Part

 1 Kilka|         i czystym, który dzielił swój żywot między pracą dnia
 2 Kilka|       ten przyzna, że największy swój urok winny romantycznym
 3 3    |    grunciku roli i z barci żywot swój utrzymując. Człowiek prosty,
 4 3    |           łaskawie wezwał, w dom swój chętnie wprowadził, stół
 5 11   |          po małej chwili zaczęli swój przestrach zatapiać w doskonałym
 6 24   |          W ostatniej chwili błąd swój poznawszy, usypała w pamięć
 7 42   |          kawał głazu i wykuł zeń swój wizerunek i powiesić go
 8 62   |         pani Zborowska przywieść swój zamiar do. skutku. W tym
 9 79   |       Dziewczyna napełnia złotem swój fartuch i odbiera napomnienie,
10 123  |        bolała na to, lecz smutek swój sama w sobie kryła. Pewnego
11 142  |      wilkołakiem, odpokutowawszy swój czas, przemieniony został
12 143  |          luterskiego i mając dom swój naprzeciwko nowego klasztoru
13 144  | wszystkie zakłady, a więc daj mi swój kapelusz dla napełnienia
14 144  |         jamę, nad którą postawił swój dziurawy kapelusz, zakrywszy