Part

 1 Kilka     |     wzgardliwej filozofii; utwory te ludowe nie są zmuszone zamykać
 2 Kilka     |          którzy za nic poczytując tę samorodną cywilizację ludu,
 3 Kilka(*)  |          i właśnie kiedy zwiedzał tę górę, postrzegł wieśniaczkę
 4 Kilka     |           naszą; uczyłby szanować tę istotę, która acz stoi na
 5 Kilka     |      wionął zaraz duch ożywczy na tę przeszłość, za którą marnie
 6 Kilka     |          gdy mu zwrócisz uwagę na te resztki przeszłości, w której
 7 Kilka     |        dawnych czasach, mieszając te razem z miłosnymi, hulackmi
 8 Kilka     |        tak kiedyś było! - Słysząc te wyrazy, gdy je Ukrainiec
 9 Kilka     |     Podhalana pragnienie, aby się te złote rojenia sprawdziły,
10 Kilka(***)|           dobrej ich woli. Pieśni te tak wiernie malują wewnętrzne
11 4         |         czasie na łowy zjeżdżał w te strony; — bo były też to —
12 4         |         miejscu, podobnie jak owo tę Śgo Barnaby. Trza zaś wiedzieć,
13 4         |         na kmietwie; a kiedy tu w tę okolicę zaszedł w czasie
14 4         |         lat później, że Chrobry w te strony na łowy zajechał —
15 4         |      pomordowali okrutnie. "Widzę tę krew męczeńską — wołał płacząc
16 4         |            którzy się gotowymi na tę podróż oświadczyli; z tych
17 4         |        Damianus; za nim powtarzał tę wiadomość Kosmas pragski,
18 9         |       siostrami, a właśnie siałem tę pszenicę. Tatarzyn znowu
19 9         |           szła tędy, kiedy siałem tę pszenicę... I tak tatarska
20 12        |           zobaczył złotymi pisane te wyrazy: Sandomiriae quadragintata
21 16        |          opiece i władzy poruczył te wody i wszystkich mieszkańców
22 18        |          Pana swojego i został za te nauki od pogan ukamienowany.~ ~
23 24        |        mężów. Lecz zaledwo robotę tę skończyła, gdy nadciągnął
24 27        |       pozostałych jego towarzyszy tę mu usypali mogiłę i położyli
25 29        |        jedne prawie ścianę. Prace te jednak zaledwo w części
26 29        |           powieszono i odtąd wały te zowią żmijowymi wałami.~ ~
27 30        |        sobą przyprowadził. Stądże tę górę dziś zowią Koniusza,
28 32        |            Jeden z rybaków odkrył tę tajemnicę i z licznym przyborem
29 38        |            coście wojnę uradzili. Te słowa tak starszego przeraziły,
30 38        |         się strasznie, mówiąc, iż tę bajkę zmyślono, aby Zakon
31 48        |           musiał do grobu odnieść tę pamiątkę, którą chciał sobie
32 51        |           ponurym cieniem osłania tę pamiątkę. Razem z zamkiem
33 52        | przeczuwają w naturze. Przez całą tę noc, choć niebo wkoło jest
34 52        |         łez i westchnień przerywa tę spowiedź! Wielki Boże! Jakżeż
35 56        |    narzekaniem czynił, mówiąc, że te męki czyśćcowe przeszło
36 60        |      mieszkańców. Długo cierpiano tę potworę, aż znalazł się
37 62        |      swego pobytu w zamku. Skarby te przecież tylko niewinnymi
38 62        |     ryknął ów jeździec — i skarby te są moje. Biada temu, kto
39 63        |        słychać, gdy panna chciała te pieniądze w jezioro wrzucić,
40 63        |   wchodzono z szatanem w układy o te pieniądze i doprowadzano
41 65        |     Rozgniewał się mąż pobożny za tę zniewagę i wygnał sroki
42 67        |          niż był kiedykolwiek. Na tę pamiątkę mieszkańcy Grodziska
43 68        |          ją uderzyć.~— Bierz więc tę rózgę — rzekł pleban — i
44 68        |       schowała się pod ziemię. Na tę pamiątkę ksiądz pleban zatknął
45 74        |       pomieszało w głowie! Ledwie te słowa wyrzekła, sama wpadła
46 76(*)     |                                   Te przytoczone tu wróżby krążą
47 86        |         wetów. — Odebrał stangret te wety z wielkim strachem;
48 95        |           aż się utuczą; wtenczas te koguty przez gorąco pochodzące
49 100       |         sama się jej rozstąpiwszy tę jaskinię utworzyła.~Jest
50 110       |         przewrócili dnem do góry. Te czary sprawiły, iż czterech
51 126       |        cóż się robi? Oto złośnice te, widząc, w jakim szczęściu
52 128       |               128. Miawki~Boginki te przykrząc sobie w górnych
53 135       |           ten świat porodziła!~Na te obrzędy i wykrzyki drżał
54 137       |      gdyby jednak zawsze pamiętał tę formułę i w chwili, na co
55 138       |          na wojnę. Dziewczę wieść tę przyjęło z uśmiechem, nie
56 138       |          nie zapomniał. Wszystkie te prośby kochanki przyrzekał
57 138       | białolicej Laszce. Dziewczyna, na te słowa ręce załamawszy, zawołała
58 138       |           swą kochankę wymawiając te słowa: — Precz, czarownico!
59 138       |        swe prośby i groźby, a gdy te nic nic pomagają, dany sobie
60 141       |           zważał zrazu parobek na te groźby, lecz. skoro przybył
61 141       |   Pospieszył do swoich wołów, ale te przestraszone uciekają od
62 143       |    Wolałbym zdechnąć, niż słyszeć te wilcze głosy. Wkrótce potem
63 144       |         drzewa na drzewo. Wszyscy tę górę omijali ze strachem;
64 144       |           będą twoje. Oto widzisz tę kulę, waży ona funtów sto
65 146       |     zobaczysz, jak na ciebie będą te same psy szczekać. — To
66 146       |  wieśniaków postanowił odczarować te wilkołaki i przywrócić im
67 147       |            zapomniał o skarbach i tę tylko korzyść odniósł, iż
68 154       |           bo ja cię zapewniam, iż te nic złego ci nie zrobią.