Part

 1 3  |         jałmużnik, i podług mienia swego uczciciel wielki. Temu,
 2 3  |            miód wierzchem naczynia swego. Wnet za tem Piast, za upomnieniem
 3 4  |            i niósł kawał mięsa dla swego rodzonego, co tam gdzieś
 4 4  |         był dumny z natury i stanu swego, nie chciał się zaraz przyznać
 5 4  |         stanie albo do końca życia swego pozostać mieli, albo też —
 6 7  |       kochał się był w żonie króla swego gdzieś tam daleko, w duńskim
 7 16 |            roku wróciła królowa do swego pałacu, spuścił z nieba
 8 18 |     Chrystusa, to cię przyjmie1 za swego sługę.~— Zrobię to dla miłości
 9 20 |          kilku.~Kiedy powróciła do swego królestwa, znikły tułactwa,
10 29 |         przyszła od morza, granice swego państwa obwiódł wysokim
11 29 |            Żmii, nie kochając męża swego, dała o wszystkim wiedzieć
12 47 |           wielkiego jeziora. Kiedy swego króla ujrzeli jeńce, ucieszyli
13 56 |    dziedzic Gosławic, był za życia swego człowiekiem bardzo okrutnym;
14 62 |     widzieć we śnie pierwszej nocy swego pobytu w zamku. Skarby te
15 70 |        jedną rażą postanowił zabić swego brata. Zamiar ten wykonał
16 71 |          oliwskiego, winę kłamstwa swego wyznał i rzecz całą opowiedział,
17 73 |           twarz odwrócił i oblicza swego nie pokaże (jako miał o
18 75 |           znęcanie się i łakomstwo swego pana, iż też nie mogąc dłużej
19 77 |            tobą zemszczę, żeś boga swego domowego zabił i jeszcze
20 79 |       poszła za mąż, a na pamiątkę swego zdarzenia miała ufundować
21 82 |           który ona, królewna, dla swego narzeczonego umyślnie każe
22 82 |        prosili go, aby im dał syna swego za męża ich królewnie. Ojciec
23 85 |    ulubione zabawy. Teraz na sługę swego wołasz, a wczoraj czyż nie
24 89 |             aby podsłuchać rozmowy swego dobytku; po pewnej chwili
25 98 |    złośliwym mowom, zamyśliła syna swego ożenić; powiedziała mu to.
26 98 |     dowiedziała, zmieniła kochankę swego syna w czajkę i kazała jej
27 111|         Podoleńca i zaprosił go do swego szałasu. Student ów, w zmowie
28 124|     wkrótce powrócił do domu; woła swego sługę i powiada mu: — Ja
29 124|            a po uczcie woła kupiec swego zięcia i rzecze:~— Zbieraj
30 125|        litując się nad cierpieniem swego dziecka oddaje ukradzione,
31 128|            nie chciały go więcej z swego koła wypuścić. Długo, bardzo
32 131|          gdyby była ona białogłowa swego mleka im przedała.~
33 136|         tchórz w najgłębszym lochu swego zamczyska. Dworzanie dziwili
34 138| postanowiła dowiedzieć się o losie swego miłego. Jakoż pewnego razu
35 141|           człowieczej.~Uradowany z swego odczarowania, jak stał nagi,
36 141|           stał nagi, tak leciał do swego sioła; ale krótka była jego
37 142|        gospodarz ujrzał przed sobą swego dawnego parobka, który się
38 156|           zadosyć uczynienia żądzy swego pana. Sprowadzono zewsząd
39 156|         się królowej z miejsca się swego nie ruszył, inaczej za duszę