Part

  1 Kilka     |             poezja lepiej zastosowana do potrzeb chrześcijaństwa,
  2 Kilka     |        historyk jako nie przypadające do miary jego pojęć i poszukiwań.
  3 Kilka     |          jeden jest panem potrzebnych do niej warunków. Chcesz się
  4 Kilka     |            wyższych przeciskająca się do ludu; ona mu bowiem za odsłonienie
  5 Kilka     |   tajemniczego drzewa i znaleźć klucz do jego serca, które dotąd
  6 Kilka     |         miesiąc wrzesień posz[yt] IX, do niej więc odsyłam; tam znajdzie
  7 Kilka     |             szpargałów przychodzi się do odkrycia nowych prawd lub
  8 Kilka     |          nowym dla siebie żywiole; ci do pieśni, owi do klechdy,
  9 Kilka     |            żywiole; ci do pieśni, owi do klechdy, inni do strojów
 10 Kilka     |          pieśni, owi do klechdy, inni do strojów i zwyczajów ludu,
 11 Kilka(*)  |  chrześcijańskich religia łamała sił: do wyobrażeń pogan, jak to
 12 Kilka(*)  |             Na Żmudzi także się modła do Perkunateli, czyli do Najświętszej
 13 Kilka(*)  |           modła do Perkunateli, czyli do Najświętszej Panny nazywanej
 14 Kilka(*)  |             ślub, jeśli tylko przyjdą do zdrowia, odwiedzę grób świętej
 15 Kilka     |     niepodobną jest rzeczą dostać się do tajemnic gminu. Chciawszy
 16 Kilka     |            grzecznie, w końcu nakręca do podań miejscowych i klechd.
 17 Kilka     |           przejęty zgrozą obrócił się do zbieracza pieśni i zawołał: -
 18 Kilka     |          przysłowia lub przypowieści; do liczby takich prawd należy
 19 Kilka     |      pierwszym słowem prawi, co ślina do ust przyniesie, gdzie pomiesza
 20 Kilka     |               przypuszczeni zostajemy do wspólnego z nim dziedzictwa,
 21 Kilka     |            nim dziedzictwa, wchodzimy do tej jaskini istnie-j jącej
 22 Kilka     |               Tak jest, wszedłszy raz do tej jaskini podań, .klechd,
 23 Kilka     |               życie nagięło się tylko do konwcncjonalizmu, do kształtów
 24 Kilka     |            tylko do konwcncjonalizmu, do kształtów zmysłowych, gdzie
 25 Kilka     |               nas dochodzi. Zajrzyjmy do niego, co mówi o Ukraińcu,
 26 Kilka     |           jego oczy na pół wzniesione do nieba, na pół jakby pamiątkami
 27 Kilka     |           drogi, po której mamy dążyć do odrodzenia w postępie, czyli
 28 Kilka     |          wysokiego wykształcenia form do również wysokiego wykształcenia
 29 Kilka     |         przedsięwzięciom, przystępuję do pomówienia kilku słów o
 30 Kilka     |       roszcząc sobie bynajmniej prawa do tak wysokiej zasługi, jaką
 31 Kilka     |       miejscowe; już to odnoszące się do pomników, jak: mogiły, zamki,
 32 Kilka     |          mogiły, zamki, kamienie, już do miejsc, jak: jeziora, rzeki,
 33 Kilka     |           lasy, góry, jaskinie; także do osób historycznych; do legend
 34 Kilka     |          także do osób historycznych; do legend kościelnych przechowywanych
 35 Kilka     |            pamiątce - następnie też i do wyobrażeń dziś istniejących
 36 Kilka     |     przypadkowo lub z umysłu przyszły do posiadania onychże. Zwracam
 37 Kilka     |               tu uwagę czytelnika, że do zbioru niniejszego nie przyjąłem
 38 Kilka     |           bowiem utworów gminu należy do innego działu. Podanie właściwe
 39 Kilka     |          postaciach bohaterskich. Lud do niej nie przywiązuje tej
 40 Kilka     |           podań - albowiem wiążąc się do pewnych miejsc, nie są tak
 41 Kilka     |              miejsc, nie są tak łatwe do zebrania, jak klechdy lub
 42 Kilka     |         zamczyska, który miał należeć do króla Przemysława, rozpowiadają
 43 Kilka(***)|        indziej trudno jest dostać się do podań i pieśni ludu. Posłuchajmy,
 44 Kilka(***)|          wysoka nagrodę skłoniono się do mego żądania; a i to jeszcze
 45 Kilka(***)|     pomieszanie i kwaśny humor trudny do opisania - pudor guidam
 46 2         |        rozniemógł, i prosząc, aby się do niego zjechali, chcąc przed
 47 2         |              mu zdrowia. Gdy przyszli do gospod, rozpalił ich jad,
 48 3         |             prawie czasu zjazdu onego do niego przyszli; Piast za
 49 3         |          krzyknęli. Zbiegnie się wtem do domu jego wielka moc panów:
 50 4         |          kazimierskich~Jadąc z Konina do Kazimierza drogą piaszczystą
 51 4         |              porze napełnio- na wodą, do której lud cudowną przywięzuje
 52 4         |               puszcze. Stąd jeno mila do Ślesina, a tam dziś jeszcze
 53 4         |              wyprzężonego wprowadzili do stajni, to drugiego przez
 54 4         |            być musiały wonczas, kiedy do nich Chrobry na ło- wy zjeżdżał.
