Part

  1 Inc      |             zanim będzie się rumienił z ich powodu i zanim jego
  2 Inc      |             zasłoną jak Ewa wypędzona z raju. ~Ch. Nodier~
  3 Kilka    |              szczytniejszych nadziei. Z nią zstąpiło w serce człowieka
  4 Kilka    |            pojęć i poszukiwań. Zgoła, z biegiem czasu, z wzrastającym
  5 Kilka    |               Zgoła, z biegiem czasu, z wzrastającym duchom dociekania
  6 Kilka    |              okresu składa się zwykle z dwóch głównych żywiołów:
  7 Kilka    |            wierzy w to, co opowiada i z wiary szczerej ludzi z czystym
  8 Kilka    |              i z wiary szczerej ludzi z czystym uczuciem, którzy
  9 Kilka    |             niej warunków. Chcesz się z nią bliżej zapoznać, musisz
 10 Kilka    |           ośmieli zaprzeczyć, a które z pokolenia na pokolenie przechodzą
 11 Kilka    |              dostojności mieszali się z ludem prostym i czystym,
 12 Kilka    |        odbiera szeroki świat duchowy, z którym wieśniak w ściślejszych
 13 Kilka    |        Najlepiej o tym przekonamy się z doświadczenia na ludzie
 14 Kilka    |                  stracił bardzo wiele z swojej prostoty, z swej
 15 Kilka    |              wiele z swojej prostoty, z swej świadomości duchowej,
 16 Kilka    |             się niezmierne materiały, z których dłoń twórczego geniuszu
 17 Kilka    |          stosunek, łączyła się przeto z najistotniejszymi zasadami
 18 Kilka    |          zbutwiałe karty przeszłości, z których nie może nic żywotnego
 19 Kilka    |              karykatur różnoczcsnych, z których pan Maciejowski
 20 Kilka    |          narodu. Nie za stolikiem, to z piórkiem i okularami, nie
 21 Kilka    |              lub światów; Kolumb mógł z niektórych wieści od islandzkich
 22 Kilka(*) |            obrzęd Kupajła zeszedł się z św. Janem Chrzcicielem,
 23 Kilka(*) |              o Kolladzie i Pałykopie, z których pierwsza przypada
 24 Kilka    |               tajemnicami lekarskimi, z nauką astronomii, historią
 25 Kilka    |               zasługi wyniknąć mogące z pracy tego rodzaju, nie
 26 Kilka    |         wieśniaka, jakim on jest sam; z tą wiarą, z tym prostym
 27 Kilka    |              on jest sam; z tą wiarą, z tym prostym czuciem, bez
 28 Kilka    |             wiedzą ci, co przestawali z ludem i chcieli zeń coś
 29 Kilka(**)|               od plemienia przybyłego z Wielkopolski, które się
 30 Kilka(**)|               Wielkopolski, które się z nim pomieszało. To samo
 31 Kilka    |               starca. - Poznawszy się z nim, częstuję go kieliszkiem,
 32 Kilka    |             niż tylokrotne dociekania z pisarzów obcych, których
 33 Kilka    |     słowiańskiej nie słyszało mowy.~V~Z drugiej strony wszedłszy
 34 Kilka    |              drugiej strony wszedłszy z ludem w duchowy stosunek,
 35 Kilka    |  przypuszczeni zostajemy do wspólnego z nim dziedzictwa, wchodzimy
 36 Kilka    |             mieli szczęście rozmawiać z ludem, a raczej wyciągnąć
 37 Kilka    |             ludem, a raczej wyciągnąć z niego jaki nowy materiał,
 38 Kilka    |        Litwinowi w zapale zegarek, bo z niej wionął zaraz duch ożywczy
 39 Kilka    |          Izopolski, o ile mogę wnosić z urywków jego umieszczonych
 40 Kilka    |                a oko jego, jakkolwiek z nimi jest oswojone, zawsze
 41 Kilka    |           czasach, mieszając te razem z miłosnymi, hulackmi i tym
 42 Kilka    |              wyrazy, gdy je Ukrainiec z całym rozrzewnieniem wymawia,
 43 Kilka    |           postępie, czyli przechodzić z wysokiego wykształcenia
 44 Kilka    |           życia społeczeńskiego.~ ~VI~Z tych krótkich napomknień
 45 Kilka    |             co tylko mogło mnie dojść z drukowanych źródeł, użyłem
 46 Kilka    |               ten cel; mianowicie zaś z Klechd p. Wójcickiego i
 47 Kilka    |            jednakże część doszła mnie z ustnych opowiadań, bądź
 48 Kilka    |           osób, które przypadkowo lub z umysłu przyszły do posiadania
 49 Kilka    |          historycznej lub pochodzenia z czasów pogańskich, gdy przeciwnie
 50 Kilka    |              zbiór takich klechd, ale z koniecznym rozgatunkowaniem
 51 Kilka    |          oddzieleniem tych, które się z Tysiąca Nocy nasnuły. Z
 52 Kilka    |               z Tysiąca Nocy nasnuły. Z tego powodu niech się kto
 53 Kilka    |               zbiorze, albo korzystać z uprzejmości osób posiadających
 54 Kilka    |            osób posiadających takowe. Z tym wszystkim zamiar mój
 55 Kilka    |              zbierania ich dalej, tak z dzieł ogłaszanych drukiem,
 56 Kilka    |              ogłaszanych drukiem, jak z własnych poszukiwań, nie
 57 Kilka    |       własnych poszukiwań, nie ustaje z wydaniem niniejszego dzieła;
 58 Kilka    |               robaków poumieralibyśmy z głodu. Podobne podanie słyszałem
 59 Kilka    |    pojawiającej się zwykle w południe z pękiem kluczy. Jest że to
 60 Kilka    |            dawnych rycerzy same teraz z wijącym się bluszczem udzielnie
 61 Smok     |               opatrzył. On wyszedłszy z jamy mniemał, by ciele pożarł
 62 2        |       rozpustnego znaczy, zwano: a to z dozwoleniem stryjów jego
 63 2        |              Gdy dorósł, dali mu żonę z Niemiec, która mu się bardzo
 64 2        |           syny jej albo męża, którego z stryjów innego nie obrali,
 65 2        |               nie obrali, zmówiła się z mężem, kazała mu się rozniemóc
 66 2        |            siedzieli przy nim, a pili z nim i jedli. Przyniesiono
 67 2        |                napił się sam najpierw z jednego kubka, a onym drugie
 68 2        |              a onym drugie przyprawne z trucizną podano; gdy się
 69 2        |              jedno w jezioro wmietać; z których ciał poczyniła się
 70 2        |           banię, w której się zamknął z żoną i z dziećmi, i tak
 71 2        |           której się zamknął z żoną i z dziećmi, i tak kazał się
 72 3        |               średni już pomijając, a z niewielkiego grunciku roli
 73 3        |          niewielkiego grunciku roli i z barci żywot swój utrzymując.
