Part

  1 Kilka     |        tylu rozkoszy była źródłem, a bez której nie masz i być
  2 Kilka     |            nie ośmieli zaprzeczyć, a które z pokolenia na pokolenie
  3 Kilka     |        zgoła wszelkiej wiary jest (a ułamkowa cywilizacja stanów
  4 Kilka     |            pewna oświata owionęła, a jakim w tych, gdzie przy
  5 Kilka     |            społeczny i polityczny, a bynajmniej nie zniszczyła
  6 Kilka     |          dogmatami chrześcijaństwa a dogmatami pogańskimi jest
  7 Kilka     |          strojów i zwyczajów ludu, a nikt jeszcze nic objął jednej
  8 Kilka     |            nie lada siły moralnej, a nade wszystko szczytnej
  9 Kilka     |      starym bardzo doświadczeniem, a utrzymujące się w postaci
 10 Kilka     |    zmysłowych, gdzie rozbiorowość, a razem konieczny jej wypadek -
 11 Kilka     |       szczęście rozmawiać z ludem, a raczej wyciągnąć z niego
 12 Kilka     |       obudzają uczucia w Ukraińcu, a oko jego, jakkolwiek z nimi
 13 Kilka     |      dostarczyły mi kroniki nasze; a legend - żywoty świętych;
 14 Kilka     |           obrazach i przedmiotach, a mianowicie w postaciach
 15 Kilka     |            jak klechdy lub pieśni; a co największa, że od lat
 16 Kilka     |       ogromną jest w naszym kraju, a mianowicie w Krakowskiem
 17 Kilka     |    orzącego wołmi, wzięła go więc, a myśląc, że to jaki osobliwy
 18 Kilka(***)|     skłoniono się do mego żądania; a i to jeszcze winienem byt
 19 Smok      |      nadziać skórę cielęcą siarką, a przeciw jamie położyć rano:
 20 2         |         rozpustnego znaczy, zwano: a to z dozwoleniem stryjów
 21 2         |        serce, tak iż ona rządziła, a nie on: przeto o nic innego
 22 2         |           go, aby tego poprzestał, a R. P. przedsięwziął i o
 23 2         |           się rozniemóc na śmierć, a gdy tak uczynił, obesłał
 24 2         |             by siedzieli przy nim, a pili z nim i jedli. Przyniesiono
 25 2         |          najpierw z jednego kubka, a onym drugie przyprawne z
 26 2         |        ogniem, ani bronią odegnać; a chociaż na wodę uciekali,
 27 3         |         wiek średni już pomijając, a z niewielkiego grunciku
 28 3         |    nieróżna, jedynego syna powiła, a za żywota jeszcze Popiela,
 29 3         |     spożycza, miód w nie przelewa, a za sprawą onych, już nie
 30 3         |        tedy goście, gdy wtóry raz, a prawie czasu zjazdu onego
 31 3         |         starszych prowadzony jest. A goście oni, dosyć uczyniwszy
 32 4         |        całkiem włosami, kołtunami, a nawet włosiem końskim.~Woźnica
 33 4         |     zaczepił o drzazgę na ścianie; a kiedym go, nieświadomy naówczas
 34 4         |   wszystkie inne kalectwa leczyła, a ludziom w łasce Bożej będącym
 35 4         |         Stąd jeno mila do Ślesina, a tam dziś jeszcze knieje
 36 4         |            nasi starzy powtarzali, a i my złym parobczakom mawiamy:
 37 4         |       przed stu laty były puszcze, a jakież być musiały wonczas,
 38 4         |           dziadka mego się spalił: a wielką stadninę swych koni
 39 4         |      wystawiono kościół wspaniały, a kiedy później zgorzał, odbudowano
 40 4         |           odbudowano go drugi raz, a znowu zgorzały po trzeci
 41 4         |           ich przecie i tak dosyć, a wszystkie ręką świętych
 42 4         |          robotni jak chłop polski, a skromni w jadle i napoju.
 43 4         |          mięsa ślubowali nie jeść; a co do ryb, to choć tu w
 44 4         |        dalej mieszkał na kmietwie; a kiedy tu w tę okolicę zaszedł
 45 4         |          na nimi poczciwy rzeźnik, a był dobrym chrześcijaninem
 46 4         |      pustelnicy przyjąć nie mogli, a Barnaba rzekł mu: że mięsa
 47 4         |    Zdumieli się wszyscy niepomału, a rzeźnik poczciwy, upadłszy
 48 4         |            który ją pobłogosławił, a oddawszy głowę, sprawił
 49 4         |            odebrał z rąk rzeźnika, a pobłogosławiwszy odciął
 50 4         |   upieczoną spożył z braćmi swymi, a głowę do studzienki zapuścił.
 51 4         |        żywił biednych pustelników; a choć to cud wielki i niepojęty,
 52 4         |        niepojęta, mój dobrodzieju, a Jego łaska nieustająca nigdy
 53 4         |          strony na łowy zajechał — a polując po puszczy, zawinął
 54 4         |           przybytek chwały Bożej — a widząc za- razem ich ubóstwo
 55 4         |            jest ta mamona mizerna, a nie wiedział zasię, że owi
 56 4         |           i święci miewali pokusy, a nie zawsze im się oparli.
