekł pleban —
36 70   |     przyjechali po snopy, uderzył więc widłami brata starszego
37 71   |          mówiąc, palcem go tykał.~Więc ona rzekła: — Niechże będzie
38 78   |          w jeziorze Łukście. Stąd więc, gdy teraz drugim dzwonią,
39 82   |        się na to zgadzał. Posłano więc za siłaczem, który wręcz
40 82   |         znać nie chce. Zaczęto go więc prosić, a najbardziej ojciec,
41 82   |          jaki ciężar jest sierpa, więc aby mu go na pokaz przywieźli.
42 82   |         go udźwignąć. Przypędzono więc cały tabun do wyboru, siłacz
43 87   |          że tędy jest droga: — Tu więc droga! — zawołał; ale słowa
44 87   |         bliżej i przeczytał: — Tu więc droga! — Poszedł więc za
45 87   |          Tu więc droga! — Poszedł więc za tym przewodnikiem, znalazł
46 90   |           go w niedźwiedzia. Taki więc jest początek tego dzikiego
47 91   |           zdobyć takową. Jakiegoż więc używa fortelu? Oto ukręcił
48 92   |           się wokoło. —  Kryj się więc na wieki! — zawołała rozgniewana
49 95   |      Doszło to wprędce do urzędu; więc spostrzegłszy z daleka,
50 95   |     darować. Odważył się Szlązak. Więc gdy wszystkiego z gruntu
51 95   |        już mu i świecy nie stało; więc prosił o inszą świecę, żeby
52 95   |        swoim ów bazyliszek zabił. Więc zawołał, że już nie żyje.
53 95   |           że już musiał zdechnąć; więc tam spuszczono jednego człeka,
54 96   |    chorobą, sprowadzi. Pochwyciła więc żabę, uwiązała w weretę,
55 101  |       pieczarach znajduje. Pościł więc w sobotę, a w niedzielę
56 101  |       wprzód przemierzyć, poszedł więc pożyczyć ćwierci od sąsiada,
57 101  |       przed okiem łakomcy. Szukał więc kmiecia w lesie; a gdy go
58 101  |     zgładzić ze świata.~Następnej więc niedzieli wybrali się przed
59 102  |          żadnej straży. Korzystał więc z pory i udał się do strasznego
60 102  |           nikogo z duchów, nabrał więc pieniędzy, ile mu się spodobało,
61 109  |           nie chcieli mu wierzyć, więc dostał pomieszania zmysłów.
62 110  |        żonie gospodarza. Widziała więc, jak zbójcy weszli, zabierali
63 111  |     klęczał i modlił się; zaszedł więc z tyłu klęczącemu i strzelił
64 113  |       potoku łososia; schylił się więc po niego, a schylając się
65 123  |         jego parobka; rozgniewany więc, krzyknął: — Ty bezwstydniku!
66 126  |         przyjmować piersi. Trzeba więc było chodzić z nim ponad
67 132  |      środków ostrożności; wszyscy więc czekali śmierci.~Pewien
68 138  |          robić, co chciał. Rzadko więc bywał u swojej kochanki,
69 138  |      futorze jest wróżka, od niej więc postanowiła dowiedzieć się
70 141  |         nadzwyczajny, położył się więc i zasnął. Ale jakież jego
71 144  | przegraniu porywał i dusił.~Jeden więc odważny wieśniak imieniem
72 144  |         panem tych okolic, jeżeli więc nie wygrasz zakładów, jakie
73 144  |       Kapelusz pieniędzy.~— Jakiż więc będzie pierwszy zakład?~—
74 144  |     Wygrałeś wszystkie zakłady, a więc daj mi swój kapelusz dla
75 150  |          zasmucony Madej. Doniósł więc o tym, co widział, rozbójnikowi.
76 150  |      postanowił pokutować.~Wyszli więc razem z jaskini; Madej ukląkł
77 150  |       zapach przyjemny. Rozkazuje więc swej służbie tego owocu
78 153  |         co go może tutaj spotkać, więc z kołyski dziecię małe,
79 156  |           się żyjącym. O możności więc nie wątpił, chęci swej zwierzył
80 158  |       wyda czytający. Zakradł się więc pewnej nocy, otworzył ją
81 158  |        szczęściem, że kur zapiał, więc musiał zaprzestać roboty.~ ~