 74 3        |          uczty naznaczonej przyszedł, z trafunku nagodzili się mu
 75 3        |           stół przygotował i dostatek z onych potraw, na przyszłe
 76 3        |             Piast za rozkazaniem ich, z ubożuchnej spiżarni swej
 77 4        |       męczenników kazimierskich~Jadąc z Konina do Kazimierza drogą
 78 4        |             mała kapliczka drewniana, z prostych desek zbita i pochylona;
 79 4        |               sobie oczy cudowną wodą z studzienki, wyrwał z grzyw
 80 4        |             wodą z studzienki, wyrwał z grzyw lichych swych szkapin
 81 4        |             operacji, odpowiedział mi z powagą polskiemu chłopkowi
 82 4        |         bardzo dawnych sięga czasów i z dziwnie starymi zdarzeniami
 83 4        |            dziś jeszcze knieje sławne z rozbojów; nasi starzy powtarzali,
 84 4        |          młodych lat, kiedy powrócili z jarmarku i jednego konia
 85 4        |            gładko obrabiali w kostkę; z nich potem wystawiono kościół
 86 4        |               stronami pewien rzeźnik z Gniezna, takoż człek poczciwy
 87 4        |         pustelników, jak lichą sprawę z korzonków sporządzoną zajadali
 88 4        |             jedzą. Owoż tedy człowiek z rzemiosła rzeźnik, bo mięso
 89 4        |              i upieczoną spożył razem z drugimi i z owym rzeźnikiem
 90 4        |              spożył razem z drugimi i z owym rzeźnikiem modląc się
 91 4        |        zadziwieniu wszystkich wydobył z niej rybę w całości taką,
 92 4        |                jak ją wczoraj odebrał z rąk rzeźnika, a pobłogosławiwszy
 93 4        |          głowę, rybę upieczoną spożył z braćmi swymi, a głowę do
 94 4        |               tego nie rzekli, czy to z przestrachu przed tak wielkim
 95 4        |            skarby zostawione udał się z nimi w drogę do Gosławic,
 96 4        |           wypoczynek zwykle wieczorem z ło- wów powracał. Tu czekał
 97 4        |           ubóstwo, ale jako był dumny z natury i stanu swego, nie
 98 4        |        pomagało, przez złość, czy też z obawy, aby poznanych nie
 99 4        |             bo oto zaraz opadły więzy z rąk i nóg winowajców; co
100 4        |             odstąpić; jakoż udali się z nim na puszczę i tam nowy
101 4        |            ścianach główniejsze sceny z życia pięciu pustelników
102 4        |             powtórzył mi ich historię z niektórymi drobnymi wariantami
103 4        |               kazimierskich opowiada, z wiadomością, jaką nam o
104 4        |              król Bolesław do cesarza z prośbą, ażeby mu ten- że
105 4        |             na tę podróż oświadczyli; z tych jeden Jan, drugi się
106 4        |             dodając zarazem, ażeby im z braci Śgo Romualda przyprowadził
107 4        |         pustelniczego świadomi wespół z nimi w krajach słowiańskich
108 4        |          swych wrócili.~Ale niektórzy z orszaku poznawszy zamiar
109 4(*)     |            wstawieniem się Bolesława, z klasztoru Śgo Romualda,
110 4        |            jak gdyby owe lepianki nie z drzewa, ale z krzemieni
111 4        |            lepianki nie z drzewa, ale z krzemieni były stawiane.