 57 4         |             że bogactwa przyjęli — a patrzeli na to dworscy królewscy
 58 4         |        dalej, kiedy król odjechał, a obiadowa godzina nadeszła,
 59 4         |          jeno głowę nieodrośniętą, a spojrzawszy na braci, widział
 60 4         |       przyznali się zaraz do winy, a widząc wyraźny gniew Boży,
 61 4         |           czekał na niego do nocy, a uzyskawszy wreszcie posłuchanie,
 62 4         |           Ślubowaliśmy na ubóstwo, a oni od ciebie złoto przyjęli.
 63 4         |       Dałeś im skarby tego świata, a odebrałeś skarb niebieski —
 64 4         |          Odbierz, królu, co twego; a przyczyń się za nami modlitwą
 65 4         |         dziwnego płaczu i śmiechu, a Barnaba rzekł: "Płaczę,
 66 4         |         ich przewinienie wymierza, a raduję się ze szczęścia,
 67 4         |       śpiących nocną porą napadli, a nie mogąc znaleźć owych
 68 4         |    oczyścić jeszcze mogą na ziemi; a modlił się tak gorąco, że
 69 4         |       litości darował im ich winy; a dotąd ludzie poczciwi utrzymują
 70 4         |      jakiegoś miejscowego artystę; a mały chłopczyk, który był
 71 4         |      podarunki papieżowi zanieśli, a przynieśli mu za nie od
 72 4         |        poznawszy zamiar królewski, a nie zna- jąc odmowy mężów
 73 4         |        trwożliwie skarbu szukając, a nic nie znalazłszy, usiłowali
 74 4         |         swojem z pęt nie uwolnili. A gdy ich wedle rozkazu królewskiego
 75 4(**)     |        lecz na ich własny użytek — a zostały mu później zwrócone.~
 76 5         |            namiotem, między Solcem a Piotrowinem nad Wisłą, gdzie
 77 5         |           dowód do trzeciego dnia, a w tym czasie kazał pościć
 78 5         |            tknął go laską biskupią a rękę mu podał i rzekł: "
 79 5         |           Świętego, Pietrze wstań, a rzecz sprawiedliwą zeznaj."
 80 5         |   upominają tego, do czego im nic: a iż też temu świętemu mężowi
 81 5         |       trudności zadawają niewinne. A tak dowiódł swej rzeczy
 82 5         |           wolę wieczny żywot mieć, a nigdy już nic umierać: któregom
 83 6         |           albo ptacy go nie jedli; a gdy kapłani przyszli, pozbierali
 84 7         |            tak go pozbawił wzroku, a potem do Polski wyprawił.
 85 7         |     modlitwy, aby go Bóg oświecił; a pomodliwszy się gorąco wyszedł
 86 7         |       klasztory i siedm kościołów, a Pan Bóg ci wzrok powróci.
 87 7         |          Pan Bóg ci wzrok powróci. A kiedyż to będzie, a długoż
 88 7         |       powróci. A kiedyż to będzie, a długoż to tego czekać? —
 89 7         |       klasztory i siedm kościołów, a Pan Bóg ci wzrok powróci.~
 90 7         |        więc do Krakowa do biskupa, a ten go ofuknie: — Cóż to
 91 8         |            pewnie sobie obiecując. A skoro pod Nakło, przedniejsze
 92 8         |    rzuciwszy, natychmiast zniknął. A nasi częścią drabiny przyszańcowawszy
 93 9         |            już słonko było zaszło, a on jeszcze nie skończył
 94 9         |           jakiś szelest — spojrzy, a tu bieży tłum niewiast w
 95 9         |       niewiast w czarnych szatach, a poprzedzał je ksiądz, co
 96 9         |           wieczór wam, człowiecze! A cóż tak późno robicie?~—
 97 9         |            idzie na pole — patrzy, a tu nowy cud, bo gdzie wczoraj
 98 9         |          jazdy — spojrzy na drogę, a tu ćma Tatarów. Jeden przypada
 99 9         |        pyta: — Powiedz mi, człeku, a nagrodzęć hojnie, czy nie
100 9         |         jak szła tędy z siostrami, a właśnie siałem tę pszenicę.
101 10        |           widział przed nim wilka, a on się wspiął na przednie
102 10        |            lepiej wszystko działo, a będziesz żyw jeszcze siedm
103 10        |            żyw jeszcze siedm lat." A Paweł odpowiedział: "Dobrze
104 11        |           przywłaszczyli je sobie, a natomiast gorsze posłali
105 12        |             więc wesoło umierajmy.~A gdy na klasztor gwałtownym
106 13        |      stallami prałatów i kanoników a stallami niższego duchowieństwa
107 13        |      trzymali w ręku sami prałaci, a w ich nieobecności kanonicy,
108 13        |         ich nieobecności kanonicy, a tak ustało na koniec owo
109 15        |      bowiem pod Szkłowem w Litwie, a gdy był w Czechrynie chowan
110 15        |      zdumiał się drżąc od bojaźni; a gdy trzy razy trup zawołał:
111 16        |        złota, dach z łuski rybiej, a okna z diamentów.~Razu jednego
112 16        |          po jednej połowie zjadam, a drugą nazad do wody wpuszczam**.
