Part

  1 Kilka     |              człowieka mnóstwo uczuć nie znanych starożytnym: jako
  2 Kilka     |       odrzucał poważny historyk jako nie przypadające do miary jego
  3 Kilka     |           była źródłem, a bez której nie masz i być nie może prawdziwej
  4 Kilka     |            bez której nie masz i być nie może prawdziwej poezji.~
  5 Kilka     |             i pierwotnym tego wyrazu nie istnieje dziś prawie, tylko
  6 Kilka     |             których powadze nikt się nie ośmieli zaprzeczyć, a które
  7 Kilka     |        starców. Tam żadnej wziętości nie mogą mieć szydercze zarzuty
  8 Kilka     |            Klechda, podanie, legenda nie może przypuszczać żadnej
  9 Kilka     |          filozofii; utwory te ludowe nie są zmuszone zamykać się
 10 Kilka     |       obrębach możliwości; bo to, co nie jest dziś możliwym, bez
 11 Kilka     |             powieść, którą opowiada, nie wierzy i nie gniewa się,
 12 Kilka     |         którą opowiada, nie wierzy i nie gniewa się, gdy ktoś ją
 13 Kilka     |             plemionom, co pielęgnuje nie wygasłe ognisko wiary; i
 14 Kilka     |           patrzmy tam, gdzie jeszcze nie dosięgła, pojawiają się
 15 Kilka     |             polityczny, a bynajmniej nie zniszczyła dawnych podań,
 16 Kilka     |               Religia chrześcijańska nie zniosła ofiary, tylko wykryła
 17 Kilka     |         tylko wykryła jej znaczenie, nie odrzuciła pojęcia pierwiastków
 18 Kilka     |         karty przeszłości, z których nie może nic żywotnego się wysnuć,
 19 Kilka     |              jest politycznym, dotąd nie żył) we wszystkich korzeniach
 20 Kilka     |              które dotąd jeszcze się nie otwarło i nie otworzy nawet
 21 Kilka     |            jeszcze się nie otwarło i nie otworzy nawet za obiecane
 22 Kilka     |         polskiego i ruskiego narodu. Nie za stolikiem, to z piórkiem
 23 Kilka     |              z piórkiem i okularami, nie nad stosem szpargałów przychodzi
 24 Kilka     |           ziemi, ale byłby jej nigdy nie odkrył, bez spuszczenia
 25 Kilka     |          osoby nie-pcwnościom morza. Nie przeczę, że w pracach tego
 26 Kilka(*)  |                                      Nie można twierdzić, aby przy
 27 Kilka     |         mogące z pracy tego rodzaju, nie przeczę, że na to potrzeba
 28 Kilka     |           przeczę, że na to potrzeba nie lada odwagi, nie lada siły
 29 Kilka     |            potrzeba nie lada odwagi, nie lada siły moralnej, a nade
 30 Kilka     |         tkankę wysokich przeznaczeń, nie powinno być użyte na karb
 31 Kilka     |          uczuć, popadłszy się w ręce nie poświęcone, utracą woń swą
 32 Kilka     |      podgórskie pytał we wsi, czy tu nie ma kogo, co by umiał opowiadać
 33 Kilka     |                 Inny znowu na Litwie nie mógł się doprosić pieśni
 34 Kilka     |                 Za moich młodych lat nie znano piosnek, jakie ta
 35 Kilka     |              jego bowiem przekonaniu nie należy się zwierzać dla
 36 Kilka     |    wiadomości ze swymi własnymi, tam nie wierz jego bredniom, bo
 37 Kilka     |          obcych, których stopa nigdy nie zabłądziła na polską ziemię;
 38 Kilka     |           nigdy dźwięku słowiańskiej nie słyszało mowy.~V~Z drugiej
 39 Kilka     |         kamienie i złoto, i byle się nie obracać poza siebie, byle
 40 Kilka     |            obracać poza siebie, byle nie mieć na myśli zdrady przeciw
 41 Kilka     |           pieśni, uczuć i wyobrażeń, nie wolno nam obracać się na
 42 Kilka     |           bez których ludzkość nigdy nie jest w stanie ani podnieść
 43 Kilka     |              labiryntów dziejowych i nie posiada się w uniesieniu;
 44 Kilka     |     wygotował obszerne dzieło, które nie wiem dlaczego, gdy tyle
 45 Kilka     |              żywy obraz uczuć serca, nie możesz nie westchnąć l nie
 46 Kilka     |              uczuć serca, nie możesz nie westchnąć l nie podzielić
 47 Kilka     |           nie możesz nie westchnąć l nie podzielić jego tęsknoty
 48 Kilka     |        legend wykonanym przeze mnie. Nie roszcząc sobie bynajmniej
 49 Kilka     |             że do zbioru niniejszego nie przyjąłem tak zwanych klechd
 50 Kilka     |            bohaterskich. Lud do niej nie przywiązuje tej religijnej
 51 Kilka     |            tego powodu niech się kto nie dziwi, dlaczego zbiór mój
 52 Kilka     |            dziwi, dlaczego zbiór mój nie zawiera wiele więcej nad
 53 Kilka     |        wiążąc się do pewnych miejsc, nie są tak łatwe do zebrania,
 54 Kilka     |          największa, że od lat wielu nie mając sposobności oddać
 55 Kilka     |              podaniach, które miałem nie ogłoszone w moim zbiorze,
 56 Kilka     |           jak z własnych poszukiwań, nie ustaje z wydaniem niniejszego
 57 Kilka     |            pogańska przeszłość Litwy nie jest zbyt jeszcze odległą
 58 Kilka     |           powieść o królewnie, która nie chciała iść za mąż, lecz