 55 4         |               na pamiątkę tych domków do dziś dnia utrzymują w Kazimierzu
 56 4         |               wystawiano tak, jak oto do dziś dnia stoi owa wspaniała
 57 4         |              ślubowali nie jeść; a co do ryb, to choć tu w okolicy
 58 4         |         głodzie i niedostatku — bo to do pracy, panie, sił człeku
 59 4         |               Panu; głowę zaś wpuścił do małej studzienki, którą
 60 4         |           modlitwach, poszedł Barnaba do swojej studzienki i łowić
 61 4         |               z braćmi swymi, a głowę do studzienki zapuścił. Nazajutrz
 62 4         |        zazdrościli im skarbów, mówiąc do siebie, że lepiej by ich
 63 4         |               też przyznali się zaraz do winy, a widząc wyraźny gniew
 64 4         |               udał się z nimi w drogę do Gosławic, gdzie król na
 65 4         |          powracał. Tu czekał na niego do nocy, a uzyskawszy wreszcie
 66 4         |               nieświadomość pokusiłeś do grzechu. Ślubowaliśmy na
 67 4         |         przyczyń się za nami modlitwą do Boga, aby nam przywrócić
 68 4         |             chciał się zaraz przyznać do winy i mówił, że owo złoto
 69 4         |            kolana i gorąco modlił się do Boga, aby nie dozwolił zatraty
 70 4         |              całości. Wprowadzili się do nich nowi pustelnicy i ciężkimi
 71 4         |          wydrążoną w ścianie bocznej, do którego przykuty był nieszczęśliwy
 72 4         |               małej łączce, którą lud do dziś dnia Patkulką zowie,
 73 4         |           dziś dnia Patkulką zowie, i do dziś dnia opowiadają mieszkance
 74 4         |                o których sprowadzeniu do Polski rzeczony Damianus
 75 4         |      kamedułów), posłał król Bolesław do cesarza z prośbą, ażeby
 76 4         |           zwał Benedykt. Ci tedy idąc do Bolesława zatrzymali się
 77 4         |               krajową dobrze poznali, do Rzymu wyprawili mnicha,
 78 4         |        stanowczo odmawiając, rzekli: "Do świętego pocztu należym
 79 4         |                 I tu porzucając króla do cel swych wrócili.~Ale niektórzy
 80 4         |              dla Stolicy Apostolskiej do celi zabrali. **~Umówiwszy
 81 4         |             puginałów uschłymi rękoma do pochew wsadzić nie zdołali.
 82 4         |               świętych leżały, tam aż do dnia nie przestała błyszczeć
 83 4         |           Bożą przywiązanych aż dotąd do własnych mieczów. Rozważywszy,
 84 4         |             lecz żelaznymi łańcuchami do grobu męczenników przykuć
 85 4         |               w którym to stanie albo do końca życia swego pozostać
 86 4         |            wedle rozkazu królewskiego do grobu świętych przykuto,
 87 4         |           męczenników ostatnimi czasy do Rzymu, schwycony nareszcie
 88 4         |         filarów..., czyli nabożeństwo do świętych pięciu męczenników
 89 5         |            wziął sobie na pewny dowód do trzeciego dnia, a w tym
 90 5         |            przed prawem. Potem wszedł do kościoła św. Tomasza w Piotrowinie,
 91 5         |                iż się upominają tego, do czego im nic: a iż też temu
 92 5         |             chce być żyw, czyli zasię do grobu iść? Powiedział: iż
 93 5         |               proszę, módl się za mną do Pana Boga, abv mię z czyszczu
 94 5         |             boć jeszcze w nim mam być do pewnego czasu, wszakże niedługiego.
 95 7         |              kazał mu miecz rozpalony do oczu przyłożyć i tak go
 96 7         |              pozbawił wzroku, a potem do Polski wyprawił. Żal mu
 97 7         |            Cóż więc czyni? Oto jedzie do Krakowa po radę do tamecznego
 98 7         |             jedzie do Krakowa po radę do tamecznego biskupa; biskup
 99 7         |      tamecznego biskupa; biskup idzie do kościoła na modlitwy, aby
100 7         |           gorąco wyszedł i powiedział do pana Piotra: — Piotrze!
101 7         |              Piotr Duńczyk bierze się do budowli i zewsząd cieśli
102 7         |              był ciemny. Powraca więc do Krakowa do biskupa, a ten
103 7         |               Powraca więc do Krakowa do biskupa, a ten go ofuknie: —
104 9         |              było.~Nazajutrz wstawszy do świtu idzie na pole — patrzy,
105 10        |           przy nim byli, których było do 70. Też i mnich jeden jawnie
106 10        |               na przednie nogi mówiąc do niego człowieczym głosem: "
107 11        |         widzeniu wino zostało wrócone do klasztoru, jednak ci nieskrupulatni
108 12        |       sandomierskich~Tatarzy wpadłszy do Polski pod hetmanem Nogajem,
109 12        |       wyścinali, aż się krew potokami do Wisły lała. Wtenczas to
110 13        |             komandora maltańskiego aż do r. 1543, w którym przeniósł
111 13        |                w którym przeniósł się do wieczności. Napis na nagrobku
112 14        |           umarłych, która od kościoła do kościoła chodząc, jednostajnym
113 14        |          jednostajnym wołaniem pomsty do Boga mściciela wołała, takie
114 15        |              służbę zaczęli, podniósł do góry ręce, z których bardzo
115 16        |       wszystkich szczupaków z listami do najznakomitszych bogiń Jury*,
116 16        | najznakomitszych bogiń Jury*, prosząc do siebie na gody i spoiną
117 16        |            wskazywać; gdy ja, ja sama do własnego stołu ani jednej
118 16        |         połowie zjadam, a drugą nazad do wody wpuszczam**. Takiej
119 16        |         morskie panny i swymi wdzięki do siebie wabić poczną:~O,
120 16        |            młody,~Porzuć pracę, chodź do łodzi:~U nas wieczne tany,
121 16        |            uciszyć towarzyszkom i tak do zdumionego rzecze:~— Stój,
122 16        |          jesteś moim. Nic zbliżaj się do nas, bo byś zginał. Za to
123 16        |               wieczór będę przypływać do ciebie i na tej górze, która
124 16        |          jednego roku wróciła królowa do swego pałacu, spuścił z
125 16        |      Praamżimas przykuł na dnie morza do skały i położył przed nim
126 16(**)    |            połowę poodgryzała i nazad do morza wpuściła.