113 16        |      pogodnie świeci, morze ciche, a echo) już roznosi po wybrzeżu
114 16        |           sto przecudnych dziewic, a wszystkim przewodniczyła
115 16        |           twoja uroda. Kochaj mię, a będziesz szczęśliwy. Lecz
116 16        |          wnet będziesz w mej mocy, a za dotknięciem mego berła
117 16        |          się ukochać śmiertelnika. A gdy jednego roku wróciła
118 16        |            to jęk biednego rybaka; a woda wyrzuca kawałki bursztynu —
119 18        |          wyprawił siostrze wesele; a kiedy mu matka umarła, on
120 18        |         nabrał, powstała przepaść; a była to przepaść tyle mil
121 18        |        Oferusz i płakał rzewliwie, a wszystkie łzy jego w otchłań
122 18        |          głowie, z pazurami u rąk, a z widłami w pazurach. W
123 18        |         jego nigdy nie odstępował; a był mu jak prawa ręka przydatny.~
124 18        |            I znowu diabła opuścił; a wędrując po puszczy napotkał
125 18        |            Chrystusowi?~— Módl się a pracuj! — rzekł zapytany.~
126 18        |           z wściekłością o brzegi, a Oferusz zgiął się pod dziecięciem
127 22        |          rzeka była zamar- znięta, a przerębli nigdzie nie mógł
128 22        |          śmierci — rzecze szatan — a teraz dowiedz się, że bylebyś
129 22        |      Rumszysem, miał na sobie wór, a w nim futro, szabla i dzwonek.
130 22        |        zaczęły się chować za piec, a żona rzekła: Mój mężu! Pókiś
131 22        |            Przeklęty! — zawołała — a toćeś własne dziecko zaprzedał,
132 22        |            pokarmu nie zasmakował, a przez to, żeby nabrał mocy
133 22        |          zmieniał się w co chciał, a gdy przywdział futro, mógł
134 22        |           koniec zniknął zupełnie, a ów kamień sterczy do dziś
135 24        |       przyprowadził je pod Kalnik, a Prakseda wziąwszy go za
136 24        |           pamięć poległego mogiłę, a we dwóch drugich złożyła
137 24        |      wzajemnie siebie pomordowali; a na ich zwłokach wojska ponasypywały
138 24        |            dąb ogromnej wysokości, a na jego wierzchołku położono
139 27        |           jedna wielka czarownica, a miała córkę tak ładna, jak
140 27        |           bojarzyn dalekiej ziemi, a nazywał się Świryd*; on
141 27        |         tym radził się czarownicy; a ta mu dała ziela, którego
142 27        |    przyszłości widział, zapomniał; a sama potem zaczęła wymawiać
143 27        |           płaczącą swą narzeczoną, a sam w pole wyciąga; znalazł
144 27        |          ładną dziewczynę zabrali, a starą czarownicę diabli
145 29        |           skrył się do owej kuźni, a święci przerażeni słyszanym
146 29        |     schwycili Żmiję nimi za język; a tak złapaną wprzęgli do
147 29        |         Laszkę i ożenił się z nią: a chcąc odtąd żyć z żoną,
148 29        |       podzielił kraj na 10 pułków, a w każdym pułku kazał na
149 29        |           i mieczem je zniszczyli; a samego Żmiję schwytawszy
150 30        |           pod samymi Proszowicami, a temu się takowy przypadek
151 31        |            mogło. Zezwolił ojciec, a Kunegunda pojechawszy do
152 31        |      niejakim czasie do Wieliczki, a gdy za jej wolą kopać tam
153 31        |           zaczęto, znaleziono sól, a w pierwszej bryle rzuconą
154 33        |    Przerażony muzułman cofnął się, a Paraska korzystając z otwartych
155 33        |          Pogoń, przez opamiętałego a gniewnego baszę wysłana,
156 34        |        mógł zbliżyć się bezkarnie; a jeżeli kto ciekawością znęcony
157 35        |             ryk ogromny wypuszcza, a zaraz niektóre ludzie parą
158 37        |         został sam jeden na górze, a kiedy się począł wszystkiemu
159 38        |            tam co do nogi wycięli; a że to w wigilię Bożego Narodzenia
160 38        |           bitwę pod Tannenbergiem, a starszy go zapytał: komu
161 38        |        poszli do kościoła, patrzą: a tu konie stoją; z kościoła
162 38        |           Idzie piwniczy do lochu, a tam woda płynie. Jeśli Krzyżacy —
163 38        |        jeść w zamku się zabierają, a tu miski krwią się napełniły.
164 38        |         biedą do siebie przyszedł; a drugi raz na najwyższym
165 38        |        trzymał, poznał go od razu, a rozumiejąc, że mówi do żyjącego
166 38        |         jakby miał mszą odprawiać, a kanonicy siedzieli w stallach
167 38        |             jakieś to tam widział; a z tego poszła nędza i płacz,
168 39        |           i dostatek od Herburtów, a ich rodzina z powodu zabicia
169 40        |        przemożnego domu Pileckich, a do tego pierworodne, jeżeli
170 42        | natychmiast każe kościół rozwalić, a majstra budowniczego obwiesić.
