Part

 1 Kilka|      zamknięte tajemnice duchowo, bo aczkolwiek zdają się gonić
 2 Kilka|      nawet w obrębach możliwości; bo to, co nie jest dziś możliwym,
 3 Kilka|          nie wierz jego bredniom, bo już uronił na zawsze tajemniczy
 4 Kilka|       Litwinowi w zapale zegarek, bo z niej wionął zaraz duch
 5 Kilka|        Drobne to tylko przykłady; bo i usiłowania dotąd były
 6 2    |      Gopło, ale i to nie pomogło, bo myszy banię przegryzły i
 7 4    |       większą miała siłę cudowną, bo nie tylko ślepotę, ale wszystkie
 8 4    |           zjeżdżał w te strony; — bo były też to — mówił dalej
 9 4    |         pono jednak nie dokonali, bo im śmierć męczeńska przeszkodziła;
10 4    |         znajdują pomiędzy cegłą — bo trza wam wiedzieć, że kościół
11 4    |       ryby nie zasmakowali nigdy, bo mięsa ślubowali nie jeść;
12 4    |           głodzie i niedostatku — bo to do pracy, panie, sił
13 4    |     człowiek z rzemiosła rzeźnik, bo mięso jadał i lubił — jeszcze
14 4    |         raczej nie jest rybakiem, bo wtedy nie mięso, ale zapewne
15 4    |   wszechmocny oczywiście pokazał, bo zaraz owo mięso przemienił
16 4    |          miał przy swej pustelni, bo mu tak głos Boży rozkazał
17 4    | studzienki i łowić w niej zaczął, bo mu znowu głos Boży w jego
18 4    |        król wysłuchać nie chciał, bo był twardej woli. Otóż wtedy
19 4    |     wysłuchał i nowy cud pokazał, bo oto zaraz opadły więzy z
20 4    |           i tam nowy cud ujrzeli; bo oto owe chaty, co tak jasno
21 9    |            patrzy, a tu nowy cud, bo gdzie wczoraj siał, tam
22 16   |        płyńmy nad brzegi Szwenty, bo właśnie o lej poże zwykł
23 16   |           Nic zbliżaj się do nas, bo byś zginał. Za to co wieczór
24 22   |      budową wsi; łatwo mu poszło, bo na co tylko zadzwonił, wszystko
25 27   |        razy Turków w boju pokona, bo właśnie była wtenczas wojna
26 32   |           spoczywa bardzo krótko, bo tylko godzinę po północy.
27 34   |    nadzieją na ten świat powrotu, bo wiecznie musiał błądzić
28 42   |           z czego i on korzystał, bo natychmiast porwał dłuto
29 43   |           mówił ów trzeci diabeł (bo to wszystko były diabły) —
30 43   |     ksiądz spie- szy się do domu, bo już mało czasu zostaje.
31 43   |           żeby figla nie spłatał, bo miasto drzwi onych z Wiślicy,
32 48   |          spać kilka nocy nie mógł bo o każdej północy widmo zmarłego
33 49   |     pałacu nie mając spokojności, bo ciągle widział groźny wzrok
34 55   |         smętny, ale nieszkodliwy, bo jak mówią włościanie: nie
35 61   |       pracy tej dokonać nie mogą, bo kur zapieje i znowu wracają
36 62   |   Zborowska jedna się nie zlękła, bo zaraz wraca do sklepu, ręce
37 62   |    rzeczonej wsi, lecz na próżno, bo i ta całkiem spłonęła. I
38 68   |           aby wyjawiła tajemnicę, bo musi być tajemnica, dla
39 68   |           za co jej źle odpłacił, bo raz w gniewie odważył się
40 73   |          województwa wołyńskiego (bo ten interes był z Wołynia),
41 73   |       dekret, gdzie był położony; bo rozumie się, że nikt z kancelarii
42 76   |           mówić mi się nie godzi, bo by Dniepr wystąpił z koryta.~ ~
43 79   |        nie obejrzała poza siebie, bo wszystko straci. Ale kucharka
44 82   |          dokuczy narodowi i ojcu; bo mąż za nich będzie odbywał
45 82   |            już teraz rosły Kozak, bo już to temu ze dwadzieścia
46 82   |    najmniejszego i najbrzydszego, bo nie był roślejszy nad dwa
47 83   |       uderzyć. Nie dopuściło nie- bo tak szkaradnego czynu, bo
48 83   |         bo tak szkaradnego czynu, bo zaraz obróciła się w kamień
49 86   |       turbuj się tym, co widzisz, bo tu tobie i włos z głowy
50 86   |     Czemuż nie jesz? Odpowiada: — Bo się tego jeść boję. Owi
51 88   |          ci się złego nie stanie; bo nawet śród największej dżumy,
52 95   |     straszną bestyję już nieżywą, bo się sam wzrokiem swoim ów
53 101  |            ale już nie było rady, bo groźbami zniewolony dał
54 104  |         skarbu, mówiąc: Boję się, bo byście mię wydali — i odszedł.
55 112  |       stał się zawołany strzelec, bo nie tylko każdego zwierza
56 117  |        Nie na dobre mu to wyszło, bo gdy umierał, stary chrzestny
57 120  |           obejścia nie zaczepiaj, bo ja mam dobrą gospodynię.~
58 122  |     rzecze doń: — Puszczaj ludzi, bo mi się pomordowali. Gospodarz
59 124  |           przyjdzie po pieniądze, bo się nam już uprzykrzyło
60 126  |          sierotę Bóg nie opuścił, bo niebawem znalazła bardzo
61 135  |           noc była cicha i widna, bo miesiąc jasno przyświecał.
62 135  |         podług wróżby czarownicy, bo kowalczanka zaraz oddała
63 136  |      szydziło z bojaźliwego pana, bo go odtąd najmniejszy hałas
64 138  |      krainie, przestań go kochać, bo on o tobie zapomniał przy
65 138  |        cząstkę mieć jego na znak? Bo gdy żywcem, to go puszczę
66 140  |    chciałem was jeszcze zobaczyć, bo teraz — och uciekajcie!
67 141  |        krótka była jego pociecha, bo w domu rodzice już pomarli,
68 142  |         się zadość jego życzeniu, bo na powrót przemieniony w
69 144  |         górę omijali ze strachem; bo kto tylko do niej się zbliżył,
70 147  |          to jedną krótką chwilkę, bo zaledwie kwiat się pokaże,
71 149  |           się straszliwa drużyna, bo po drodze wszystko niemal
72 152  |         nie chce wyłazić z lochu, bo mu wstyd, że go szlachcic
73 153  |   Twardowski był dobry szlachcic, bo po mieczu i kądzieli. Chciał
74 153  |     znaleźć od śmierci lekarstwo, bo nie chciało mu się umrzeć.~
75 153  |      Złota miał zawsze by piasku, bo co chciał, to diabeł znosił.
76 153  |       wszyscy poznali go od razu, bo wyglądały rogi spod kapelusza,
77 153  |     spostrzegł wielką przeszkodę, bo małe dziecię na ręku, do
78 154  |   Strachów się żadnych nie lękaj, bo ja cię zapewniam, iż te
79 154  |           że! — rzekł mu — dalej, bo dzień niedaleko. — I zniknął.~