Part

 1 18 |         Chrystusa! — odpowiedział diabeł.~Ty się boisz Chrystusa,
 2 22 |    olbrzymi kamień spod Kłajpedy. Diabeł leci, lecz pomimo wszystkich
 3 43 |         Oto tak — mówił ów trzeci diabeł (bo to wszystko były diabły) —
 4 43 |        każe się zanieść do Rzymu. Diabeł wszakże szukając sposobu
 5 43 |         odrzekł ksiądz. Posłuszny diabeł wyrwał drzwi z zawiasami,
 6 43 |      walił do sypialni papieża, a diabeł czekał na dworze ze drzwiami
 7 43 |    zostaje. Wychodzi na podwórze, diabeł czeka ze drzwiami, ale złośliwy
 8 43 |         między stronami, w którym diabeł zastrzegł sobie, że co pierwszego
 9 43 |       poznali, że to była świnia! Diabeł widząc się oszukanym, w
10 63 |        onym zamczysku pilnuje ich diabeł w postaci czarnego koguta
11 73 |            co z tego będzie. Wtem diabeł, co marszałkował, kazał
12 73 |   znajomością. Po krótkim ustępie diabeł marszałek przy- wołał pisarza
13 80 |        gdy ten kościół zbudowano, diabeł gniewny, że w nim się będzie
14 85 |        nie miał czym się wymówić. Diabeł nalega koniecznie, a on
15 85 |         życie prowadzisz? — mówił diabeł do Brzezickiego — patrzą
16 85 |          Dokąd się uda, zawsze mu diabeł przed oczyma w rozmaitych
17 116|                              116. Diabeł cechujący jawory~W bukowinie
18 116|          i Pawła, jak się pokazał diabeł ubrany po niemiecku, jak
19 117|                              117. Diabeł we wichrze~Pewien wieśniak
20 117|    poświęconym nożem; ujrzał, jak diabeł stał w pokornej postawie,
21 117|             Idź do domu — odrzekł diabeł — a znajdziesz wszystko.
22 118|                              118. Diabeł i Piorun~
23 144|              144. Mądry Uburtis i diabeł~Każdego razu, kto tylko
24 144|         kilku chwilach przychodzi diabeł.~— Co tu robisz, człowiecze?~—
25 144|         na leżącego niedźwiedzia. Diabeł podskoczył ku niemu i chwycił
26 144|         ledwie się wydobył biedny diabeł z uścisków niedźwiedzia.~—
27 144|         skowronka i puścił. Głupi diabeł rozumiał, że to kamyczek.
28 144|         zmykać. — Łapaj! łapaj! — Diabeł popędził za zającem i nic
29 144|          najprzód próbuj, diable.~Diabeł chwycił kulę jedną ręką
30 144|        tak przypatrujesz? — rzekł diabeł.~— Czekam, aby ta ogromna
31 144|     wszystkie naokoło otwory, aby diabeł jego sztuki nie poznał.~—
32 144|          kapelusz, syp pieniądze. Diabeł wsypał jeden wór złota,
33 144|     kapelusz.~Od tego czasu nigdy diabeł nie pokazał się na górze
34 145|           liście opadną z drzewa. Diabeł przystał, myśląc, że w jesieni
35 145|         Ale gdy jesień nadeszła i diabeł przyszedł upominać się,
36 145|           Z innym chłopem stracił diabeł na w spółce w ten sposób:
37 145|           Chłop smaczne zrobił, a diabeł, co mu pomagał, gdy cały
38 145|        drożdże zostawiwszy.~Widzi diabeł, ze źle, a gdy się kurczy
39 145|     odrzekł chłop i zasiał rzepę. Diabeł już teraz mądrzejszy, bierze
40 145|         co był w pełni. Zdziwiony diabeł pyta: — Czego tam ślepisz?~—
41 145|          cię jak rzucę, odbierze.~Diabeł na to w przestrachu wyrwał
42 147|           ogromne skarby, których diabeł pilnuje, ale nadto ciemna
43 150|         podróży, urodne- go syna. Diabeł wyciągnął go z błota, wyprowadził
44 150|           trzymał go jeden kulawy diabeł, a choć parzony kropidłem
45 150|       Madejowe łoże! — zawołał, a diabeł, przestraszony okropną męką,
46 152|      Bzurą, w jego lochach siedzi diabeł Boruta i pilnuje ogromnych
47 153|          umowę. Na kolanach zaraz diabeł napisał długi cyrograf,
48 153|          piasku, bo co chciał, to diabeł znosił. Kiedy długo dokazuje,
49 153|        zamyślony; nagle napada go diabeł i żąda, aby niezwłocznie
50 153|           w własnej postaci wpada diabeł do izby.~Chociaż był pięknie
51 157|         się w nim nie mogli, gdyż diabeł zwykle się pokazywał.~
52 158|        kto by w niej czytał, temu diabeł się objawi i spełni rozkaz,
53 158|      formuły czarnoksięskie. Wtem diabeł stanął przed nim w straszliwej
54 158| pietruszki! — Posłuszny rozkazowi diabeł zaczął nosić i drzwiami,