171 43        |          niezmierna różnych gadów, a mianowicie żab, które grzechotaniem
172 43        |      staremu sknerze kark skręcił, a pieniądze zakopał; ale trzeci,
173 43        |           się zaraz po- miarkował, a znając wszystkie egzorcyzmy,
174 43        |        jakby się wykręcić, zagadł: A na czymże cię zaniosę, mości
175 43        |         walił do sypialni papieża, a diabeł czekał na dworze
176 43        |      prawdą: papież leżał na łożu, a obok niego siedziała prześliczna
177 43        |        lewicy palnął ją po twarzy; a że był to szatan, więc natychmiast
178 43        |          Gdy zalecieli na miejsce, a proboszcz postrzegł, że
179 44        |      niegdyś za życia nieboszczki, a ona sama, wyniosła i poważna,
180 45        |            sto takich czworoboków, a z ich środka wychylało się
181 46        |          bowiem odebrano niemowlę, a po obmyciu położono na stole
182 46        |       dziwna przytomnych zasępiła, a wielebny ojciec Siemaszko
183 47        |        obawa, aby głód nie nastał, a z głodu pomorek. Jednego
184 47        |           wyprzedajmy lud Tatarom, a wtedy i zboża będzie obfitość,
185 47        |           po okolicznych błoniach, a kiedy kur zapieje, wraca
186 49        |         podległy żadnemu zepsuciu, a oblicze wygląda jakby żywe.
187 49        |       kazał sobie otworzyć trumnę, a postrzegłszy nienaruszone
188 49        |        wybiegł ze sklepu kościoła, a nawet we własnym pałacu
189 50        |      dziedzica okolicznych włości, a skłoniwszy serce do młodzieńca
190 51        |         został się tylko ko- piec, a z niego wyrósł dąb ogromny,
191 51        |           należący do niego ogród, a z nim i szpaler, którego
192 52        |      kaplica, przed kaplicą pokój, a w tym pokoju obraz kobiety
193 52        |        zamkiem jakiś obłok czarny, a pobliższe drzewa ogrodu,
194 52        |            i mówi: — Przebaczenia! A kapłan jej grobowym odpowiada
195 53        |     dochody na miłosierne uczynki, a powiernikiem jego w rozdawaniu
196 53        |         nagła niemoc naprzód mowę, a wkrótce potem i życie starcowi
197 53        |           i życie starcowi odjęła, a gdy zwłoki jego do grobu
198 53        |          rzekł dziko młodzieniec — a kiedy ich nie ma, gdzie
199 53        |            między nieszczęśliwych, a kwitów od nich me żądał —
200 53        |     zaświadczani.~Starzec zniknął, a syn upadł bez zmysłów. Następne
201 54        |        znajduje się wysoki kopiec, a na nim figura z ciosanego
202 54        |         mieszczanami tarnopolskimi a włościanami Szlachciniec
203 54        |           tam bydło i dusiła owce, a nawet kilkoletnie dzieci
204 56        |         kiedy mu widok zasłaniały, a sługi Boże prześladował
205 56        |        przeszło od lat sto cierpi, a to za wydarcie pewnych funduszów
206 57        |      Rodzina Jazłowieckich zgasła, a gród przeszedł na własność
207 57        |       wianek, w prawej ręce krzyż, a w lewej kwiaty. Zjawisko
208 59        |           kur zapieje, nikną mary, a bór przyległy grobową przybiera
209 62        |      Groźbą więc zmuszono dziatki, a nawet karano, gdy upadające
210 62        |      drugie, za drugimi i trzecie, a coraz cięższe i coraz mocniejszym
211 62        |         Wszystkie jednak wywalono; a za odbiciem ostatnich pani
212 62        |        pagórku blisko wsi leżącym, a zwanym łysą górą, spostrzegają
213 62        |         dwanaście wsi spaliło się, a pani Zborowska nieugięta
214 63        |          czarnego koguta z jednej, a jakaś panna z drugiej strony
215 68        |       Marcina zupełnie zrujnowany, a przy nim wznosi się niezmiernej
216 68        |           aby się gromada zbiegła; a gdy go otoczyła kołem, odezwał
217 70        |          zbrodniarza gospodarstwo, a samego wtrącił żywcem do
218 71        |        chleba w kamień obró- cona, a to z tej przyczyny:~Roku
219 71        |           Rzecze mu owa matrona: — A to masz za pazuchą bułkę.~