112 4        |         moczarach i ponurych kniejach z trwogą drogi szukając, w
113 4        |               zwłoki tedy udał on się z licznym orszakiem na miejsce
114 4        |              mieczów. Rozważywszy, co z nimi począć, postanowił
115 4        |          święci w miłosierdziu swojem z pęt nie uwolnili. A gdy
116 4        |     wszechmocnością uwolnieni zostali z pękających się kajdan.~Odtąd,
117 4        |         zgadza się po większej części z treścią tych pieśni.~
118 5        |             mną do Pana Boga, abv mię z czyszczu wybawił, boć jeszcze
119 5        |      przysypan ziemią. Rozjechali się z tego sejmu wszyscy. Dotąd
120 5        |          sejmu wszyscy. Dotąd legenda z kronik wyjęta; dalej dodaje
121 6        |           Bolesław Śmiały powróciwszy z wyprawy na Ruś wylał się
122 6        |          czasu szedł za nim, wziąwszy z sobą kilku dworzan i ony,
123 7        |           czekać? — zapytał się Piotr z niecierpliwością, jak to
124 7        |          Nieborak tą rażą pychę zdjął z serca. Postawił trzy klasztory
125 8        |         wystąpił. Tam wojsko wszystko z weselem natychmiast tabor
126 8        |           znamienite zwycięstwo wziąć z nieprzyjaciela pewnie sobie
127 8        |            ich doskonalsze zwycięstwo z nieprzyjaciela bezwiernego
128 9        |          wysunęła się jedna niewiasta z tego orszaku i rzekła: —
129 9        |                Nie wyszedłszy jeszcze z podziwienia, dolatuje go
130 9        |          odpowiedział — jak szła tędy z siostrami, a właśnie siałem
131 10       |                             10. Paweł z Przemankowa~Ksiądz Paweł
132 10       |              Przemankowa~Ksiądz Paweł z Przemankowa zły był człowiek
133 10       |               Krakowie, usłyszał głos z nieba taki: ,,Biada tobie,
134 10       |             ze Skały, co ją był wziął z klasztora i płodząc z nią
135 10       |           wziął z klasztora i płodząc z nią niecnotę, duszę jej
136 10       |            psi około niego chodzili i z sokoły przed nim myśliwcy
137 10       |         trafiło się to, że gdy mu kto z sieci zwierza zepsował,
138 10       |            zepsował, tedy go rohatyną z gniewu przebił.~
139 12       |               gdy pięćdziesiąt księży z przeorem swoim Sadochem
140 12       |           czytanie zadumiały przeor i z bracią za rozkazaniem na
141 13       |             tajemniczymi zjawieniami) z grobu wychodził i podczas
142 13       |        śpiewanych u wielkiego ołtarza z dobytym mieczem podczas
143 13       |            pokorna, lichtarze wielkie z woskowymi świecami, które
144 13       |              naśmiewanie się za życia z płonnego, jak mniemał, zwyczaju,
145 14       |               Przed ową okropną wojną z Kozakami i Ukrainą pokazywała
146 15       |               na katafalku, trup jego z trumny się podniósł i znowu
147 15       |            stojącym bardzo strasznym, z dopuszczenia Boskiego, czyli
148 15       |          dopuszczenia Boskiego, czyli z czartoskiego naigrywania.
149 15       |                podniósł do góry ręce, z których bardzo obficie krew
150 15       |              tym był i na to patrzył, z cerkwi uciekł. Wtem się
151 16       |               Ściany tego pałacu były z czystego bursztynu, progi
152 16       |       bursztynu, progi ze złota, dach z łuski rybiej, a okna z diamentów.~
153 16       |           dach z łuski rybiej, a okna z diamentów.~Razu jednego
154 16       |         królowa wszystkich szczupaków z listami do najznakomitszych
155 16       |              wszystkim przewodniczyła z koroną na głowie, z bursztynowym
156 16       |    przewodniczyła z koroną na głowie, z bursztynowym berłem w ręku
157 16       |         obdarzym boskim stanem.~Skoro z nami mieszkać będziesz:~
158 16       |            Castitv zawsze zobaczę się z tobą. Po czym zniknęła królowa
159 16       |              Po czym zniknęła królowa z całym orszakiem.~Rok już
160 16       |               i na górze widywała się z kochankiem; lecz Perkun
161 16       |              do swego pałacu, spuścił z nieba piorun, który rozpruwszy
162 16       |             zaburzy fale, słychać jęk z daleka — to jęk biednego
163 17       |             przeprawić się. Rozmawiał z księżycem i znał nieskończenie
164 17       |           Witolfa zszedł się na błoni z klaczą królewska, która
165 17       |            się jedna na druga. Witolf z rozpaczy oddalił się ze
166 17       |           tego króla i kiedy powracał z wojskiem na zawojowanie
167 17       |             tąż górą na smoka Pukisa, z którym walcząc pokonał go
168 17       |         zabrał. Wreszcie pojednał się z królem tamecznym, gdyż oba
169 18       |            się pewnego dnia, że jeden z sług królewskich wymówił
170 18       |       napotkał rotę czarnych rycerzy, z rogami na głowie, z pazurami
171 18       |          rycerzy, z rogami na głowie, z pazurami u rąk, a z widłami
172 18       |           głowie, z pazurami u rąk, a z widłami w pazurach. W pośrodku
173 18       |             najokropniejszy na tronie z głów trupich i kości ludzkich
174 18       |               bystry strumień płvnący z góry i dowiedział się, że
175 18       |         ogromnej sośnie, którą wyrwał z korzeniem.~Pewnej nocy zasnął
176 18       |               wzburzyła; bałwany biły z wściekłością o brzegi, a
177 18(*)    |              się jego własnością wraz z innymi legendami, które
178 18(*)    |              które w średnich wiekach z Niemiec do nas przybyły.
179 19       |       sprawiedliwości, sądzi umarłych z ich postępków za życia.