127 17        |         przyszłość zgadywał. Królowie do jego rady i woli stosowali
128 17        |          swoim statku morze od brzegu do brzegu świata prędzej, niżeli
129 18        |            strach w życiu.~Przybywszy do niego Oferusz popisywał
130 18        |              cała owa rota po zdobycz do pobliskiego miasta i przybyła
131 18(*)     |            średnich wiekach z Niemiec do nas przybyły. Rozpowszechniło
132 20        |          obuwie, ośmieliła się wnijść do wody. Zaledwie się zbliżała
133 20        |           wody. Zaledwie się zbliżała do zerwania mniemanej zdobyczy,
134 20        |          podziemną, Pragaras, to jest do piekła. W tym państwie piekielnym
135 20        |              śledzenia. Gdy powróciła do Litwy, nic więcej prócz
136 20        |         otoczoną, które, upadłszy jej do nóg, wzywały przebaczenia
137 20        |            lat kilku.~Kiedy powróciła do swego królestwa, znikły
138 21        |              górę Niemnem, doszedłszy do ujścia Dubissy, dowiedzieli
139 21        |              z radości więc, że drogę do tej świątyni znaleźli, śpiewali:
140 21        |           natrafiając wiele przeszkód do dalszej podróży mawiali:
141 21        |               zostało Eiragołłą i tak do dziś się nazywa. Lecz, gdy
142 21        |            przekonały, że można dojść do zamierzonego celu, śpiewano
143 22        |           płaczem więc w nocy powraca do domu. Gdy już był blisko
144 22        |     postanowił się utopić. Idzie więc do Niemna, rzeka była zamar-
145 22        |          zaraz nazajutrz zawieść syna do Krywe-krywejty, aby się
146 22        |         obyczajów, że szatan nie miał do duszy jego żadnego przystępu.
147 22        |         zupełnie, a ów kamień sterczy do dziś w poprzecz Niemna i
148 23        |           oboje objąwszy się skoczyli do wody i znikli z oczu. Woda
149 25        |          czule witając się i żegnając do lepszego świata.~ ~
150 27        |          Turków: kiedy więc słali się do niej rozmaici bojary i kniazie,
151 27        |               tym bardziej, że on już do jej córki zupełne miał prawo.
152 27        |              ów bogaty bojar przysłał do niego posty z uwiadomieniem,
153 29        |               i młodzieniec skrył się do owej kuźni, a święci przerażeni
154 29        |                a tak złapaną wprzęgli do gotowego już pługa i odrzucili
155 29        |          pługa i odrzucili nim skibę, do dziś nazywaną wałem żmijowym.~
156 29        |       nieznajomy młodzieniec, od stóp do głowy zbrojny i o przyczynę
157 29        |           śmierci i dla nabrania siły do walki ze Żmiją położył się
158 29        |          siebie królewnie. Gdy łoskot do gromowego podobny zwiastował
159 29        |               wałem, którego szczątki do dziś dnia noszą nazwę wałów
160 29        |               w części przyprowadzono do skutku, gdyż żona Żmii,
161 30        |          biedzie, sprzedał Węgrzynowi do Węgier i tenże koń we trzy
162 30        |             trzy lata zasię przyszedł do niego i stado mu wielkie
163 31        |               a Kunegunda pojechawszy do żup węgierskich ślubną tam
164 31        |              wieść po niejakim czasie do Wieliczki, a gdy za jej
165 33        |        rozjątrzony oporem wszedł nocą do haremu do mieszkania Paraski
166 33        |          oporem wszedł nocą do haremu do mieszkania Paraski i porwał
167 33        |       mieszkania Paraski i porwał się do niej. Anioł stanął w obronie
168 33        |              i chorzy przyjeżdżają tu do kąpieli.~
169 35        |              ludziom usilnie broniła. Do którego, skoro zamarzło,
170 37        |      strumieniami i całe zgromadzenie do upadłego tańcowało. Parobczak
171 37        |               czaszką trupią. Sięgnął do kieszeni i zamiast pieniędzy
172 38        |            dobyli i wszystkich tam co do nogi wycięli; a że to w
173 38        |             namawiał, dusza jego szła do zamku Kiszporskiego na pokutę;
174 38        |             Nieraz parobcy, chcąc iść do stajni, zachodzili do lochu
175 38        |             iść do stajni, zachodzili do lochu i tam — bywało — popili,
176 38        |            kucharz i pomywacze poszli do kościoła, patrzą: a tu konie
177 38        |               stajnia. Idzie piwniczy do lochu, a tam woda płynie.