220 71        |             To kamień, nie chleb — a to mówiąc, palcem go tykał.~
221 71        |       bułkę, aż obaczy, że kamień, a w nim znak palca jego, zaczem
222 71        |            struchlały i skruszony, a oświecony od Boga, co to
223 72        |             zasadził małą sosenkę, a spytany: na co? Odpowiedział: —
224 73        |            wizerunkiem Zbawiciela, a nad nim był napis wielkimi
225 73        |       sprawiedliwszy byłby dekret. A że sumienie kłuło nieco
226 73        |         zaczynają iść po schodach, a przyszedłszy do sali trybunalskiej
227 73        |           stronę uciśnionej wdowy, a Pan Jezus na taką zgrozę,
228 73        |           dekret diabli podpisali, a zamiast podpisów były wypalone
229 75        |            Pan się bronił zajadle, a oni wciąż go pędzili przez
230 75        |             gdzie dziś Kijów stoi, a postrzegli, że ani jednego
231 76        |       sposób: Wernyhor był zamarł, a ubiegła z ciała jego dusza
232 76        |       dawszy jej niektóre rozkazy, a mianowicie zaleciwszy milczenie
233 76        |       Królewstwa dawne zniszczeją, a nowe powstaną. Lecz dalej,
234 77        |            kupił kilka ułów miodu, a potem, za długim zaprzyjaźnieniem
235 79        |    Krzysztofora, zwolennika magii, a w ostatnich czasach do starosty
236 79        |       uspokaja przelękłą kucharkę, a pokazując beczki napełnione
237 79        |         zalotników, poszła za mąż, a na pamiątkę swego zdarzenia
238 81        |      upływa jedna i druga godzina, a dziewczyna nie wraca. Nareszcie
239 82        |         miał bardzo ładną królewnę a wielką czarownicę, z którą
240 82        |          potrzeba ją wydać za mąż, a choć i wtenczas będzie jednakową,
241 82        |            na dwa łokcie od ziemi, a podniósł sierp, który ona,
242 82        |           potrzeba było stu ludzi, a dwa razy tyle siły, aby
243 82        |      zapytał go, czy ma pieniądze. A gdy siłacz na to nie odpowiedział
244 82        |       prawą i wychodził z karczmy, a gdy go arendarz zatrzymał,
245 82        |            się ze swoją tajemnicą, a potem powiedział, że ojciec
246 82        |        siłacza mieszka w Kaniowie, a sam siłacz "na kaniowskim
247 82        |           poszli wprzód do chłopa, a złożywszy mu bogate dary
248 82        |            Zaczęto go więc prosić, a najbardziej ojciec, na którego
249 82        |  powiadając, żeby jechali do domu, a za trzy dni on się wybierze
250 82        |          będzie, że on już jedzie; a gdy pokaże się czarna chmura,
251 82        |          siłacz znów nie pojechał, a przybyłym posłom powiedział,
252 82        |            i siłacz na swym koniu; a wziąwszy ów sierp, zżął
253 82        |  rozgniewany kazał mu uciąć głowę, a ciało odesłać do Kaniowa
254 82(*)     |           i służy za przekleństwo: A szczobyś popaw na Sierpiażyn
255 83        |        grubości do czterech łokci, a wysokości może do 10 mający.
256 83        |             IV~Między Jeziorzanami a Buczaczem jest kamień mający
257 84        |       jeden z pobitych towarzyszy, a nie śmiejąc mu przeszkadzać
258 84        |        staw zapuścić kazał niewód, a więznął; znowu i po drugi
259 85        |    wszystko słyszał, tylko koniec, a Rzepnicki z uwagi nic nie
260 85        |          Diabeł nalega koniecznie, a on nie chce. Tymczasem przywięzuje
261 85        |        mocy: — Chłopcze! Chłopcze! A w głowie chłopca ktoś stoi
262 85        |       Teraz na sługę swego wołasz, a wczoraj czyż nie za toś
263 86        |       leżał w jednej izbie pustej, a kiedy go gorączka ominęła,
264 86        |       maleńki po niemiecku ubrany, a za nim drugi i trzeci, a
265 86        |           a za nim drugi i trzeci, a potem i damulki; muzykę
266 86        |            tędy powracać będziemy, a ciebie także aktu weselnego
267 86        |      maleńki szparą pode drzwiami, a uczyniwszy się w oczach
268 86        |       pierwej, prowadzili traktem, a potem w ową myszą jamę powłazili.
