Part

  1 Kilka     |             znanych starożytnym: jako to: święta gorliwość wiary,
  2 Kilka     |        podania. Przez długi czas nowe to źródło natchnień zaniedbanym
  3 Kilka     |             człowieka, który wierzy w to, co opowiada i z wiary szczerej
  4 Kilka     |             uczuciem, którzy wierzą w to, co im opowiadanym jest.
  5 Kilka     |               w kole wieśniaczym. Tam to jeszcze krążą tkliwe i urocze
  6 Kilka     |               obrębach możliwości; bo to, co nie jest dziś możliwym,
  7 Kilka     |  społeczeństwa zachodniego, które jak to dobrze dziś czujemy, opierają
  8 Kilka     |              wewnętrzne (zewnętrznym, to jest politycznym, dotąd
  9 Kilka     |          pracy, i wytknięte jej cele. To jeszcze natracę, że przedsięwzięcie
 10 Kilka     |           natracę, że przedsięwzięcie to, tak pod względem użytku
 11 Kilka     |             narodu. Nie za stolikiem, to z piórkiem i okularami,
 12 Kilka     |              ale tylko jako środek, i to podrzędny. Przykład Chodakowskiego
 13 Kilka(*)  |               do wyobrażeń pogan, jak to utrzymują| niektórzy; raczej
 14 Kilka     |           rodzaju, nie przeczę, że na to potrzeba nie lada odwagi,
 15 Kilka     |             spekulacji ani podejścia. To bowiem, co ma służyć za
 16 Kilka     |             pieśń odśpiewa. Najlepiej to wiedzą ci, co przestawali
 17 Kilka(**) |             dają znaczne różnice, już to w ubiorze, już w przechowywaniu
 18 Kilka(**) |           które się z nim pomieszało. To samo i gdzie indziej.~
 19 Kilka     |         bardzo fałszywie; albowiem są to prawdy uświęcone starym
 20 Kilka     |           często na łożu śmierci, jak to ojcowie synom swoim czynić
 21 Kilka     |             swoim czynić zwykli. Taką to ostrożność okazuje wieśniak
 22 Kilka     |         martwych kronikarzach. Drobne to tylko przykłady; bo i usiłowania
 23 Kilka     |        tęsknoty za przeszłością.~Taki to obraz wywnętrzającego się
 24 Kilka     |          postać przybiera wtedy wyraz to podziwienia, to żalu, to
 25 Kilka     |           wtedy wyraz to podziwienia, to żalu, to smutku; w dali
 26 Kilka     |              to podziwienia, to żalu, to smutku; w dali jednak przebija
 27 Kilka     |              prawdy ostrzegającej, że to są piękne uludzenia, bez
 28 Kilka     |              wykształcenia ducha, już to stając się prostymi, wierzącymi,
 29 Kilka     |          niewinności i ciemnocie, już to na tejże drodze, użyczając
 30 Kilka     |               tradycje miejscowe; już to odnoszące się do pomników,
 31 Kilka     |   Raczyńskiego, aczkolwiek w ostatnie to dzieło wpłynęło wiele podań
 32 Kilka     |        niniejszego dzieła; mam bowiem to przekonanie, że liczba podań
 33 Kilka     |          żelaznym lemieszu. Zdarzenie to przypomina podanie o Libuszy.
 34 Kilka     |          wzięła go więc, a myśląc, że to jaki osobliwy robak, przyniosła
 35 Kilka     |              z pękiem kluczy. Jest że to pamiątka Ludgardy żyjąca
 36 Kilka(***)|              się do mego żądania; a i to jeszcze winienem byt bardziej
 37 Smok      |               ciele pożarł razem: gdy to w nim tłalo tak długo, pił
 38 2         |          rozpustnego znaczy, zwano: a to z dozwoleniem stryjów jego
 39 2         |             dobrej myśli byli. Bacząc to stryjowie jego upominali
 40 2         |           bogowie skarali. Powiadając to, że musieli co złego nam
 41 2         |               na jezioro Gopło, ale i to nie pomogło, bo myszy banię
 42 3         |              naznaczoną zaprasza. Ciż to tedy goście, gdy wtóry raz,
 43 3         |            gdyż każda rzecz ujęta, na to miejsce okwicie przybywała.