 59 Kilka     |      popatrzeć, musiano mu dawać pod nie podpórki. O tymże samym
 60 Kilka     |             byle chęć mieć ku temu i nie ważyć lekce podobnych pamiątek.
 61 Kilka     |            lekce podobnych pamiątek. Nie licząc już innych stąd korzyści
 62 Kilka(***)|                                      Nie tylko u nas, ale i gdzie
 63 Kilka(***)|              moje zdawało im się być nie tylko dziwne, lecz obrażające;
 64 2         |               tak iż ona rządziła, a nie on: przeto o nic innego
 65 2         |              on: przeto o nic innego nie dbali, jedno tańcowali,
 66 2         |             którego z stryjów innego nie obrali, zmówiła się z mężem,
 67 2         |            tego, aby tam który zaraz nie padł, zmyślił sobie, iż
 68 2         |       musieli co złego nam myślić, i nie dała ich chować, jedno w
 69 2         |           jego żonę, i syny, których nie mogli słudzy ani ogniem,
 70 2         |              jezioro Gopło, ale i to nie pomogło, bo myszy banię
 71 3         |              więcej spożycza, miód w nie przelewa, a za sprawą onych,
 72 3         |               a za sprawą onych, już nie tylko sąsiadów i przyjaciół
 73 3         |             książęcia (gdyż naonczas nie tak się poważnie i pieszczono
 74 3         |  jednostajnym wszyscy głosem Piasta, nie zdaniem abo pomocy ludzką
 75 4         |       większą miała siłę cudowną, bo nie tylko ślepotę, ale wszystkie
 76 4         |      oczywiście jeszcze gorzej było; nie tyle, prawda, złych ludzi,
 77 4         |          kościoła; czego pono jednak nie dokonali, bo im śmierć męczeńska
 78 4         |              tak, że na cały kamieni nie wystało; ale jest ich przecie
 79 4         |              sadzili. Mięsa ani ryby nie zasmakowali nigdy, bo mięsa
 80 4         |            nigdy, bo mięsa ślubowali nie jeść; a co do ryb, to choć
 81 4         |            tu w okolicy po jeziorach nie brak — czymże ich mieli
 82 4         |        korzonkach. Ale Bóg litościwy nie chciał ich opuścić przy
 83 4         |               ale pustelnicy przyjąć nie mogli, a Barnaba rzekł mu:
 84 4         |           Barnaba rzekł mu: że mięsa nie jedzą. Owoż tedy człowiek
 85 4         |          szczerze żałował, że raczej nie jest rybakiem, bo wtedy
 86 4         |              jest rybakiem, bo wtedy nie mięso, ale zapewne rybę
 87 4         |              łaska nieustająca nigdy nie wysycha, jak owa woda tej
 88 4         |              o których pierwej nigdy nie słyszał — dziwił się ich
 89 4         |            jest ta mamona mizerna, a nie wiedział zasię, że owi pustelnicy
 90 4         |      ślubowali Bogu; oni mu też tego nie rzekli, czy to z przestrachu
 91 4         |             święci miewali pokusy, a nie zawsze im się oparli. Dosyć,
 92 4         |       zamieszkały, o tym, co zaszło, nie wiedział i po dawnemu odmówiwszy
 93 4         |              z natury i stanu swego, nie chciał się zaraz przyznać
 94 4         |       śpiących nocną porą napadli, a nie mogąc znaleźć owych skarbów
 95 4         |           wymóc ich odkrycie, co gdy nie pomagało, przez złość, czy
 96 4         |           też z obawy, aby poznanych nie doniesiono królowi, wszystkich
 97 4         |       zabójców. Ale Bóg sprawiedliwy nie dopuści im ucieczki, którą
 98 4         |         omamienie zesłał na nich, że nie wiedzieli, dokąd uciekać
 99 4         |          czego jednak król wysłuchać nie chciał, bo był twardej woli.
100 4         |       ziemskiego mocarza politowania nie znajdzie, upadł na kolana
101 4         |              modlił się do Boga, aby nie dozwolił zatraty tylu dusz
102 4         |             jego wyrokom stawiać się nie śmiał i zostawił Barnabie
103 4         |          poprzysięgli nigdy go odtąd nie odstąpić; jakoż udali się
104 4         |         zanieśli, a przynieśli mu za nie od Stolicy Apostolskiej
105 4         |              świętego pocztu należym Nie wolno nam wcale zajmować
106 4         |        poznawszy zamiar królewski, a nie zna- jąc odmowy mężów świętych,
107 4         |    trwożliwie skarbu szukając, a nic nie znalazłszy, usiłowali pustelnię
108 4         |         usiłowań ludzkich, zająć się nie chciał, jak gdyby owe lepianki
109 4         |               jak gdyby owe lepianki nie z drzewa, ale z krzemieni
110 4         |         ucieczką ratować, ale i tego nie dozwoliła opatrzność Boska,
111 4         |            błędnymi nogi znaleźć jej nie mogli. Co więcej — nawet
112 4         |             rękoma do pochew wsadzić nie zdołali. Gdzie zasie ciała
113 4         |      świętych leżały, tam aż do dnia nie przestała błyszczeć światłość
114 4         |          śpiewu.~Za nadejściem ranku nie mogło się to, co zaszło,
115 4         |          pustelni, i ażeby złoczyńcę nie uszli, otoczył las ludźmi.