178 38        |              brodę, iż z wielką biedą do siebie przyszedł; a drugi
179 38        |        Kiszporgu wrócił z pielgrzymki do Rzymu; ten chcąc czegoś
180 38        |                poszedł raz w południe do zamku i tam zastał brata
181 38        |             ten Krzyżak niegdyś synka do chrztu trzymał, poznał go
182 38        |           razu, a rozumiejąc, że mówi do żyjącego człowieka, rzekł
183 38        |               wschodami. Przyszedłszy do pierwszej komnaty znaleźli
184 38        |              i rozpusta. Poszli potem do kościoła, tam stał ksiądz,
185 38        |              rozkaz wypełnić; poszedł do wielkiego mistrza i opowiedział
186 39        |               Powróciwszy z polowania do domu dowiedział się, iż
187 40        |         przemożnego domu Pileckich, a do tego pierworodne, jeżeli
188 41        |    przepaścistym wzgórzu Skała Kmity. Do niej się wiąże smutne podanie
189 43        |            jakim nieprzyjacielem mają do czynienia, dalej w prośby,
190 43        |           opowiadał, każe się zanieść do Rzymu. Diabeł wszakże szukając
191 43        |             pałac ksiądz prosto walił do sypialni papieża, a diabeł
192 43        |       obowiązku, ksiądz spie- szy się do domu, bo już mało czasu
193 44        |                Powlekli ją tam gdzieś do wód węgierskich, umarła
194 47        |             niewieściej; napisał list do krymskiego chana i Tatarzy
195 48        |              o swoją własność, musiał do grobu odnieść tę pamiątkę,
196 49        |       wyjechał za granicę i już nigdy do dóbr swoich nie wrócił.~ ~
197 50        |            włości, a skłoniwszy serce do młodzieńca ubogiego stanu,
198 51        |         zamkiem zapadł się i należący do niego ogród, a z nim i szpaler,
199 52        |           krześle — widmo przystępuje do spowiedzi. O, jakże gorąco
200 53        |     długoletni sługa. Obaj częstokroć do podziemnego schodzili skarbcu,
201 53        |             odjęła, a gdy zwłoki jego do grobu zniesione zostały,
202 53        |              dziedzic starego sługę i do skarbcu zaprowadzić się
203 53        |              okowane drzwi prowadzące do poziemnego skarbcu. Wchodzi
204 58        |         szwedzki oficer, lecz gdy się do niej zbliżał, lód się pod
205 59        |         obławników zmuszonych gwałtem do tej posługi. Zwyczajem jego
206 59        |           ludzi, jeżeli się dali psom do chleba uprzedzić; kazał
207 59        |               gęstego boru należącego do Czerwonej Wsi pokazują otwarty
208 61        |         grobów wstają i usiłują wejść do kościoła; znajdując zaś
209 62        |          mogły. Zabierał się niejeden do wykopania ich, lecz wstręt
210 62        |        niepojęty przeszkadzał każdemu do wykonania tego zamiaru.
211 62        |        nabyciu Luboni wprowadziła się do zamku nowa dziedziczka i
212 62        |       Zborowska przywieść swój zamiar do. skutku. W tym celu powołała
213 62        |            nie zlękła, bo zaraz wraca do sklepu, ręce ku skarbom
214 62        |         dworskich, sama jedna powraca do okropnego sklepu i rękę
215 62        |    niepohamowana w łakomstwie garnęła do siebie złoto, własność szatana.~
216 63        |              i doprowadzano już rzecz do tego, iż skłaniał się do
217 63        |              do tego, iż skłaniał się do wydania skarbu, atoli pod
218 63        |               najmniejszego narzędzia do procesji potrzebnego do
219 63        |               do procesji potrzebnego do trzeciego razu zapomniano,
220 63        |           święconą wodą, to szczypców do świec, to chorągwi lub tym
221 65        |    przechodził św. Wojciech, wędrując do Prus, gdzie miał pogan nawracać.
222 66        |                idącemu z Panem Bogiem do chorego, chłopiec jakiś
223 67        |   benedyktyńskiego w Lubiniu udał się do Grodziska i ujrzał tamecznych
224 67        |            studnia, z której oni wodę do miejskiego browaru czerpali,
225 67        |    nieszczęśliwymi zakonnik i głęboko do Boga westchnąwszy pobłogosławił
226 67        |          Piwowarzy biorą się niebawem do roboty; jakież ich podziwienie
227 67        |           Grodziska co rok w procesji do Lubinia chodzili i tam na
228 68        |              co grób kopał, przybiegł do plebana dając mu znać, że
229 68        |           otoczyła kołem, odezwał się do matki zmarłego dziecięcia,
230 69        |             zasadzić, i to korzeniami do góry.~
231 70        |               a samego wtrącił żywcem do piekła. Aby zaś ludziom
232 71        |          dostał drugą.~Aż gdy powraca do Gdańska, zaszła mu poważna
233 71        |           była za matrona, wrócił się do klasztoru oliwskiego, winę
234 72        |             lat zasadzona, jednak ani do zbytniej wysokości wyrosła,
235 73        |              schodach, a przyszedłszy do sali trybunalskiej zajmują
236 73        |              tejże wdowy. Przystąpiło do kratek dwóch diabłów jurystów:
237 74        |              Jacka za rękę prowadziła do nieba, śpiewając owe słowa
238 75        |               było w chacie od krówki do jaja, co by mogli nazwać
239 76        |          końcu trzeciego dnia przybył do niej anioł i dawszy jej
240 76(**)    |                                       Do tego proroctwa odnosi się
241 77        |             po małym czasie przyszedł do ogrodu pasiekę swoją przeglądać,
242 77        |        strachu gospodarz; potem nieco do siebie przyszedłszy, kto
243 77        |             będziesz miał, jeżeli się do ofiar jemu należących nie
244 78        |        przewozu nowo odlanych dzwonów do Worń zimową porą, z przyczyny
245 79        |        Krzysztofory, należąca niegdyś do Krzysztofora, zwolennika
246 79        |          magii, a w ostatnich czasach do starosty kluczewskiego.