269 86        |           wety z wielkim strachem; a podziękowawszy postawił
270 87        |  Przesiedział lato, nadeszła zima; a zima tak sroga, że ptastwo
271 87        |           ale słowa jego zamarzły, a on sam z wielkiego mrozu
272 87        |        śniegiem czarnym zatrzymał, a teraz się świeżą murawką
273 88        |           tysiące ludzi wymierało, a tysiące rozbiegło się po
274 88        |          droga wypadała przez las, a gdy się właśnie ściemniło,
275 88        |       ziemię. Szlachcic zdziwiony, a nie widząc, skąd by powód
276 88        |            siodła, wziął za cugle, a idąc przodem ciągnął za
277 88        |           przyniosła do was dżumę, a z nią głód i nędzę. Lecz
278 88        |           chciej mi tylko dopomóc, a nic ci się złego nie stanie;
279 88        |    godzinach nowo uszyte być mają; a za tymi czapkami mają być
280 88        |            noże, trzonkami do góry a ostrzem w futro, jak pióra;
281 88        |          przywieziesz i oddasz mi, a ręczę, że ci włos z głowy
282 88        |     poszedł znowu do swojej kłody; a szlachcic dosiadłszy konia
283 88        |            na ich spotkanie upiór, a zabrawszy czapki i wory,
284 88        |        siebie wszyscy byli weseli, a mianowicie kniaź, że się
285 89        |           do najcięższej roboty. — A to jakiej? — pytały inne
286 89        |            Bóg wie, jak długo żyć; a tymczasem wyszedł naszej
287 89        |            tej jeszcze umrze nocy, a my będziemy go wieźli jutro
288 91        |          zrobił. Uciekał, uciekał, a węże wciąż za nim; i pewnie
289 92        |          wszyscy w cerkwi czekają, a nie widać panny młodej;
290 92        |      usłyszano dziwne chichotanie, a wkrótce kuku, głos nowo
291 92        |          miała sama robić gniazdo, a tym więcej nudzić się dni
292 92        |           włożonego nań obowiązku; a jeżeli w nim dostrzeże zuchwałą
293 95        |       zwierciadle, zaraz zdechnie. A że wtenczas dwóch złoczyńców
294 95        |          Po czym zabierają koguty, a jaja dają wysiadać ropuchom,
295 97        |          przywiązał krowę do lipy, a sam poszedł do karczmy;
296 97        |         święty Filip do owej lipy, a nie widząc pieniędzy ściął
297 98        |           i miał matkę czarownicę; a był u niej jeden tylko syn
298 98        |             bardzo się rozradował; a chociaż matka płakała wyprawiając
299 99        |         kościami ludzkimi wysłane! A lud okoliczny takie o nich
300 99        |          splecione taśmą czerwoną.~A Hryćko smutną narzeczoną
301 99        |       tobie zapomnieć, czarownico, a zalecać się do innej. Ale
302 99        |       wyraźne, płacz i narzekanie. A Tatarzyn ten sam, którego
303 99        |   szatański rozlegał się po jarze, a z jaskini odpowiadał jeden
304 99        |           bez przytomności leżała, a Hryćko uwieńczył jej głowę
305 100       |            bez żadnego pożywienia; a gdy na drugą Wielkanoc wyszła,
306 101       |            barkach otwartą trumnę; a wyszedłszy z nią na szczyt
307 101       |            zawarty wchód pokazuje; a widma w postaci pustelników
308 101       |         las przechodził pustelnik, a potem zniknął w ścianie
309 101       |         Otwórzcie się, drzwiczki!, a drzwi się rozwarły. Na drugi
310 101       |    znajduje. Pościł więc w sobotę, a w niedzielę poszedł z krzyżem
311 101       |        Zrobił to samo, co pierwej, a głos gruby zawołał: — Przyjdź
312 101       |   dziesięciny z tego, co posiadał; a co zostało, chciał zachować
313 101       |        sąsiada, wielkiego bogacza, a ra- zem lichwiarza, który
314 101       |      krzywdził, sługom nie płacił, a pieniądze na lichwę pożyczał.
315 101       |     których wieśniak nie wytrząsł, a które nie utaiły się przed
316 101       |       Szukał więc kmiecia w lesie; a gdy go znalazł, zapytał,
317 101       |             Już doszli do pieczar, a lichwiarz krzyknął grubym
318 101       |         zamknęły. Zaledwie wszedł, a ujrzał beczki i skrzynie
319 101       |  lichwiarzowi wypadły z rąk worki, a czarny chart pokazał mu
320 101       |        przemówiwszy zwykłe wyrazy, a drzwi się otwarły. Jakaż
321 101       |            leżało krwią zbroczone, a beczki i skrzynie ze złotem
322 102       |     ślusarzu. Śmiały ten człowiek. a bardzo ubogi, doszedł, że
323 104       |              uszczęśliwisz siebie, a nas zbawisz. Chłop jednakże
324 104       |       gdzie się podzieli zbójnicy. A gdy odeszli, poszedł za
325 105       |      należy pokłonić się z osobna, a potem brać ze skarbów tyle,
326 109       |        nazajutrz w szybie obłąkał; a wodząc po wszystkich górach
327 109       |           srebra leżała obłazgiem, a tam czyste złoto strumieniem
328 110       |         weszli, zabierali sprzęty, a żadnego dobudzić się nie
329 110       |        morderczą w ręku zostawili: a tak schwytana z narzędziem
330 111       |         Janoszczyka zdradzając go, a wiedząc o osobliwych przymiotach
331 112       |            co mu darował strzelbę, a sam popędził gościńcem.
332 113       |         schylił się więc po niego, a schylając się przebił się
333 113       |          niej umarł. Pochowano go, a nóż wrzucono w potok łopuszański.
334 113       |            Dziewczęta mszę kupiły, a duch nie pokazywał się więcej.~
335 115       |     jednego ze swoich podwładnych, a to przez zazdrość za jego
336 117       |            domu — odrzekł diabeł — a znajdziesz wszystko. Chłop
337 117       |            ścianie połcie słoniny, a talarami w ćwierci bawią
338 120       |    milczenie niczym nie przerwane; a na drugą noc, gdy przestrzegana
339 121       |         połoninie pokrywał kolibę. A co pokryje, to silny wiatr
340 121       | odpowiedział: — Wieczerzaj zdrów — a po niejakim milczeniu popatrzywszy
341 122       |            sam już składa w stogi; a tu chmury się zbiły i ciągle
342 122       |           krzyżują się błyskawice, a deszczu ani krzty nie pada.