116 4         |          postanowił król ostatecznie nie karać ich śmiercią tak,
117 4         |            miłosierdziu swojem z pęt nie uwolnili. A gdy ich wedle
118 4         |      śpiewywane. Na tytułowej karcie nie umieszczono imienia Barnaby,
119 4(**)     |           króla, przezna- czone były nie dla papieża, lecz na ich
120 6         |             rozpusty i gwałty, czego nie mogąc ścierpieć biskup krakowski
121 6         |              wyklął go; wszakże król nie dbał na klątwy biskupie,
122 6         |          było, aby psi albo ptacy go nie jedli; a gdy kapłani przyszli,
123 7         |             było oczu i uspokoić się nie mógł, że ociemniał. Cóż
124 7         |               Na nic się to wszystko nie przydało i po staremu był
125 8         |             onegoż dnia miasta zaraz nie wzięli: jedno, że ich doskonalsze
126 9         |            było zaszło, a on jeszcze nie skończył swej roboty. Wtem
127 9         |        będzie pytać się, czyśmy tędy nie szły; ty zaś odpowiedz,
128 9         |          onej pani pokłonić, już jej nie było.~Nazajutrz wstawszy
129 9         |             bujają pszeniczne kłosy. Nie wyszedłszy jeszcze z podziwienia,
130 9         |              a nagrodzęć hojnie, czy nie widziałeś tu wczoraj pani
131 10        |         żebyś się był na świat nigdy nie rodził." Co nie tylko sam
132 10        |          świat nigdy nie rodził." Co nie tylko sam słyszał, ale i
133 11        |              we drzwi, nikogo jednak nie znaleźli i wziąwszy to za
134 11        |               że po otworzeniu drzwi nie było nikogo; jednak po małej
135 11        |        restytucję, boście testamentu nie spełnili. Chociaż po tym
136 12        |        martyrum; co zobaczywszy, sam nie wie, czytać czy milczeć?
137 14        |            ziemię. Wiekuisty Panie, ~Nie zemścisz się niewinnej krwie
138 15        |                   15. Złotaryńko~Bóg nie przepuścił Kozakowi Złotaryńce
139 15        |        naigrywania. Czemu, gdy wielu nie wierzyło, w dzień sam pogrzebu,
140 16        |           żadna najdrobniejsza rybka nie miały przyczyny skarżyć
141 16        |            na życie drugiego targnąć nie odważył. Teraz zaś jeden
142 16        |            własnego stołu ani jednej nie śmiem ułowić rybki. Fląderki
143 16        |        wpuszczam**. Takiej śmiałości nie można puścić bezkarnie:
144 16        |              Zajęty pracą, zrazu nic nie uważał, lecz gdy go urocze
145 17        |       podobne przymioty: ale bogowie nie chcąc, aby rodzaj takich
146 18        |            dwór pewnego króla, który nie znał wyższego od siebie
147 18        |            znał wyższego od siebie i nie znał, co to strach w życiu.~
148 18        |              i został mile przyjęty; nie odstępował odtąd na chwilę
149 18        |              jeszcze był poganinem i nie znał zwyczajów chrześcijańskich.~—
150 18        |          który odtąd boku jego nigdy nie odstępował; a był mu jak
151 18        |  odpowiedział pustelnik, ale poganin nie rozu- miał i pytał powtórnie: —
152 18        |         zapytany.~Modlić się Oferusz nie umiał, lecz umiał pracować.
153 18        |        dźwigam na moich ramionach?~— Nie tylko świat dźwigasz na
154 18(*)     |                     Podanie to, lubo nie jest płodem wyobraźni naszego
155 19        |         wedrzeć na górę, kiedy bogów nie obrażał w życiu. Inaczej
156 20        |          Litwy, nic więcej prócz łez nie przyniosła, z którymi i
157 20        |            dla matki swojej. Królowa nie tylko dała się przebłagać,
158 21        |       podróży mawiali: E-ira gałas — nie ma końca; to miejsce nazwane
159 22        |          znięta, a przerębli nigdzie nie mógł znaleźć; próbował wykuć
160 22        |            wprzódy to, czegoś w domu nie zostawił.~Rumszys się namyślił,
161 22        |           znikąd zresztą niczego się nie spodziewał, że wnet zezwolił
162 22        |          konia — lecz go nikt w domu nie poznał; dzieci zaczęły się
163 22        |            teraz widzę cię w zlocie, nie mogłeś tego zapracować,
164 22        |          swoją przygodę, ale to żony nie uspokoiło, owszem bardziej
165 22        |            żeby niewieściego pokarmu nie zasmakował, a przez to,
166 22        |   świątobliwych obyczajów, że szatan nie miał do duszy jego żadnego
167 22        |            pomimo wszystkich wysileń nie mógł z kamieniem zdążyć
168 24        |       nadciągnął Nepromach. Prakseda nie ufając uszczuplonemu przeszłym
169 25        |              Żona w trwodze uderzyła nie niego z domową drużyną;
170 26        |           Właśnie na wołanie Mełanki nie odpowiedziały psy, lecz
171 26        |             zgryzoty, gdy mu Mełanka nie była wierną w dotrzymaniu
172 27        |             Dziewczyna ta bała się i nie lubiła Turków: kiedy więc
173 27        |          powrót wiec Świryda był jej nie po myśli, tym bardziej,
174 27        |              już Świrydowi z Turkami nie wojować; poi go więc drugi
175 27        |          polu, wokoło której na milę nie ma ludzkiego mieszkania.~ ~
176 29        |          synów, potwór Żmija zamiany nie przyjmował. Wówczas nieszczęśliwy
177 29        |         czego gdy święci uskutecznić nie chcieli, Żmija trzy razy
178 29        |            siedm głów miała i że jej nie młodzieńce, lecz najpiękniejsze
179 29        |            żeby zaś nowa Żmija kiedy nie przyszła od morza, granice
180 29        |              skutku, gdyż żona Żmii, nie kochając męża swego, dała
181 31        |            Węgrzech. Ta oblubienica, nie chcąc u ojca brać żadnego
182 32        |          dnie; najdrobniejsza płotka nie może się ukryć przed bacznym
183 32        |    ponapełniali nim czółna; lecz gdy nie mogąc chciwości swej powściągnąć
184 33        |        rozweselić się, i rozchmurzyć nie dawała. Turek na próżno
185 33        |        chwili przerażenia skoczyła w nie; minęła straże, pobiegła
186 38        |      Sangerwic; ten zawsze Krzyżakom nie radził rozpoczynać wojny
187 38        |       człowiek w tym zamku wytrzymać nie mógł. Toteż tu niesłychane
188 38        |           popili, iż żaden o świecie nie wiedział. Raz kucharz i
189 38        |             mu broda się palić; woda nie pomogła, aż póki nie uciekł
190 38        |            woda nie pomogła, aż póki nie uciekł z zamku.~Wszyscy
191 38        |            już i w piekle gorzej być nie może. — Idź i powiedz nowemu
192 42        |      mniejszy od podanego w abrysie. Nie posiadając się w gniewie,
193 42        |       niełatwo by znaleziono, przeto nie bardzo nastawano na jego
194 42        |            rad wielce, raz że człeka nie zgubił, drugie, że mimo
195 43        |            zaczęły, że ani on siebie nie słyszał, ani jego nie słyszano.