247 79        |               wzdłuż całego rynku, aż do kościoła Panny Marii. Nie
248 79        |            koguta, ale ten jej uciekł do pomienionych piwnic. Dziewczyna,
249 81        |        Jednego razu poszła z wiadrami do pobliskiego źródła czerpać
250 81        |               swoim nie wracała długo do domu. Gospodyni zniecierpliwiona
251 82        |            Nieszczęśliwy król poszedł do jednej wróżki pytać, co
252 82        |               wrócił z tą odpowiedzią do domu i znalazłszy porę,
253 82        |           rycerza, który przyjechałby do niej na koniu nie większym
254 82        |          daremnie. Na koniec zachodzą do pewnej karczmy, gdzie zastali
255 82        |             co to za siła; raz wszedł do karczmy i kazał sobie dać
256 82        |        Posłowie natychmiast udali się do Kaniowa; poszli wprzód do
257 82        |             do Kaniowa; poszli wprzód do chłopa, a złożywszy mu bogate
258 82        |              powiadając, żeby jechali do domu, a za trzy dni on się
259 82        |           odpowiedział, że nie wprzód do nich pojedzie, aż mu przywiozą
260 82        |            sierp ten wlekli z Kaniowa do domu po ziemi, co by mu
261 82        |           Przypędzono więc cały tabun do wyboru, siłacz wybrał w
262 82        |            posłów podniesiono konewkę do góry i już nie czarna chmura,
263 82        |             zaczęto przygotowywać się do wesela. Przybył wreszcie
264 82        |          uciąć głowę, a ciało odesłać do Kaniowa na większy żal ojcu,
265 82(*)     |              jego odprowadzili Kozacy do Kaniowa.~
266 83        |             duży, mający podobieństwo do dziewczyny z gra- biami.
267 83        |               jak słup jaki, grubości do czterech łokci, a wysokości
268 83        |               łokci, a wysokości może do 10 mający. Jest podanie,
269 83        |              głaz mający podobieństwo do bliźniaków, w których zwykle
270 84        |            wysłał był swoją chorągiew do obozu przeciw nieprzyjaciołom
271 84        |               śmiejąc mu przeszkadzać do modlitwy, drewka tylko na
272 84        |           nasze szczęście, że wszyscy do nieba należymy; atoli jeszcze
273 85        |        chodząc.~Razu jednego przyszli do niego diabli. Spał on jak
274 85        |              ktoś po wschodach prosto do sali i zatrzymuje się przy
275 85        |             ktoś z niego złazi i mówi do naszego hulaki:~— Przysłany
276 85        |           chce. Tymczasem przywięzuje do nóg łóżka postronek i ciągnie
277 85        |               Rzuć tego człowieka, on do piekła jedzie.~— Jakie ty
278 85        |            prowadzisz? — mówił diabeł do Brzezickiego — patrzą j,
279 85        |             tylko rozedniało, poszedł do księży bernardynów i nie
280 86        |        familijne~Kiedy Rej był posłem do Szwecji, zachorował mu stangret
281 86        |              odebrać powracając nazad do Polski. Chory ten leżał
282 86        |            pannę, zwyczajnie tak, jak do ślubu ubraną; nareszcie
283 86        |           żeni się nasz brat, idziemy do ślubu i nazad tędy powracać
284 86        |          wedle siebie. Przyszli potem do niego ci, co go doglądali
285 86        |              Zażywają oni tych malców do roboty i do różnych posług. *~ ~
286 86        |               tych malców do roboty i do różnych posług. *~ ~
287 86(*)     |               aczkolwiek przeniesiona do Szwecji przecie* krąży między
288 87        |        przejście i już prosto stamtąd do grobu Jezusa zaszedł.~ ~
289 88        |           pewnego razu wyjechał konno do pobliskiego miasteczka;
290 88        |             moich zabiegów przyniosła do was dżumę, a z nią głód
291 88        |         dopiero ukute noże, trzonkami do góry a ostrzem w futro,
292 88        |             To rzekłszy poszedł znowu do swojej kłody; a szlachcic
293 88        |           dosiadłszy konia kopnął się do domu i opowiedział wszystko
294 88        |          miejsce. Ledwie się zbliżyli do kłody, gdy wyszedł na ich
295 88        |       rzekłszy ani słowa. Powróciwszy do siebie wszyscy byli weseli,
296 89        |           skończy, będziemy wprzężone do najcięższej roboty. — A
297 89        |              będziemy go wieźli jutro do grobu.~Nazajutrz odbył się
298 91        |          Kitka diamentowa trzęsie się do słońca, pastuch poskoczył,
299 91        |            kitę, która przylepiła się do smoły. Ale tu jakiż strach
300 92        |          młodą kniahinkę przystrojono do ślubu; lecz jeszcze wianka
301 92        |        przywiązuje go włosiem za nogę do gniazda.~I, z tak wysokiego
302 93        |              otoczona obłokiem od wsi do wsi pod wieczór i tam samotnie
303 93        |       sposobami i łakotkami stara się do siebie przywabić tak, iż
304 93        |         siebie przywabić tak, iż lgną do niej jak do matki. Ująwszy
305 93        |              tak, iż lgną do niej jak do matki. Ująwszy je zaś, odziewa
306 94        |            wysokie, kształtem podobne do piły. Głowę atoli ma zupełnie
307 94        |             noc odwiedzało, rwali się do szabli, chcąc je porąbać
308 95        |               noszący lub też podobny do jędyka. Ogon ma węża, zakręcony