180 20       |           rozkwitłymi kwiatami, które z okien zamku królewskiego
181 20       |           niepostrzeżona. Kwiat jeden z najśliczniejszych, jakie
182 20       |           śród rzeki wyrosły. Woda go z wolna kołysząc w swym biegu,
183 20       |                domyśliła się, że ktoś z mocarzy panujących nad wodą
184 20       |             prócz łez nie przyniosła, z którymi i wyjechała. Atoli
185 20       |            uprawy roli i za- siewania z korzyścią zbóż rozmaitych,
186 20       |            których nasiona przywiozła z sobą. Odtąd zaczęła nauczać
187 20       |             zezwoliła na przepędzenie z nimi lat kilku.~Kiedy powróciła
188 21       |              blisko źródeł tej rzeki; z radości więc, że drogę do
189 21       |           milę, wypoczywali na brzegu z żołnierstwem swoim, gdzie
190 22       |               drzewo złamał siekierę, z płaczem więc w nocy powraca
191 22       |             ale szatan go pochwycił i z wody wyciągnął.~— Słuchaj,
192 22       |             się okazał — piękny rumak z złotym rzędem stanął przed
193 22       |               gdzie kazał, sosny same z boru przychodziły i kładły
194 22       |         godzinę przed kurami wylecieć z domu swojego i nim kury
195 22       |           wszystkich wysileń nie mógł z kamieniem zdążyć na czas;
196 22       |            był zaledwie. Szatan zawył z rozpaczy, rzucił kamień
197 22       |        poprzecz Niemna i tworzy próg, z którego woda z szumem się
198 22       |           tworzy próg, z którego woda z szumem się wali.~ ~
199 23       |               pomówiono o spółkowanie z nieznajomym rycerzem; za
200 23       |              zaszyć w worze skórzanym z psem, kotem i żmiją i utopić
201 23       |               pannę i kazał sobie dać z nią ślub nad samym brzegiem
202 23       |             skoczyli do wody i znikli z oczu. Woda na tym miejscu
203 24       |        władczyni Kalnika, miała wojnę z sąsiednim władcą Nepromachem;
204 24       |     oczekiwanego Nepromacha, stoczyła z nim bitwę, w której Sorokę
205 24(*)    |             dziś jest rozkopaną, lecz z pozostałej jej części wnosić
206 25       |            Mąż, wódz sławny, powracał z dalekiej wyprawy na Połowców
207 25       |          dalekiej wyprawy na Połowców z wojskiem odzianym w zbroje
208 25       |            trwodze uderzyła nie niego z domową drużyną; i polegli
209 26       |     narzeczonych: po takim zawołaniu, z której strony psy zaszczekają,
210 26       |               strony psy zaszczekają, z tej strony narzeczony ma
211 27       |        wierzchołku której leży kamień z wykutym krzyżem. Takie o
212 27       |           właśnie była wtenczas wojna z Turkami. Między starającymi
213 27       |            przyszłości, że on, choćby z jak małym był wojskiem,
214 27       |          czarownica, że już Świrydowi z Turkami nie wojować; poi
215 27       |       wymawiać Świrydowi, że powrócił z wojny wtenczas właśnie,
216 27       |               przysłał do niego posty z uwiadomieniem, że Turcy
217 27       |               się stają. Młodzieniec, z jednej strony niemęskim
218 27       |          strony niemęskim wy- rzutem, z drugiej — zręcznym pochlebstwem
219 27       |            nad Dunajem i zaraz wszedł z nimi w bój; lecz pokonany,
220 27       |             sam został zabitym, kilku z pozostałych jego towarzyszy
221 27       |               położyli na niej kamień z krzyżem. Turcy potem ową
222 29       |              nieszczęściom ułożył się z potworą tą codziennie dawać
223 29       |            jednego młodzieńca, koleją z każdej rodziny w kraju.
224 29       |            zaczynały go palić wyziewy z paszczy rozsrożnej i ścigającej
225 29       |           dnia młodzieniec całkowicie z sił wyniszczony, już prawie
226 29       |           pochodzenie Żmii, że wyszła z morza i siedm głów miała
227 29       |    wykrzyknieniem królewny, gdy która z siedmiu głów Żmii upadła
228 29       |              jej rodzicom, ożenił się z nią i wziął w posagu królestwo:
229 29       |             wielki wojownik. W jednej z wypraw swoich poznał bardzo
230 29       |             ładną Laszkę i ożenił się z nią: a chcąc odtąd żyć z
231 29       |              z nią: a chcąc odtąd żyć z żoną, postanowił kraj własny
232 29       |               tylko były wały usypane z jego rozkazu, po kawałku
233 30       |               i stado mu wielkie koni z sobą przyprowadził. Stądże
234 32       |              po całym jeziorze.~Jeden z rybaków odkrył tę tajemnicę
235 32       |         rybaków odkrył tę tajemnicę i z licznym przyborem czekał
236 33       |           podanie:~Paraska była rodem z Polski. Tatarzy w jednym
237 33       |            się, a Paraska korzystając z otwartych drzwi i chwili
238 34       |            ten się na zawsze pożegnał z nadzieją na ten świat powrotu,
239 35       |            dla ryb łowienia, kapłanów z sobą, chorągwi, krzyżów
240 35       |               Dziwa na brzeg wywłóczą z rogami i ze łbem kozim,
241 35       |               rogami i ze łbem kozim, z którego łba oczy, jak dwa
242 36       |               mili przy drodze idącej z Telsz na Olsiudy przedstawia
243 36       |            było strzeżone od diabłów, z którymi żył niegdyś w wielkiej
244 37       |               Żmudzi. Lud powiada, że z wierzchołka Szatryi tak
245 37       |               w wigilię świętego Jana z całego kraju zlatują się
246 37       |         mających kapelusze na głowie, z których sterczały ogromne
247 38       |             aż go lata Pańskiego 1410 z ziemią zrównano. Był tam
248 38       |            albo, jak inni chcą, Otton z Sangerwic; ten zawsze Krzyżakom
249 38       |              radził rozpoczynać wojny z Jagiełłą, która tak nieszczęśliwie
250 38       |        krzyżackiej umarł, co na wojnę z Jagiełłą namawiał, dusza
251 38       |             patrzą: a tu konie stoją; z kościoła zrobiła się stajnia.