196 43        |         siebie nie słyszał, ani jego nie słyszano. Uniesiony więc
197 43        |       ropuchy i odtąd nigdy ich głos nie był słyszan w Wiślicy.~Pewnego
198 43        |           kruki tak, że jak przykute nie mogły ruszyć się z miejsca,
199 43        |    prześliczna panna. Nasz proboszcz nie mówiąc ani /słówka sunął
200 43        |          drzwiami, ale złośliwy bies nie mógł się obejść, żeby figla
201 43        |          mógł się obejść, żeby figla nie spłatał, bo miasto drzwi
202 43        |            aby która z jego owieczek nie padła pastwą szatańskiej
203 43        |            złości, zakazał, aby nikt nie przechodził przez groblę.
204 43        |            której dotąd nikt załatać nie może.~ ~
205 44        |            strasząc Niemców; ale oni nie wierzyli i ustąpić nie chcieli...
206 44        |           oni nie wierzyli i ustąpić nie chcieli... Było tego przez
207 44        |        jednego razu pani Starościna, nie mogąc się tych nieproszonych
208 46(*)     |           wzdłuż idzie rysa; później nie wiadomo dlaczego, kazano
209 47        |              iż była obawa, aby głód nie nastał, a z głodu pomorek.
210 47        |          między ludem, że król Sobek nie mógł wytrzymać i z rozpaczy
211 48        |              ale gdy spać kilka nocy nie mógł bo o każdej północy
212 49        |             w roku 1694. Zwłoki jego nie podległy żadnemu zepsuciu,
213 49        |              nawet we własnym pałacu nie mając spokojności, bo ciągle
214 49        |             już nigdy do dóbr swoich nie wrócił.~ ~
215 52        |           tym zamku? Nikt tego nigdy nie wiedział, nikt wiedzieć
216 52        |              wiedział, nikt wiedzieć nie będzie. Obraz ten nie ma
217 52        |       wiedzieć nie będzie. Obraz ten nie ma nic uderzającego w sobie
218 52        |              zapewne i cienia prawdy nie ma. Tu przecież prędzej
219 52        |            że nikt prawie wiary temu nie dawał. Rzadko więc i bardzo
220 52        |             niekiedy w zamku kobiety nie wywoływało czasami z pamięci
221 52        |         bolesnej powiastki.~Widmo to nie kłóci tak nielitościwie
222 52        |           drobnych dziatek snu nigdy nie przerywa, jakby na wrodzoną
223 52        |         której nikt w zamku przespać nie może; tych nawet, co nic
224 52        |            nawet, co nic nie- widzą, nie słyszą, o niczym nie wiedzą,
225 52        |          widzą, nie słyszą, o niczym nie wiedzą, porywa jakaś gorączka
226 52        |           drzewa ogrodu, choć żadnym nie wzruszone wiatrem, dziwnie
227 52        |       przecież głos, żadne westchnie nie dosłyszeć się nie daje.
228 52        |          westchnie nie dosłyszeć się nie daje. W chwili tylko podniesienia
229 52        |         grobowym odpowiada głosem: — Nie w tym roku jeszcze! — I
230 53        |          życia właściciela Zbąszynia nie podobał się synowi jego.
231 53        |            młodzieniec — a kiedy ich nie ma, gdzie są kwity, z roztrwonionych
232 53        |          więc je przystaw, niecnoto. Nie wyjdziesz stąd, dopóki ich
233 53        |      wyjdziesz stąd, dopóki ich mieć nie będę. — To powiedziawszy,
234 53        |         prowadzi. — Tak jest — rzek- nie — nakarmiłem go, wywiodłem
235 54        |              dobrze wiedziała, że to nie jej były grunta. Jakoż nabrawszy
236 55        |             bo jak mówią włościanie: nie zwodzi, nie topi, nie przeszkadza,
237 55        |              włościanie: nie zwodzi, nie topi, nie przeszkadza, tylko
238 55        |    włościanie: nie zwodzi, nie topi, nie przeszkadza, tylko żałosnym
239 57        |        Koniecpolskich. I tej rodziny nie lepszy był koniec. Gdy bowiem
240 57        |          świetniejsze losy dla kraju nie wrócą.~ ~
241 58        |               gdy mu jednak wzajemną nie była i bezpieczeństwa dla
242 58        |     bezpieczeństwa dla siebie w domu nie upatrywała, postanowiła
243 58        |         Nigdy jej przecież doścignąć nie mógł; postać niewieścia
244 59        |       myślistwo tak dalece lubił, że nie uważał na największe święta
245 59        |         zagroził śmiercią, gdyby się nie poprawił. Lecz słowa jego
246 61        |               lecz pracy tej dokonać nie mogą, bo kur zapieje i znowu
247 62        |       poprzednicy wstrętem przejęta, nie odważyła się ich poszukiwać.