309 95        |               Ogon ma węża, zakręcony do góry, na dwóch chodzi nogach,
310 95        |               czym nikt nie wiedział. Do tej piwnicy dziewczynka
311 95        |          ostatek, kiedy ich wieczorem do wieczerzy nie widać, szukać
312 95        |         Rozbiegali. Doszło to wprędce do urzędu; więc spostrzegłszy
313 95        |            szkłem zasłoniono, poszedł do owej piwnicy, gdzie kiedy
314 95        |          Dołączam tu ciekawy szczegół do wiary średniowiekowej o
315 95        |               które to dzieło odnoszą do X lub XI wieku. Powiada
316 96        |               prosząc, by ją wpuściła do izby pod pozorem, że chce
317 97        |              parobek przywiązał krowę do lipy, a sam poszedł do karczmy;
318 97        |          krowę do lipy, a sam poszedł do karczmy; gdy powrócił, nie
319 97        |             przyszedł na święty Filip do owej lipy, a nie widząc
320 98        |         siedmiu żywych Tatarów posłał do usług swej panny, już sześć
321 99        |         połowie skały jaskinia. Wchód do niej z kapliczki w skale
322 99        |            rękach i nogach trzeba się do jaskini wczołgać. Jaskinia
323 99        |          miejscach po ścianach otwory do nowych jaskiń prowadzą:
324 99        |            jaskiń prowadzą: wszystkie do siebie podobne, wszystkie
325 99        |            gromada cała schroniła się do tej jaskini, aby kilka dni
326 99        |          ślubem; dlaczego nie weszłam do tego grobu z nazwiskiem
327 99        |             czarownico, a zalecać się do innej. Ale mnie także serce
328 99        |             Hryćko pociesza, daremnie do ślubu wzywa; Hanka nie pójdzie
329 99        |              wzywa; Hanka nie pójdzie do ślubu bez wieńca z barwinka.
330 99        |          jedną ręką kiwał na nią, aby do niego zeszła, w drugiej
331 99        |            utknęła. Hanka rzuciła się do kaplicy i wpełzła do jaskini,
332 99        |              się do kaplicy i wpełzła do jaskini, i wbiegła z barwinkiem
333 100       |          okrytej jest ciasne wnijście do pieczary, o której lud głosi,
334 100       |              dziewce, która wszedłszy do jednej z tych pieczar po
335 100       |        komunii, błąkała się w niej aż do drugiej bez żadnego pożywienia;
336 101       |             tych pieczarach, gdzie są do dziś ukryte; albowiem rzadko
337 101       |         rzadko kto może namacać drzwi do nich prowadzące, chociaż
338 101       |           postaci pustelników wchodzą do pieczar.~Razu pewnego widział
339 101       |              poszedł z krzyżem w ręku do naznaczonego miejsca. Stanąwszy
340 101       |              kieszenie i zabierał się do wyjścia, odezwał się głos
341 101       |             przygodzie, tylko poszedł do cerkwi i dał część z tych
342 101       |               niedzieli poszedł znowu do pieczary, ale śmielszym
343 101       |            dał się namówić, aby z nim do drzwi pieczar poszedł, gdzie
344 101       |             się przed wschodem słońca do pieczar w Czarnej Górze.
345 101       |           sobie nic mówić. Już doszli do pieczar, a lichwiarz krzyknął
346 101       |        zaczęto dzwonić na służbę Bożą do cerkwi, zmówił Ojcze nasz
347 101       |          Ojcze nasz i z lekka zapukał do drzwi, przemówiwszy zwykłe
348 102       |      Korzystał więc z pory i udał się do strasznego miejsca; nie
349 102       |       spodobało, i wrócił szczęśliwie do domu. Pierwsza ta wyprawa
350 102       |               ta wyprawa zachęciła go do podobnych częstszych i zawsze
351 102       |              tej przyczyny chromał aż do śmierci.~ ~
352 103       |       zbójnicy po rzemiennej drabinie do niej włazili. Toż samo opowiadają
353 103       |               Kościeliskiej. Zbójnicy do niej się spuszczali zawsze;
354 103       |               owe jamę wynajdzie, ale do munduru niech się nikt nie
355 104       |           cetnara) pieniędzy i mówili do niego: Bóg ci poszczęścił (
356 104       |             miejsce, gdzie się skryli do góry, jednakże ani jamy,
357 105       |            kosodrzewia jest pieczara, do której jeśli kto ma odwagę
358 105       |           światełko, aż się przyjdzie do obszernego miejsca. Tam
359 107       |       powiadają, że co rok przychodzi do Żabińca siedmiu Czechów,
360 107       |              narobiwszy złota wracają do siebie. Nieraz dają się
361 108       |               tatrzańskich ma być nie do zgłębienia i łączyć się
362 109       |        górniczej kurcie przychodzi on do szybu, ażeby znużonych robotników
363 109       |             najprostszą drogę z szybu do szybu wycina; w przeciwnym
364 109       |          górnik nie przyjął na nocleg do szałasu; za to go Skarbnik
365 110       |           szklanki i przewrócili dnem do góry. Te czary sprawiły,
366 111       |               Podoleńca i zaprosił go do swego szałasu. Student ów,
367 111       |           podjął się go zabić. Wybrał do tego porę o wschodzie słońca,
368 111       |            tyłu klęczącemu i strzelił do niego, ale kula cudownym
369 111       |             prawicą wracała na powrót do niego na jedno gwizdnienie.