252 38       |              komturowi, który przybył z Frauenburga; raz bowiem
253 38       |             zawieszonego za brodę, iż z wielką biedą do siebie przyszedł;
254 38       |           pomogła, aż póki nie uciekł z zamku.~Wszyscy więc zamek
255 38       |               Krzyżaków, którzy wojnę z Polską radzili.~We dwa lata
256 38       |      Tannenbergiem i Grunwaldem kowal z Kiszporgu wrócił z pielgrzymki
257 38       |              kowal z Kiszporgu wrócił z pielgrzymki do Rzymu; ten
258 38       |        stallach i spali. Potem wyszli z zamku; wtem usłyszano stamtąd
259 38       |              jakieś to tam widział; a z tego poszła nędza i płacz,
260 39       |             ośmielił się ubić jednego z rusznicy. Powróciwszy z
261 39       |               z rusznicy. Powróciwszy z polowania do domu dowiedział
262 39       |              Herburtów, a ich rodzina z powodu zabicia orła wygasła
263 40       |            przepowiadały zgon każdemu z członków tej rodziny.~
264 41       |           skały rzucił się w strumień z rozpaczy, że mu rodzice
265 41       |       usposobienie młodzieńca:~Kthory z was przyjdzie thu, ~Mając
266 42       |           stronie znajduje się wykuta z kamienia naga postać wiszącego
267 42       |               tego abrysu zgodził się z majstrem, aby kościół wystawił.
268 42       |              nastawano na jego życie, z czego i on korzystał, bo
269 43       |               co też ci ptacy prawią. Z pierwszych wyrazów domyślił
270 43       |             kruki odchodząc od siebie z podziwu.~— Nic prawdziwszego
271 43       |         przykute nie mogły ruszyć się z miejsca, gdzie siedziały.
272 43       |             siedziały. Diabły widząc, z jakim nieprzyjacielem mają
273 43       |         Posłuszny diabeł wyrwał drzwi z zawiasami, ksiądz siadł
274 43       |        spłatał, bo miasto drzwi onych z Wiślicy, wyjął inne, ogromne,
275 43       |                będzie jego własnością z duszą i ciałem. Proboszcz
276 43       |        Proboszcz bojąc się, aby która z jego owieczek nie padła
277 43       |         porwał ją za ogon, zakręcił i z całej mocy cisnął w środek
278 44       |        Wtenczas już obcy wynieśli się z zamku i duch przestał się
279 45       |           zamku krakowskim jest pułap z belek, które misternie są
280 45       |             sto takich czworoboków, a z ich środka wychylało się
281 45       |         pokrzywdzonej ogłaszał, jedna z tych głów cudownym sposobem
282 46       |             wielebny ojciec Siemaszko z monastyrku bazyliańskiego,
283 46       |                 Snadź, że niemowlę to z poręki wszechmocności chwałę
284 47       |                aby głód nie nastał, a z głodu pomorek. Jednego razu,
285 47       |             tym król Sobek rozprawiał z swoją żoną, królową, radząc
286 47       |        usłuchał żony i już zaczął się z chanem targować i wykupno
287 47       |            Sobek nie mógł wytrzymać i z rozpaczy wskoczył, jak stał
288 47       |             świeci, wyjeżdża na koniu z toni jeziora, hasa po okolicznych
289 48       |             uskubnął był kilka włosów z wąsów tego bohatera; ale
290 50       |      młodzieńca ubogiego stanu, uszła z rodzicielskiego domu. Opuszczona
291 50       |            Szamotuł miał córkę, która z czarnym na twarzy kolorem,
292 51       |          został się tylko ko- piec, a z niego wyrósł dąb ogromny,
293 51       |            osłania tę pamiątkę. Razem z zamkiem zapadł się i należący
294 51       |            należący do niego ogród, a z nim i szpaler, którego kierunek
295 51       |           stojący; zapadł się on wraz z wieżą i dzwonami, których
296 51       |               ponure głosy częstokroć z śród ziemi się dobywają
297 51       |         pokazuje i w zakonnym stroju, z kapturem na oczy spuszczonym,
298 52       |              i o dwóch sierotach, ale z taką niepewnością i ciemnotą
299 52       |        kobiety nie wywoływało czasami z pamięci tej bolesnej powiastki.~
300 52       |              białej i długiej szacie, z rozpuszczonymi włosy, wywiędłym
301 52       |            szkielety w komżach. Jeden z nich niesie ampułki, drugi
302 53       |               wielkim jeziorem. Jeden z panów tego zamku prowadziwszy
303 53       |               nie ma, gdzie są kwity, z roztrwonionych jego dochodów?~—
304 53       |               dnia na wieczerzy jeden z gości, mocno podchmielony,
305 53       |            gości, mocno podchmielony, z urąganiem spełnił zdrowie
306 53       |              nakarmiłem go, wywiodłem z więzienia, teraz niewinność
307 54       |               kopiec, a na nim figura z ciosanego kamienia w kształcie
308 54       |               grunta. Jakoż nabrawszy z swoich gruntów ziemi w trzewiki,
309 54       |             wieczorem, zbłąkawszy ich z drogi; rozpędzała pasące
310 55       |    wspaniałych łowów, córka Melchiora z Górowa, ówczesnego dziedzica
311 56       |               Lubrańskiemu, co on też z wielkim płaczem i narzekaniem
312 57       |         Jazłowieckich za to, iż jeden z nich nielitościwie wypędził
313 57       |               osiadłych tamże Ormian; z ustąpieniem tych pracowitych
314 57       |               Gdy bowiem razu pewnego z chłopięciem jednym, tego
315 57       |               kogoś upuściła dziecię, z którego śmiercią miała się
316 58       |               postanowiła oddalić się z tej okolicy i zabrać z sobą
317 58       |            się z tej okolicy i zabrać z sobą klejnoty swoje, droższe
318 59       |       Zwyczajem jego było za powrotem z polowania rzucać ze wzgórka,
319 59       |          chleb psom i ludziom, którzy z nim byli polowali. Ale i
320 59       |              niedzielę; ale wróciwszy z łowów, ciężko na zdrowie
321 60       |             całe miasto żywić musiało z niemałym ciężarem dla mieszkańców.