248 62        |      powołała dzieci włościan swoich nie więcej od trzech lat mające
249 62        |         upadające na siłach pracować nie mogły. Tym sposobem spiesznie
250 62        |             Pani Zborowska jedna się nie zlękła, bo zaraz wraca do
251 65        |            tak, iż nigdy niczyje oko nie widziało tego ptaka we wsi
252 66        |              jest dzwonek, który acz nie ma najmniejszej skazy ani
253 66        |        uszkodzenia, przecież żadnego nie wydaje głosu. Powiadają,
254 66        |      zbliżenia się księdza z miejsca nie powstał, trącił go dzwonkiem,
255 66        |            dzwonić i już nigdy głosu nie wydaje.~
256 68        |     przyrzucał, co się namodlił, nic nie pomogło, zawsze na wierzch
257 68        |           wierzch wychodziła rączka. Nie wiedząc innej rady, kazał
258 68        |             dla której to niebożątko nie ma spokoju w grobie. Na
259 70        |       niewielkie gospodarstwo, które nie dzielone mogło się jakkolwiek
260 70        |             że gdyby starszego brata nie było, on by sam mógł posiadać
261 71        |           chleba.~Rzekł ów: — Ja sam nie mam chleba.~Rzecze mu owa
262 71        |               On na to: — To kamień, nie chleb — a to mówiąc, palcem
263 72        |         wysokości wyrosła, ani dotąd nie usycha, choć w tymże ogrodzie
264 73        |          twarz odwróconą i rysów jej nie można było widzieć; jednakże
265 73        |            widzieć; jednakże snycerz nie był go tak wystawił, ale
266 73        |         nieco deputatów, na roki jej nie pozwano i wszyscy udali,
267 73        |            wszyscy udali, jakoby jej nie słyszeli, z czym się odezwała;
268 73        |             ale prawdziwego pisarza, nie diabła, i kazał mu siąść
269 73        |             odwrócił i oblicza swego nie pokaże (jako miał o tym
270 73        |          nikt z kancelarii ruszyć go nie śmiał. Złożono go na wieczną
271 74        |            szyderstwem rzekła: — Nic nie widzę, siostro Bronisławo,
272 75        |            uciskał swoich poddanych; nie tylko bowiem musieli nań
273 75        |          wszelki dobytek tak, że nic nie było w chacie od krówki
274 75        |         łakomstwo swego pana, iż też nie mogąc dłużej wytrzymać,
275 75        |           rzeki wszędzie zabijając i nie dając odpoczynku, dopiero
276 75        |     postrzegli, że ani jednego wroga nie zostało przy życiu, zrzucili
277 76        |             i nastanie, mówić mi się nie godzi, bo by Dniepr wystąpił
278 77        |             do ofiar jemu należących nie wrócisz. Gospodarz nie dbał
279 77        |    należących nie wrócisz. Gospodarz nie dbał o to i jako chrześcijanin
280 77        |              że natychmiast znikła i nie wiedzieć, gdzie się podziała.
281 78        |       dzwonom: nim jest poświęcony i nie ma imienia, żadnym sposobem
282 78        |        sposobem z miejsca ruszyć się nie daje. Dzwony zaklęte można
283 79        |             do kościoła Panny Marii. Nie wiadomo, w jakim czasie
284 79        |     zapędzała się za nim coraz dalej nie zważając, że przebiegła
285 79        |            głębszych piwnic. W końcu nie znalazłszy zguby chce powracać,
286 79        |        odbiera napomnienie, żeby się nie obejrzała poza siebie, bo
287 81        |       czerpać wodę i zwyczajem swoim nie wracała długo do domu. Gospodyni
288 81        |          druga godzina, a dziewczyna nie wraca. Nareszcie gospodyni
289 81        |             jej, z obawy, czy w wodę nie wpadła. Lecz jakież było
290 82        |           wielką czarownicę, z którą nie mógł sobie dać rady; robiła
291 82        |         trzeba robić, aby jego córka nie była taka zła, taka wymyślna?
292 82        |        przyjechałby do niej na koniu nie większym jak na dwa łokcie
293 82        |           częstować, rozpytując, czy nie widzieli, czy nie słyszeli
294 82        |    rozpytując, czy nie widzieli, czy nie słyszeli gdzie takiego siłacza,
295 82        |        pieniądze. A gdy siłacz na to nie odpowiedział i Żyd wódki
296 82        |             odpowiedział i Żyd wódki nie dał, on wziął jedną kufę
297 82        |           Usłyszawszy o tym posłowie nie szczędzili już żadnych wydatków.