343 122       |            do gospodarza znachora, a kiedy już był blisko, nie
344 122       |       znachor odszedł w leszczynę, a za nim pojechał ów pan.
345 122       |           lunęły rzęsistym gradem; a kiedy po chwilce powróciła
346 123       |          do domu. Wchodzi do izby, a mąż na łóżku, a przy nim
347 123       |           do izby, a mąż na łóżku, a przy nim latawiec cudnej
348 123       |     prześcieradło i nakryła oboje, a sama legła na przypiecku.
349 123       |         was. Woźnica zaciął konia, a podróżny na śmierć zapomniał
350 124       |       zajechał w bardzo gęsty bór; a że kłoda na kłodzie leżała
351 124       |        drogę, poszedł sam naprzód, a za nim jego bryka. Idzie
352 124       |     wywróconego świerku coś sieje, a przy tym szmer i śmiechy
353 124       |            się sute wesele, uczta; a po uczcie woła kupiec swego
354 124       |        złoto i srebro jak pierwej. A kiedy obu ujrzeli, jeden
355 125       |           szpiegują takie kobiety, a upatrzywszy porę, kradną
356 125       |            nowo narodzone dziecię, a swoje na miejscu skradzionego
357 125       |         dziecka oddaje ukradzione, a swoje zabiera. Porywają
358 125       |      kwiatków przebywać nie mogły; a on tymczasem, gdy dziwożony
359 126       |            sam rzucił syna w wodę; a odtąd każdej nocy słychać
360 128       |         zaczynają wysypywać kłosy, a tym samym bezpieczne im
361 128       |         wprowadzają w dobry humor, a potem łaskota- niem zmuszają
362 128       |       Czarną Górę w Tureczczyźnie, a z nimi błogość i urodzaj
363 129       |         oczy błyszczą jak gwiazdy, a rozwiane po ramionach włosy
364 129       |           na niego swojego skutku, a wodnice stałyby się jego
365 130       |        widmo, wtedy warczą na nie, a dżuma drażnić je najbardziej
366 130       |            na wysokim brogu siana, a przy nim stała drabina.
367 130       |            z rozczochranym włosem, a psy za nią. Ale na jej drodze
368 130       |    przesadza, na drabinę wskakuje, a bezpieczna tym schronieniem
369 130       |        ciągle psom nadstawia nogę, a drażniąc zajadłą gromadę
370 131       |           wzięli Żydzi z radością, a chłopa sobie nająwszy do
371 131       |            do ucha wisielca onego, a pytając go, co by słyszał?
372 131       |  wszystkiej Polsce nie uspokojony, a ten na nas, Polaków, przypaść
373 132       |        objeżdżało wszystkie sioła. A gdy przed który dom przybyła,
374 132       |          wieczorem gdzie przybyła, a na zapytanie: — Czy śpicie?,
375 133       |       które krowa na raz urodziła, a poganianym przez dwóch parobków,
376 134       |      służący u niej wiedząc o tym, a przy tym ciekawy, jakim
377 134       |      wylatuje kominem! Widział to, a chcąc doświadczyć prawdy,
378 134       |          diabłami zajadała i piła, a po skończonej uczcie, jak
379 134       |            go nawzajem czarownica, a rozgniewana zdradą i podejściem
380 134       |        schwytano śpiącego parobka, a mniemając, że on był sprawcą
381 134       |  czarownicy, posmarował się zatem, a w tejże chwili porwany pędem
382 135       |        Paraski. Dopełnił zlecenia, a czarownica poleciła, ażeby
383 135       |            izbę jaki- miś ziołami, a potem wziąwszy otrzymany
384 135       |           na ściężaj rozwarły się, a Paraska wybladła, spocona,
385 135       |      zaczęła nimi okurzać Paraskę, a potem siłą roztworzywszy
386 135       |            wszystko pod przysięgą, a babę spalono przed dworem.~ ~
387 136       |            mścić, wyjęła mu serce, a natomiast włożyła zajęcze.
388 136       |     zajęcze. Pogany oblegli zamek, a rycerz, co zawsze szedł
389 136       |    skrzydłami uderzyła go w czoło, a on upadł jakby kamieniem
390 136       |        wstyd i hańbę przy- niosło, a wrychle i zgon przyspieszyło.~
391 138       |         był między swymi z odwagi, a po futorach zamieszkanych
392 138       |       młodej ukraińskiej dziewicy. A na Ukrainie, jak powiadają
393 138       |            zastawiano przed niego, a on podjadłszy i podpiwszy
394 138       |         przywiązał konia do płotu, a sam wszedł do izby; był
395 138       |       jesień, zima, wiosna i lato, a o Charku ani wieści.~Wtem
396 138       |            brat mój, żyje jeszcze? A jeśli żyje, czemu nie wraca?~
397 138       |          tobie ani brat, ani swat, a tylko twój kochanek. On
398 138       |         płaczem: — Kochana wróżko, a nie można by go stamtąd
399 138       |     futorem stoi na pół rozwalona; a jeszcze jutro Charko będzie
400 138       |           już go nudzi, on tęskni, a za chwilę będzie w drodze.