322 60       |         potworę, aż znalazł się jeden z odważniej szych mieszczan,
323 61       |         pokutujących, które raz w rok z grobów wstają i usiłują
324 61       |          grobie pokuty. Widują ludzie z miasta krzątające się duchy
325 62       |              w Luboni~W starym zamku, z którego dziś pokazują tylko
326 63       |               postaci czarnego koguta z jednej, a jakaś panna z
327 63       |               z jednej, a jakaś panna z drugiej strony i nieraz
328 63       |           kogut natychmiast je łopatą z brzękiem i hałasem na powrót
329 63       |       odgarniał. Przed laty wchodzono z szatanem w układy o te pieniądze
330 63       |              trzeciej procesji skarby z wielkim trzaskiem tak głęboko
331 64       |            szańce, czyli okopy; jeden z nich zowie się Gnieźninkiem
332 64       |           pastuchy swoje bydło; jeden z nich, sierota, upuścił raz
333 66       |              przed laty przewodniczył z tym dzwonkiem księdzu, idącemu
334 66       |            dzwonkiem księdzu, idącemu z Panem Bogiem do chorego,
335 66       |          pomimo zbliżenia się księdza z miejsca nie powstał, trącił
336 67       |             błogosławiony ks. Bernard z klasztoru benedyktyńskiego
337 67       |           mieszczan mocno strapionych z powodu, że studnia, z której
338 67       |     strapionych z powodu, że studnia, z której oni wodę do miejskiego
339 68       |           różdżkę na grobie i wyrosła z niej ogromna brzoza, którą
340 71       |               kamień obró- cona, a to z tej przyczyny:~Roku pańskiego
341 71       |       rozdawać. Trafiło się, że jeden z ubogich wziął bułkę chleba
342 71       |             bułkę chleba i wyszedłszy z klasztoru, wrócił się potem
343 73       |          Lublinie stał krzyż kamienny z wizerunkiem Zbawiciela,
344 73       |              jakoby jej nie słyszeli, z czym się odezwała; i że
345 73       |       kontuszach, drudzy w rokietach, z rogami na głowie i ogonami,
346 73       |            swoich siedząc czekali, co z tego będzie. Wtem diabeł,
347 73       |              drugi contra stawał, ale z dziwnym dowcipem i z wielką
348 73       |              ale z dziwnym dowcipem i z wielką praw naszych znajomością.
349 73       |       wołyńskiego (bo ten interes był z Wołynia), ale prawdziwego
350 73       |        Zbliżył się pisarz wpół umarły z bojaźni i przymrużając oczy
351 73       |               bo rozumie się, że nikt z kancelarii ruszyć go nie
352 74       |            nieba, śpiewając owe słowa z pisma: "Pójdę na górę Mirry
353 74       |      poupadały na kolana, jedna tylko z sióstr znalazła się, co
354 74       |            mieć podanie, zawsze jedna z sióstr norbertanek dotknięta
355 75       |            baby, dzieci nawet, wyszli z czym kto miał; z łopatami,
356 75       |               wyszli z czym kto miał; z łopatami, cepami, kijmi.
357 75       |             zaczęto budować, które że z kijów zbudowane, Kijowem
358 76       |        Wernyhor był zamarł, a ubiegła z ciała jego dusza trzy dni
359 76       |              ją nad okropną przepaść, z której wychodził nieznośny
360 76       |               mogile Soroki, gdy wtem z jej wierzchołka dał się
361 76       |          godzi, bo by Dniepr wystąpił z koryta.~ ~
362 77       |         prawdziwy wyznawca, u jednego z wężochwalców na Litwie kupił
363 77       |             na wiarę chrystusową, acz z wielką pracą i staraniem,
364 77       |               podobieństwo człowieka, z gębą aż po uszy szkaradnie
365 77       |             uszy szkaradnie rozdartą, z oczyma krzywo wywróconymi,
366 78       |          dzwonów do Worń zimową porą, z przyczyny słabego lodu jeden
367 78       |              imienia, żadnym sposobem z miejsca ruszyć się nie daje.
368 79       |           ostatni stopień przestąpić, z ciekawości zwraca oczy poza
369 79       |           oczy poza siebie: drzwi się z łoskotem zatrzasnęły i choć
370 80       |          będzie odprawiać nabożeństwo z wielką chwałą Boską, porwał
371 80       |          ogromny kawał skały i leciał z nią pewnej nocy w zamiarze
372 81       |          zabawić. Jednego razu poszła z wiadrami do pobliskiego
373 81       |          Nareszcie gospodyni wychodzi z domu szukać jej, z obawy,
374 81       |           wychodzi z domu szukać jej, z obawy, czy w wodę nie wpadła.