298 82        |    powiedział, że tej królewnej znać nie chce. Zaczęto go więc prosić,
299 82        |           drogę; lecz gdyby go długo nie było, to niech podniosą
300 82        |        będzie, że jeszcze z domu się nie wybrał i niech przyszłą
301 82        |              Minęło trzy dni, siłacz nie myślał wyjeżdżać mimo nalegania
302 82        |           siłacz im odpowiedział, że nie wprzód do nich pojedzie,
303 82        |              przywieźli, siłacz znów nie pojechał, a przybyłym posłom
304 82        |      przybyłym posłom powiedział, że nie wie, jaki ciężar jest sierpa,
305 82        |          konia; najsilniejszy z tych nie mógł go udźwignąć. Przypędzono
306 82        |    najmniejszego i najbrzydszego, bo nie był roślejszy nad dwa łokcie
307 82        |    podniesiono konewkę do góry i już nie czarna chmura, lecz płowy
308 82        |              w końcu powiedział, żre nie chce ani królestwa, ani
309 82        |             go sobie zjednać; on jej nie chciał i nie chciał. Wówczas
310 82        |         zjednać; on jej nie chciał i nie chciał. Wówczas król rozgniewany
311 82        |            ojcu, co miał syna, który nie chciał królewnej za żonę
312 82(*)     |     przeniewierczy hospodar wołoski, nie jako hetman kozacki. Ciało
313 83        |           folgując napomnienia matki nie słuchała, matka rozgniewana
314 83        |            chcąc ją w twarz uderzyć. Nie dopuściło nie- bo tak szkaradnego
315 84        |      ucierając, w pień była wycięta. Nie wiedział jeszcze o tym książę
316 84        |             z pobitych towarzyszy, a nie śmiejąc mu przeszkadzać
317 85        |           kim się spotkał. Nigdy się nie wychmielił, nie wiedział,
318 85        |            Nigdy się nie wychmielił, nie wiedział, kiedy noc, kiedy
319 85        |              kiedy noc, kiedy dzień, nie zmieniał nawet bielizny
320 85        |         młody chłop czyk spał tęgo i nie wszystko słyszał, tylko
321 85        |              a Rzepnicki z uwagi nic nie stracił i zgodnie z Brzezickim
322 85        |          jestem po ciebie, siadaj.~— Nie, diable — odpowiada przebiegły
323 85        |      odpowiada przebiegły Brzezicki, nie tracąc męstwa — ja nie jeżdżę
324 85        |               nie tracąc męstwa — ja nie jeżdżę czwórką.~— Otóż masz
325 85        |          odpowiada:~— Powóz brzydki, nie masz azjatyckich dywanów.
326 85        |            chustki od diabła. Tu już nie miał czym się wymówić. Diabeł
327 85        |              nalega koniecznie, a on nie chce. Tymczasem przywięzuje
328 85        |           chłopca ktoś stoi w bieli, nie puszcza go i mówi:~— Rzuć
329 85        |         swego wołasz, a wczoraj czyż nie za toś go bił, że poszedł
330 85        |              do księży bernardynów i nie wychodził z klasztoru dwa
331 85        |         przerzuci, to kotem. Nigdzie nie miał pokoju. Egzorcyzmy
332 85        |          zarzekał się pić wódkę, nic nie pomagało; na koniec zaledwie
333 86        |         wszyscy z izby, jemu żadnego nie czyniąc gwałtu. Biedny stangret
334 86        |           stangret ledwie od strachu nie umarł. Wychodząc zostawili
335 86        |             malca, który mu rzekł: — Nie turbuj się tym, co widzisz,
336 86        |              tu tobie i włos z głowy nie spadnie. My jesteśmy panowie
337 86        |           uczestnikiem uczynimy.~Ów, nie życząc sobie więcej patrzyć
338 86        |           oni tamtędy nazad powrócić nie mogli. Skoro tam już po
339 86        |           awanturę. Pytają: — Czemuż nie jesz? Odpowiada: — Bo się
340 86        |           jeść boję. Owi mówią mu: — Nie bądź prostakiem nie bój
341 86        |            mu: — Nie bądź prostakiem nie bój się, jedz, dobre to
342 86        |     przyjaciele; jedz. On po staremu nie chce. Wziąwszy owi kołacz,
343 86        |          oczami jego zjedli i nic im nie szkodził.~Zażywają oni tych
344 87        |             skały, że z nich wyjścia nie było. Przesiedział lato,
345 87        |      pielgrzym i równie jak pierwszy nie mógł znaleźć wyjścia spośród
346 88        |               Szlachcic zdziwiony, a nie widząc, skąd by powód narowu,
347 88        |          dopomóc, a nic ci się złego nie stanie; bo nawet śród największej
348 88        |             wszyscy będą umierać, ty nie umrzesz. Słuchaj tylko,
349 88        |              konia, który ani włoska nie ma na sobie innej maści;
350 88        |            ręczę, że ci włos z głowy nie spadnie.~To rzekłszy poszedł
351 88        |       białego konia i pędem poleciał nie rzekłszy ani słowa. Powróciwszy
352 89        |         rozmów tych podsłuchiwać się nie godzi pod utratą życia,
353 89        |             wiedziały: — Jak nam się nie smucić, jak nam nie odpoczywać,
354 89        |              się nie smucić, jak nam nie odpoczywać, kiedy jutro,
355 91        |           zlatują się gromady wężów. Nie było innego sposobu, jak
356 91        |              na mak rozniosły, gdyby nie był dopadł klasztoru panien
357 91        |             Krakowem i bramy za sobą nie zatrząsł.~
358 92        |              ubłagać żadnym sposobem nie mogła, zezwoliła na wszystko
359 92        |           ślubu; lecz jeszcze wianka nie miała, jeszcze druhny nie
360 92        |            nie miała, jeszcze druhny nie zanuciły pieśni kładąc go
361 92        |          wszyscy w cerkwi czekają, a nie widać panny młodej; posyłają,
362 92        |              panny młodej; posyłają, nie masz jej w komnatach starego
363 92        |              rodu pochodząc, kukułka nie tylko w wysiadywaniu jaj
364 93        |             porwane dzieci nigdy już nie wracają.~Lud gminny z tej
365 94        |              Zresztą nic szkodliwego nie czyni. Na próżno odwraca
366 94        |            żadne sposoby wypędzić go nie mogą. Wiadome mu są wszystkie
367 95        |              bazyliszek, o czym nikt nie wiedział. Do tej piwnicy
368 95        |            weszli oboje tak, że nikt nie wiedział, gdzie się podzieli.