401 138       |      puszczę górą nad lasy i góry, a gdy o znak tylko chodzi,
402 138       |            badylek; ogień zgasiła, a dziewczyna już uwiesiła
403 138       |       ponawia swe prośby i groźby, a gdy te nic nic pomagają,
404 138       |    Kozakowi i wnet znikł człowiek, a dziewczynę rozdzierało rozjuszone
405 138       |         się każdy wieczór i ranek, a w całej okolicy zaczęto
406 140       |         muzyka nad brzegiem Wisły, a parobcy i dziewki skoczny
407 140       |         czynić, i stali jak wryci, a tymczasem wilkołak porwał
408 140       |            wszedł z nim w rozmowę, a po krótkiej chwili wpatrując
409 141       |             skoro przybył do lasu, a cięciem silnym rąbnął w
410 141       |        mógł tego przemóc na sobie, a tym bardziej nie mógł się
411 141       |      innego i miała czworo dzieci; a przyjaciele dawni pomarli,
412 142       |            wystraszona niewiasta — a gospodarz ujrzał przed sobą
413 142       |            się z jego żoną ożenił, a teraz wybiegł z widłami
414 142       |        zniknął przed siedmią laty, a o którym wieść biegała,
415 143       |         Wkrótce potem nagle umarł, a w sam dzień rocznicy jego
416 144       |          rozmaite wyzywał zakłady, a po przegraniu porywał i
417 144       |     natychmiast zginiesz.~— Zgoda. A gdy wygram, co mi dasz?~—
418 144       |        wysoko, iż z oczu zniknęła, a gdy spadła, połowa zaryła
419 144       |        Wygrałeś wszystkie zakłady, a więc daj mi swój kapelusz
420 144       |          chodź ze mną w głąb lasu, a tam mi oddasz należną kwotę.~
421 144       |         czwarty, dziesiąty, setny. A gdy już napełniło się miejsce
422 144       |         piłem, przez brodę ciekło, a w zęby się nie dostało.~ ~
423 145       |         pod którą był dół głęboki, a w terminie oddał tą ćwiercią,
424 145       |        piwo. Chłop smaczne zrobił, a diabeł, co mu pomagał, gdy
425 145       | zostawiwszy.~Widzi diabeł, ze źle, a gdy się kurczy pocierając
426 145       |            mu się liściaste nacie, a chłopu smaczna rzepa.~Złe! —
427 146       |        miał rzucić chleb i prosię, a gdy wilkołak żarłby to z
428 149       |            śpiewy dochodzą z dala, a przy śpiewie głos bębenków
429 149       |         wóz był czarny i wyniosły, a na nim siedziała dżuma.
430 149       |            wyciągnęła dwa ramiona, a zarzewie zajaśniało dwoma
431 149       |         oczyma. Homen szedł dalej, a Rusin widział, jak drzewa,
432 149       |           śmierci. Upadł bez siły, a gdy rano ciepło słońca go
433 150       |             że to, co masz w domu, a o czym ty nie wiesz, moją
434 150       |  wyprowadził na szeroki gościniec, a zmusiwszy kupca do wydania
435 150       |         puszczę ciemną i straszną, a tu w jaskini ukrytej zamieszkał
436 150       |            go jeden kulawy diabeł, a choć parzony kropidłem święconej
437 150       |          Madejowe łoże! — zawołał, a diabeł, przestraszony okropną
438 150       |        palił się ogień nieustanny, a z góry kapała kroplami rozpalona
439 150       |           z przestrachu zbrodzień, a chcąc tak srogiej męczarni
440 150       |            którego sam zamordował, a ten grzech ciężki utaił,
441 150       |           biskup nad grzesznikiem, a gdy dał mu rozgrzeszenie
442 152       |      Zdziwiony pleban odpowiada: — A wszakże to nie wieczór,
443 152       |            na wesele, pił i hulał; a podochociwszy sobie wdał
444 153       |          odgadnie, będzie mój mąż.~A Twardowski odrzekł na to: —
445 153       |          je zawsze czeladzi kazał. A kiedy żona ze złości wyklinała
446 153       |         spodnie krótkie i obcisłe, a trzewiczki ze sprzączkami —
447 153       |          złożył w kołysce dziecię, a wraz ze swym. towarzyszem
448 154       |      biedak do miasta za- czołgał; a żałując swojego postępku,
449 155       |        jakoż znikł czarnoksiężnik, a tymczasem krajał ciało jego,
450 155       |           Twardowskiego z karczmy, a on pająk, ile razy z domu
451 158       |      magnus~I~Z pazura lwa poznać, a z dzieł życie człowieka.
452 158       |       zbiegły się snadź złe duchy, a ksiądz przelękniony rzuciwszy