375 81       |           wskutek jej przeklonu, wraz z wiadrami, w kamień przemienioną!~ ~
376 82       |         królewnę a wielką czarownicę, z którą nie mógł sobie dać
377 82       |           odbywał pokutę. Król wrócił z tą odpowiedzią do domu i
378 82       |       wszystko w kraju żelazo i ukuła z niego taki sierp, że aby
379 82       |              zaledwie dźwignie. Jeden z obecnych, człowiek bez ręki,
380 82       |           drugą pod prawą i wychodził z karczmy, a gdy go arendarz
381 82       |         znaczyć to będzie, że jeszcze z domu się nie wybrał i niech
382 82       |           kazał, aby sierp ten wlekli z Kaniowa do domu po ziemi,
383 82       |          tylko o konia; najsilniejszy z tych nie mógł go udźwignąć.
384 82(*)    |               tego podania zgadza się z okolicznościami śmierci
385 83       |            podobieństwo do dziewczyny z gra- biami. Powiadają, że
386 83       |            jakoby przed wiekami matka z córką pracowały na tej łące
387 83       |               mający postać człowieka z podniesioną ręką. Rzecz
388 83       |           zaraz obróciła się w kamień z pod- niesionym ramieniem.
389 84       |         kominka, stawa przy nim jeden z pobitych towarzyszy, a nie
390 84       |               tak lgnąć będzie, że aż z trudnością wyciągną — i
391 85       |               służył, jakiś Brzezicki z Lublina, był on straszny
392 85       |         straszny hulaka, pił gorzałkę z każdym, z kim się spotkał.
393 85       |                pił gorzałkę z każdym, z kim się spotkał. Nigdy się
394 85       |             tylko koniec, a Rzepnicki z uwagi nic nie stracił i
395 85       |             nic nie stracił i zgodnie z Brzezickim opowiadał rzecz
396 85       |               były cztery konie, ktoś z niego złazi i mówi do naszego
397 85       |              koni przedziwnych. Chcąc z biedy się wyplątać, Brzezicki
398 85       |          postronek i ciągnie je razem z Brzezickim. Przestrach go
399 85       |       Przestrach go opanował, krzyczy z całej mocy: — Chłopcze!
400 85       |              jego nieprawości, bierze z powozu wędzonego karpia
401 85       |             Brzezickiemu mówi: — Jedz z swymi pułkownikami (to jest:
402 85       |          swymi pułkownikami (to jest: z Poniatowskim, Umichowskim
403 85       |           bernardynów i nie wychodził z klasztoru dwa tygodnie:
404 86       |           pokojach grają, leży, aż tu z myszej jamy wyskoczy jeden
405 86       |              nareszcie wyszli wszyscy z izby, jemu żadnego nie czyniąc
406 86       |           widzisz, bo tu tobie i włos z głowy nie spadnie. My jesteśmy
407 86       |           więcej, wyszedł znowu jeden z owej dziury i przyniósł
408 86       |              Odebrał stangret te wety z wielkim strachem; a podziękowawszy
409 86(*)    |              dla trafnego opowiadania z Pamiętników Paska.~
410 87       |        zaszedł między takie skały, że z nich wyjścia nie było. Przesiedział
411 87       |             ze złotym pierzem upadało z powietrza. Przeziębnięty
412 87       |               jego zamarzły, a on sam z wielkiego mrozu w kamień
413 88       |               powód narowu, zeskoczył z siodła, wziął za cugle,
414 88       |             miał ją ominąć, gdy nagle z wielkim swoim przestrachem
415 88       |              przestrachem ujrzał, jak z tej kłody wylazł człowiek.
416 88       |            przyniosła do was dżumę, a z nią głód i nędzę. Lecz muszę
417 88       |               mi, a ręczę, że ci włos z głowy nie spadnie.~To rzekłszy
418 92       |             Pamiętna wszelako na ród, z którego pochodziła, zbyt
419 92       |        włosiem za nogę do gniazda.~I, z tak wysokiego rodu pochodząc,
420 93       |               nie wracają.~Lud gminny z tej powieści tłumaczy sobie
421 94       |           twarz — starca zgrzybiałego z długą, żółtą brodą. Stawa
422 95       |                Mniemają, że się rodzi z jaja koguciego, które kogut
423 95       |              piwnicy dziewczynka mała z chłopczykiem tak- że małym,
424 95       |            urzędu; więc spostrzegłszy z daleka, że ci pomarli, powyciągać
425 95       |           bębny powydymały, posiniały z gruntu i oczy na wierzch
426 95       |            wojewoda jeden i architekt z nim bardzo stary. Ten tedy
427 95       |              Taurer, tym kazano jedno z dwojga obierać: albo ginąć
428 95       |            dekretu, albo który by się z nich odważył iść na zgubienie
429 95       |         Szlązak. Więc gdy wszystkiego z gruntu zwierciadłami okryto
430 95       |             była tak wielka jak kura, z głową i szyją indyczą, oczy
431 95       | średniowiekowej o bazyliszkach wzięty z dzieła Theophili presbyteri
432 95       |               przez gorąco pochodzące z tłustości parzą się między
433 95       |               dają wysiadać ropuchom, z których po czasie wyłażą
434 95       |        podaniach ludu smoki także się z takich jaj kogucich tworzą.~ ~
435 96       |        niewiasta, na którą czarownica z gór nasłała żabę. Żaba ta
436 96       |        skrzeczącą wiórami uzbieranymi z dziewięciu podwórzy, z siedmiu
437 96       |    uzbieranymi z dziewięciu podwórzy, z siedmiu grobów i dróg rozstajnych.