370 113       |               dla dziewcząt. Idąc raz do Harklowej na mszę, ujrzał
371 117       |           pokornej postawie, przybity do ziemi nożem, co mu przeszył
372 117       |              nie dasz, co chcę.~— Idź do domu — odrzekł diabeł —
373 117       |               wszystko. Chłop zajrzał do chaty; patrzy, stoi baryłka
374 117       |             uwolnił diabła przybitego do ziemi. Nie na dobre mu to
375 119       |           nabrawszy męstwa przystąpił do pieniężnego chłepczyka i
376 120       |            złókto (naczynie drewniane do odparzania bielizny) mojej
377 120       |           złókto zupełnie nietknięte, do pierwszej gospodyni należące.~ ~
378 121       |              jakiś czas; aż pobudzony do gniewu gospodarz cisnął
379 121       |               słońca, kiedy wziął się do jadła, aż tu idzie człowiek
380 121       |            twarzy nie widać, i rzecze do gospodarza: — Dobry wieczór.
381 121       |                Siadajcie, jeśli łaska do wieczerzy. Nieznajomy zaś
382 122       |          białym koniu i prosto jedzie do gospodarza znachora, a kiedy
383 122       |                  Czemuś nie przyszedł do mnie w goście na kupałę?
384 123       |         Pewnego razu poszła ze zbożem do młyna, ale we młynie było
385 123       |             choć późno w noc, wróciła do domu. Wchodzi do izby, a
386 123       |              wróciła do domu. Wchodzi do izby, a mąż na łóżku, a
387 123       |           rzecze: — Czy nie poszłabyś do mnie na służbę? Dziewka
388 123       |       odpowiedziała: — Ja tam przyjdę do was. Woźnica zaciął konia,
389 123       |          sprawunki, późno w noc wraca do domu; wchodzi do izby; każe
390 123       |            noc wraca do domu; wchodzi do izby; każe zapalić świecę
391 123       |              nie ma nikogo. Pan idzie do świetlicy, dziewka za nim;
392 124       |               Kupiec wkrótce powrócił do domu; woła swego sługę i
393 124       |          Powysiadawszy z wozu, zaszli do korzeniska wywróconego świerku;
394 125       |       dziewczynę piorącą. Zbliżył się do niej i poznał, że to była
395 125       |              co koń wyskoczył, uwoził do domu. Postrzegły to dziwożony
396 125       |      dziwożony kołowały, prostą drogą do wsi dostał się.~Jeszcze
397 126       |            czarownica poniosła z sobą do grobu tajemnicę zaklęcia
398 127       |             się tego podejmuje, idzie do lasu z osobą cierpiącą,
399 127       |               słaby — zdrowym powraca do domu.~Wiedzieć jeszcze należy,
400 127       |      wieczorem zaledwie powrócić może do domu.~
401 128       |          potem łaskota- niem zmuszają do na j gwałtowniejszego śmiechu,
402 131       |               a chłopa sobie nająwszy do szubienicy poszli i tam
403 131       |            ucho lać, nachyliwszy ucha do ucha wisielca onego, a pytając
404 131       |              zasmuciwszy się, odeszli do onej białogłowy łajać jej,
405 132       |              potrzeby wkrótce zmusiły do zaniedbania takowych środków
406 132       |               uzbrojony otworzył okno do domu. Szlachcic jednym zamachem
407 133       |             już ta plaga zbliżała się do Miłosławia, znalazł się
408 133       |              naokoło sprzątało ludzi, do Miłosławia nie przyszło
409 134       |        pałając żądzą zemsty, zaniosła do jednej piwnicy w Gdańsku,
410 134       |           porwany pędem wiru powrócił do domu szczęśliwie i opowiedział
411 135       |             zwał on parobek) udał się do czarownicy, mieszkającej
412 135       |             każdego, i ciebie z ziemi do piekła zaraz przenieść na
413 135       |              konia parobczak i wrócił do wsi nad samym świtem. Stało
414 138       |            godzinie Charko przyjechał do swej miłej, przywiązał konia
415 138       |               miłej, przywiązał konia do płotu, a sam wszedł do izby;
416 138       |          konia do płotu, a sam wszedł do izby; był czegoś niewesoły;
417 138       |               jeszcze spała, pobiegła do wróżki, zaniosła podarek
418 138       |               znowu zbierała i tak aż do trzech razy, potem rzekła: —
419 138       |           jutro tak rano, jak dzisiaj do tej opuszczonej chaty, co
420 138       |               tym zdarzeniu przyszedł do kosza zaporoskiego człowiek
421 139       |          tajemnych, przywracała nazad do postaci człowieczej. Lecz
422 139       |        kożuchem ogona, chociaż wrócił do ludzkiej postaci, ogon mu
423 140       |              porwaną, zuchwale stanął do obrony. Przestraszeni i
424 140       |             największym pędzie uciekł do lasu.~Lat pięćdziesiąt upłynęło
425 140       |           okrytego starca. Zaproszony do zabawy usiadł w milczeniu
426 141       |          Jakoż spotkawszy go jadącego do boru po drzewo, zapowiedziała