369 95        |            podzieli. Kiedy ich długo nie widać, szuka matka córki,
370 95        |            wszędzie, nigdzie znaleźć nie może; domyśli się na ostatek,
371 95        |           ich wieczorem do wieczerzy nie widać, szukać ich w owej
372 95        |          umarła. Kiedy długo dziewki nie widać, poszedłszy ku drzwiom
373 95        |             dziecięcia; gdy się nikt nie odzywa, zlękła się, krzyczeć
374 95        |          całą godzinę różnie szukał, nie mogąc znaleźć, już mu i
375 95        |             znaleźć, już mu i świecy nie stało; więc prosił o inszą
376 95        |          zabił. Więc zawołał, że już nie żyje. Kazał tedy ów architekt
377 95        |              wpuszczono i znowu, ale nie zaraz, wyciągano. Pierwszy
378 95        |           usechł, drugi i trzeci już nie tak był zwiądł; czwarty
379 95        |            ogony l gdyby owa piwnica nie była całkiem kamienną, natenczas
380 96        |              prześladowana, w ciemię nie bita i znająca się na tym,
381 97        |            do karczmy; gdy powrócił, nie zastał już krowy; on zaś
382 97        |             zastał już krowy; on zaś nie pytając, czy mu ją kto ukradł,
383 97        |         święty Filip do owej lipy, a nie widząc pieniędzy ściął ją,
384 98        |          wielki zabijaka i pijanica, nie trzymał się domu, chodził
385 98        |         dziewczyna odpowiedziała, że nie pierwej wyjdzie za Jasiuka,
386 98        |              na wojnę, Jasiuk jednak nie zważał na to, zebrał sobie
387 98        |        Jasiuka, lecz oddział ten już nie wrócił. Posłał drugi i ten
388 98        |           wrócił. Posłał drugi i ten nie wrócił; poszedł na koniec
389 99        |              trwogi przeczekać, póki nie przejdą Tatarzy. Byli tam
390 99        |             Hanka — czemu nas ziemia nie połknęła przed ślubem; dlaczego
391 99        |      połknęła przed ślubem; dlaczego nie weszłam do tego grobu z
392 99        |            myśl serce mi gryzie; już nie będziesz moim mężem! Może
393 99        |        gorącym pocałunkiem osuszał. "Nie płacz, Hanko, nie płacz,
394 99        |          osuszał. "Nie płacz, Hanko, nie płacz, czarnobrewa; nadto
395 99        |         także serce źle szepce; może nie tak prędko z tego grobu
396 99        |               Zmieszały się drużki i nie wiedzą, co począć. Daremnie
397 99        |       daremnie do ślubu wzywa; Hanka nie pójdzie do ślubu bez wieńca
398 99        |          wieńca z barwinka. I nikogo nie słucha, i wymyka się spomiędzy
399 99        |            się lękliwie, czy jej kto nie widział... Tuż na dole Tatarzyn
400 101       |     naznaczył gałęźmi.~Od tego czasu nie miał spokoju, tak pragnął
401 101       |         podziwienia wieśniak, jednak nie mógł się wstrzymać, aby
402 101       |             wstrzymać, aby cokolwiek nie wziął, wspomniawszy na żonę
403 101       |           dwór uradowany. W domu nic nie powiedział o swojej przygodzie,
404 101       |         robotników krzywdził, sługom nie płacił, a pieniądze na lichwę
405 101       |          szpary, otóż zaroniło się w nie przy mierzeniu kilka małych
406 101       |          pieniędzy, których wieśniak nie wytrząsł, a które nie utaiły
407 101       |       wieśniak nie wytrząsł, a które nie utaiły się przed okiem łakomcy.
408 101       |               Pierwszemu wieśniakowi nie było po myśli, że się zawistny
409 101       |          dział o pieczarach, ale już nie było rady, bo groźbami zniewolony
410 101       |     poprzestał tej chciwości; ale on nie dał sobie nic mówić. Już
411 102       |           się do strasznego miejsca; nie zastał w samej rzeczy nikogo
412 103       |           nawet teraz dziury znaleźć nie mogą, którzy widywali, jak
413 103       |            do munduru niech się nikt nie zbliża, gdyż na środku leży
414 104       |       jednakże ani jamy, ani skarbów nie znalazł.~
415 105       |         błyszczące, lecz ich dotknąć nie można, i da się słyszeć
416 108       |           górali tatrzańskich ma być nie do zgłębienia i łączyć się
417 108       |              juhasy; była zamknięta, nie naruszona, jak przy rozbiciu,
418 109       |       winowajcy. Raz go jakiś górnik nie przyjął na nocleg do szałasu;
419 109       |         jednakże z dawnych znajomych nie znalazł; wszyscy już byli
420 109       |             byli wymarli; żyjący zaś nie chcieli mu wierzyć, więc
421 110       |      szlachecki, bojąc się zaś, żeby nie doznali oporu, wzięli rękę
422 110       |             twardym; piąty palec, co nie gorzał, nie dał spać żonie
423 110       |          piąty palec, co nie gorzał, nie dał spać żonie gospodarza.