438 96       |         kapusty, ale odpędzona, razem z żabą usychała i wkrótce
439 98       |         zgadzał się ożenić, ale tylko z wybraną przez siebie najpiękniejszą
440 98       |          Jasiuka, aż pójdzie na wojnę z Tatarami i przyniesie jej
441 98       |             Tatarami i przyniesie jej z wojny siedm głów tatarskich
442 98       |               po dary dla swej lubej. Z początku dobrze poszło Jasiukowi,
443 98       |              o rycerzu Jasiuku, który z ogniem i mieczem w kraju
444 98       |         wrócił; poszedł na koniec sam z wojskiem i Jasiuka złapał.
445 99       |               jaskinia. Wchód do niej z kapliczki w skale wykutej,
446 99       |          pożarów; mieszkańcy uciekali z wiosek, kryli się, gdzie
447 99       |             nie weszłam do tego grobu z nazwiskiem mołodycy i twojej
448 99       |           szepce; może nie tak prędko z tego grobu wyjdziemy. Słuchaj,
449 99       |             żywnością wychodzi, pójdę z nimi i księdza Cyryla przyprowadzę.
450 99       |           pójdzie do ślubu bez wieńca z barwinka. I nikogo nie słucha,
451 99       |        jaszczurka, już wyśliznęła się z jaskini. Pędem leci ze wschodów
452 99       |           drugiej trzymał łuk napięty z strzałą na cięciwie. Biedna
453 99       |           Biedna dziewczyna krzyknęła z rozpaczy; strzała świsnęła
454 99       |         wpełzła do jaskini, i wbiegła z barwinkiem w ręku pośród
455 99       |              rozlegał się po jarze, a z jaskini odpowiadał jeden
456 99       |        uwieńczył jej głowę uplecionym z barwinku wieńcem. Wtem po
457 100      |              lud głosi, że ma związek z pieczarami kijowskimi. Powiadają
458 100      |             która wszedłszy do jednej z tych pieczar po wielkanocnej
459 101      |          otwartą trumnę; a wyszedłszy z nią na szczyt góry, znikają.
460 101      |            drzwiczkach, jak zakołatał z cicha i wyrzekł: — Otwórzcie
461 101      |         sobotę, a w niedzielę poszedł z krzyżem w ręku do naznaczonego
462 101      |           pereł i kamieni. Żegnał się z podziwienia wieśniak, jednak
463 101      |                odezwał się głos gruby z głębi pieczary: — Przyjdź
464 101      |         poszedł do cerkwi i dał część z tych pieniędzy na kościół
465 101      |      gospodarzem; lecz cóż miał robić z tak wielkim bogactwem? Już
466 101      |              cerkiew dwie dziesięciny z tego, co posiadał; a co
467 101      |               orzechy) — odpowiedział z zająknieniem. Wstrząsając
468 101      |          jakby cały skarb wyprowadzić z pieczary i jak zostać wielkim
469 101      |       zniewolony dał się namówić, aby z nim do drzwi pieczar poszedł,
470 101      |               obiecywał podzielić się z nim na połowę i także dać
471 101      |              ujrzał beczki i skrzynie z pieniędzmi, zaczął je łakomie
472 101      |      przesypywać w wory. Wtem wyszedł z głębi pieczary wielki chart
473 101      |          pieczary wielki chart czarny z błyszczącymi oczyma i położył
474 101      |    Wystraszonemu lichwiarzowi wypadły z rąk worki, a czarny chart
475 101      |         głuchy krzyk i jęk pomieszany z wyciem psa; aż wkrótce wszystko
476 101      |           cerkwi, zmówił Ojcze nasz i z lekka zapukał do drzwi,
477 102      |            szatani pilnują. Taka jest z tego powodu powieść o pewnym
478 102      |         żadnej straży. Korzystał więc z pory i udał się do strasznego
479 102      |          zastał w samej rzeczy nikogo z duchów, nabrał więc pieniędzy,
480 102      |      zatrzasnął, że mu piętę ucięły i z tej przyczyny chromał aż
481 103      |            skała zwana Czarną Turnią, z dziurą, w której dwunastu
482 105      |           klęczą trzej mnisi, każdemu z nich należy pokłonić się
483 105      |              nich należy pokłonić się z osobna, a potem brać ze
484 106      |              W górach pokazują skałę, z której na przeczytane zaklęcie
485 106      |               na przeczytane zaklęcie z księgi wychodzi smok, daje
486 107      |            ścieżkami, że tam dobywają z gór złote rudy i narobiwszy
487 107      |               po nich piecyki i żużle z wytopionego kruszcu.~
488 108      |               zgłębienia i łączyć się z Morzem Adriatyckim.~Pan
489 109      |              żyły i najprostszą drogę z szybu do szybu wycina; w
490 109      |              kruszce, nikogo jednakże z dawnych znajomych nie znalazł;
491 110      |            zostawili: a tak schwytana z narzędziem zbrodni, niewinnie
492 111      |    nadprzyrodzonymi i ciągły stosunek z nimi przechodzi wszystko,
493 111      |        pewnego razu jakiegoś studenta z Podoleńca i zaprosił go
494 111      |              modlił się; zaszedł więc z tyłu klęczącemu i strzelił
495 112      |                            112. Kowal z Harklowej~Raz w nocy zajechał
496 112      |            nocy zajechał przed kowala z Harklowej jakiś powóz sześcią
497 112      |                jak ten powóz wyjechał z Dunajca. Ten pan, zawoławszy
498 112      |              na kowala, kazał jednemu z koni przybić podkowę, która
499 112      |             popędził gościńcem. Odtąd z tego kowala stał się zawołany
500 113      |                          113. Parobek z Łopuszny~Żył w Łopuszny