427 141       |           groźby, lecz. skoro przybył do lasu, a cięciem silnym rąbnął
428 141       |               się w wilka. Pospieszył do swoich wołów, ale te przestraszone
429 141       |             usiłował przyzwyczaić się do surowego mięsa, nie mógł
430 141       |            Lat kilka przebywszy uczuł do snu pociąg nadzwyczajny,
431 141       |             jak stał nagi, tak leciał do swego sioła; ale krótka
432 142       |              co tchu przez cały dzień do domu, gdzie był zostawił
433 142       |               przybył i zaczął stukać do drzwi zamkniętych.~— Kto
434 143       |          Kiedy się zatem ludzie Ridta do broni na zwierza porywają,
435 143       |                za to w tej postaci aż do dnia sądnego chodzić będę
436 144       |             ze strachem; bo kto tylko do niej się zbliżył, wnet go
437 144       |            imieniem Uburtis przyszedł do bagna leżącego tuż przy
438 144       |               Człowiek przyłożył rękę do kuli i począł przypatrywać
439 145       |              warunek, że wtedy będzie do niej miał prawo, kiedy wszystkie
440 147       |          kwiat tak cudowny. Wróciwszy do domu rozzuł się z łapci
441 150       |             się, człowieku! — wyrzekł do kupca — ja was wyciągnę
442 150       |             ja was wyciągnę z błota i do domu wskażę drogę, ale pod
443 150       |          gościniec, a zmusiwszy kupca do wydania cyrografu, raz jeszcze
444 150       |              ciche, spokojne i chętne do nauk; w piątym roku już
445 150       |             Bóg mi dopomoże, ja pójdę do piekła i cyrograf odbiorę.~
446 150       |            tak doskonały, że wracając do jaskini, zaraz zwietrzył
447 150       |             lecz Madej zaledwie wpadł do niej, poczuł świeżego człowieka.
448 150       |          jaskinię, prędko dostało się do piekielnej bramy; święconą
449 150       |           drugi, aż trzeciego zaszedł do tejże jaskini, gdzie go
450 150       |            okrytego siwizną, z długą, do ziemi zarosła brodą, który
451 150       |         prosił. Przychylił się kapłan do jego prośby, dworzanie z
452 151       |             Pan przystaje, przychodzi do umowy, później do zgody,
453 151       |          przychodzi do umowy, później do zgody, na koniec do kontraktu:
454 151       |           później do zgody, na koniec do kontraktu: już i kontrakt
455 151       |            lecz z wolna tak przywykli do niewidomego sługi, tak byli
456 151       |            tak wiernym sługą; wrócili do domu i żyli z nim w dawnej
457 152       |            musiał stanąć szlachcicowi do korda, który, że był zawołanym
458 153       |              ten główny: że dopóty ni do ciała, ni do duszy czart
459 153       |             że dopóty ni do ciała, ni do duszy czart nie ma żadnego
460 153       |             się za dziada i przyszedł do ładnej panny. Pyta go zaraz
461 153       |             aby niezwłocznie udał się do Rzymu.~Rozgniewany czarnoksiężnik
462 153       |         swojego zaklęcia zmusił biesa do ucieczki, zgrzytając kłami
463 153       |        biegłego lekarza zaprasza niby do swojego pana, że potrzebuje
464 153       |       Twardowski za posłańcem spieszy do jednej wsi w Sandomierskiem,
465 153       |          własnej postaci wpada diabeł do izby.~Chociaż był pięknie
466 153       |              bo małe dziecię na ręku, do którego nie miał prawa.
467 153       |            znalazł sposób, przystąpił do czarownika i rzecze: — Jesteś
468 153       |         słyszy nad sobą:~— Zostaniesz do dnia sądnego zawieszony
469 153       |             Twardowskiego zawieszonym do dnia sądnego.~
470 154       |              sprowadził Twardowskiego do tegoż miasta. Z nim marnotrawca
471 154       |         powtarzając zawsze od jednego do dziewięciu i na odwrót od
472 154       |               na odwrót od dziewięciu do jednego, aż dobrze dnieć
473 154       |              zbity, ledwie się biedak do miasta za- czołgał; a żałując
474 155       |          tłustości trupiej, wziął się do roboty, zrzucił ziemię i
475 155       |            Wyjął to dziecię — zaniósł do domu; przez noc urosło,
476 156       |             pana. Sprowadzono zewsząd do dworu ludzi w sztuce czarnoksięskiej
477 156       |               twardemu i tak trudnemu do zachowania warunkowi, byle
478 157       |               Zwierciadło to należało do czarnoksiężnika Twardowskiego,
479 157       |            szczególniej ubierając się do mszy przeglądać się w nim
480 158       |     Twardiowskiego łańcuchem żelaznym do muru przykuta była. Gdy
481 158       |              rzuciwszy książkę ledwie do pobliskiej izby zemknąć
482 158       |             wezwawszy drugich, wszedł do książnicy, ale już owej