424 110       |               a żadnego dobudzić się nie mogła. Kiedy wymordowali
425 111       |            poszła. Janoszczyk, jakby nie uważał, nie przestawał się
426 111       |        Janoszczyk, jakby nie uważał, nie przestawał się modlić. Student
427 111       |          skrzyni i dziewiątego zamku nie mogła przerąbać, gdyż dziewięć
428 112       |            się zawołany strzelec, bo nie tylko każdego zwierza zabije,
429 112       |               jakich nawet i w kraju nie ma.~
430 113       |       Dziewczęta mszę kupiły, a duch nie pokazywał się więcej.~
431 114       |              szlacheckim stroju, nic nie mówił, nic złego nikomu
432 114       |              mówił, nic złego nikomu nie wyrządził. Ostatni człowiek,
433 114       |           wymówiwszy zniknął i odtąd nie widziano go więcej. Kiedy
434 114       |             gdy go kto o co zapytał, nie odpowiadał, tylko kiwnął
435 117       |             ale wyjmij nóż z nogi.~— Nie — krzyknął gniewny wieśniak —
436 117       |            gniewny wieśniak — dopóki nie dasz, co chcę.~— Idź do
437 117       |          diabła przybitego do ziemi. Nie na dobre mu to wyszło, bo
438 119       |         uderzyć w policzek Lecz nikt nie jest tak śmiałym, by się
439 120       |          gospodarzyć; gdyż tu dłużej nie mogę wytrzymać, zeschłem
440 120       |        zechcesz! Tylko mego obejścia nie zaczepiaj, bo ja mam dobrą
441 120       |         mojej gospodyni, żebyś mi go nie spalił.~I znowu nastąpiło
442 120       |           nastąpiło milczenie niczym nie przerwane; a na drugą noc,
443 120       |       rozgniewanego ognia podarku mu nie postawiła, wszczął się pożar,
444 121       |              mu ani oczu, ani twarzy nie widać, i rzecze do gospodarza: —
445 121       |              gdybyś mię był uczciwie nie przyjął, byłbym cię nauczył,
446 122       |      błyskawice, a deszczu ani krzty nie pada. Wtem nadjeżdża jakiś
447 122       |              a kiedy już był blisko, nie podnosząc oczu rzecze doń: —
448 122       |       znachor odpowiedział: — Czemuś nie przyszedł do mnie w goście
449 122       |           coś ze sobą pogadali, lecz nie można było słyszeć. Po niejakim
450 123       |         pojął żonę. Żona kochała go, nie będąc kochaną nawzajem;
451 123       |             spał widocznie. Żona nic nie mówiąc, po cichu zdjęła
452 123       |              Gospodaruj już sama, ja nie będę już ci więcej męża
453 123       |      Pocałowawszy kochanka odeszła i nie wróciła nigdy więcej.~II~
454 123       |     ucieszony podróżny rzecze: — Czy nie poszłabyś do mnie na służbę?
455 123       |            się wam dzieje? Przy mnie nie ma nikogo. Pan idzie do
456 123       |         żegna się, modli — widziadło nie znika i ścigało go ciągle
457 123       |            dalece, że w dzień nikogo nie widział, za to wieczór,
458 124       |            swoje córkę jedynaczkę. — Nie godzi się żartować z ubogiego
459 124       |          mówię, szczerą jest prawdą; nie lubię żartować z bliźnich.~
460 125       |             i jakim sposobem? — nikt nie wiedział. Długo o niej nic
461 125       |             Długo o niej nic słychać nie było. Pewnego razu góral,
462 125       |              tych kwiatków przebywać nie mogły; a on tymczasem, gdy
463 125       |    chłopeczku, wróć moje czapeczkę, ~Nie będę ja chodzić na twoją
464 126       |             Marysię, ale sierotę Bóg nie opuścił, bo niebawem znalazła
465 126       |              pana i poszła za niego. Nie pamiętając wyrządzonej sobie
466 126       |              żonę tego pana. Mąż jej nie poznał, ale poznało nowo
467 126       |      narodzone dziecię i żadną miarą nie chciało przyjmować piersi.
468 126       |       wszelkie przyzywania i płacze, nie okazywała się matka; albowiem
469 127       |         drzewem, przy którym stawał. Nie za złego ducha, ale raczej
470 128       | gwałtowniejszego śmiechu, póki życia nie skończy. Krwią takiej ofiary
471 128       |     oskoczyły go, zawiodły korowód i nie chciały go więcej z swego
472 128       |              napiął łuk i strzałę na nie wypuścił. Tym sposobem uwolnił
473 129       |         kwiat paproci, muzyka duchów nie wywarłaby na niego swojego
474 130       |           wszystkie ochrypłą i żaden nie zapieje; psy nawet zaszczekać
475 130       |        zapieje; psy nawet zaszczekać nie mogą; lecz czują z daleka
476 130       |           się widmo, wtedy warczą na nie, a dżuma drażnić je najbardziej
477 130       |             i znikła. Młody wieśniak nie umarł, ale przez całe życie
478 130       |          nogę i nic innego przemówić nie mógł, jeno wyrazy niewiasty: —
479 131       |         jeszcze po wszystkiej Polsce nie uspokojony, a ten na nas,
480 132       |               ale odtąd nigdy we wsi nie znano morowego powietrza.
481 132       |             Gdy odpowiedziano: — Nic nie robimy, tylko Boga chwalimy —
482 132       |          wieki — i w tym domu zaraza nie panowała. Gdy wieczorem
483 133       |       sprzątało ludzi, do Miłosławia nie przyszło i nigdy go nie
484 133       |              nie przyszło i nigdy go nie nawiedzi.~
485 134       |            wyleciały taż samą drogą; nie przestając na tym, posmarował
486 135       |            potem śmiała się z niego. Nie mogąc znieść już dłużej,
487 135       |            spokojny — rzekła — idź i nie mów nikomu, żeś tu był u
488 137       |            tylko spojrzał, zaraz się nie darzyło; ludziom i zwierzętom
489 137       |             by oczy jego szkodliwymi nie były.~
490 138       |            rzeczy na białym świecie, nie tak kochają się młode dziewczęta,
491 138       |              kochanie, to w Ukrainie nie byłoby małym przywiązaniem,
492 138       |            serca ukraińskich dziewic nie kochają nikogo ani dla złota,
493 138       |        Charko był Kozak regestrowy i nie zawsze mógł robić, co chciał.
494 138       |              swą lubą powiedział: że nie prędko wróci, gdyż pójdzie
495 138       |             tę przyjęło z uśmiechem, nie bez wzruszenia jednak; prosiła
496 138       |        poprzywoził dary i aby o niej nie zapomniał. Wszystkie te
497 138       |          wyprawy, lecz Charko z nimi nie wrócił i gdzie się podział,
498 138       |              się podział, nikt o nim nie wiedział. Zasmucona dziewica
499 138       |         futorowi przyległych. Charka nie było, nie wracał. Przeszły
500 138       |        przyległych. Charka nie było, nie wracał. Przeszły jesień,