 44 3         |              Rozumieją tedy jedni, że to byli aniołowie Boży, jałmużnę
 45 4         |            jest połączona. Działo się to za rządów wielkiego króla
 46 4         |              te strony; — bo były też to — mówił dalej mój opowiadacz —
 47 4         |           dalej mój opowiadacz — były to strony dzikie i leśne, wokoło
 48 4         |   wyprzężonego wprowadzili do stajni, to drugiego przez ten czas
 49 4         |             zjadły przy dyszlu. Takie to tu przed stu laty były puszcze,
 50 4         |        pustelników ociosane. Byli też to święci robotni jak chłop
 51 4         |      ślubowali nie jeść; a co do ryb, to choć tu w okolicy po jeziorach
 52 4         |            głodzie i niedostatku — bo to do pracy, panie, sił człeku
 53 4         |       chrześcijaninem i chciał im dać to, co niósł dla brata — ale
 54 4         |                dziękował Panu Bogu za to, że go wysłuchać raczył,
 55 4         |          biednych pustelników; a choć to cud wielki i niepojęty,
 56 4         |               cud wielki i niepojęty, to i moc Boska wielka i niepojęta,
 57 4         |              też tego nie rzekli, czy to z przestrachu przed tak
 58 4         |             może złe ich skusiło; boć to i święci miewali pokusy,
 59 4         |              przyjęli — a patrzeli na to dworscy królewscy i zazdrościli
 60 4         |         świątobliwością Barnnby, czuł to sam u siebie, że źle zrobił
 61 4         |               dokonanej zbrodni. Była to łuna bijąca od chat podpalonych
 62 4         |              że wzrok postradali, ale to pono Pan Bóg takie omamienie
 63 4         |        nadejściem ranku nie mogło się to, co zaszło, ukryć przed
 64 4         |        przykuć ich rozkazał; w którym to stanie albo do końca życia
 65 5         |     nieboszczykowi, które król sam na to podwiódł. Stanął biskup
 66 5         |         biczem trząsł po wodzie; jest to na pamiątkę, iż Piotrowin
 67 6         |          ściele. Piszą kronikarze, iż to byli Jastrzębcy, Strzemieniowie,
 68 6         |            tego królowi. * Działo się to lata 1079 dnia 8 maja. Skoro
 69 7         |            Duńczyku~Piotr Duńczyk był to pan wielki i hojny, kochał
 70 7         |               wzrok powróci. A kiedyż to będzie, a długoż to tego
 71 7         |            kiedyż to będzie, a długoż to tego czekać? — zapytał się
 72 7         |               z niecierpliwością, jak to zwyczajnie wielcy panowie,
 73 7         |             ci wzrok powróci.~Dopiero to Piotr Duńczyk bierze się
 74 7         |   siedmdziesiąt kościołów. Na nic się to wszystko nie przydało i
 75 7         |               a ten go ofuknie: — Cóż to za pycha, człowiecze! Co
 76 10        |              Też i mnich jeden jawnie to zeznawał, że widział przed
 77 10        |      wypokutował za swe grzechy."~Ten to biskup był przy tym tak
 78 10        |              stali. Nawet trafiło się to, że gdy mu kto z sieci zwierza
 79 11        |               nie znaleźli i wziąwszy to za przypadek dalej ciągnęli
 80 12        |               do Wisły lała. Wtenczas to zdarzyło się, iż w klasztorze
 81 15        |               który przy tym był i na to patrzył, z cerkwi uciekł.
 82 16        |              towarzyszki moje! Wiecie to dobrze, iż wszechwładny
 83 16        |           kochankiem będziesz.~Słyszy to rybak i ujęty zdradliwa
 84 16        |             wieczna miłość Królowa na to:~— Teraz już jesteś moim.
 85 16        |             do nas, bo byś zginał. Za to co wieczór będę przypływać
 86 16        |           swoje nieszczęście. Dlatego to teraz, gdy wicher morski
 87 16        |                słychać jęk z daleka — to jęk biednego rybaka; a woda
 88 16        |           wyrzuca kawałki bursztynu — to są szczątki pałacu królowej
 89 17        |                        17. Witolf~Był to człowiek nadzwyczajny: przeszłość
 90 18        |               nazwiskiem Oferusz. Był to człowiek tak ogromnego wzrostu,
 91 18        |             powstała przepaść; a była to przepaść tyle mil głęboka
 92 18        |            zrobiło się morze. Dlatego to woda morska jest gorzka
 93 18        |              od siebie i nie znał, co to strach w życiu.~Przybywszy
 94 18        |            powiernikiem. Podobało się to bez wątpienia Oferuszowi,
 95 18        |          gniewie imię diabła. Słysząc to król bogobojny przeżegnał
 96 18        |           krzyżem świętym.~— Dlaczego to zrobiłeś? — zapytał się
 97 18        |          chrześcijańskich.~— Zrobiłem to dlatego — odpowiedział król —
 98 18        |            tchu na odwrót.~— Dlaczego to zrobiłeś? — zapytał Oferusz.~—
 99 18        |             na swoich barkach. Jeżeli to zrobisz dla miłości Chrystusa,
100 18        |        zrobisz dla miłości Chrystusa, to cię przyjmie1 za swego sługę.~—
101 18        |              za swego sługę.~— Zrobię to dla miłości Chrustusa —
102 18        |              się będziesz Krysztofor, to jest piastun Chrystusa.~
103 18(*)     |                               Podanie to, lubo nie jest płodem wyobraźni
104 20        |          otchłań podziemną, Pragaras, to jest do piekła. W tym państwie
105 21        |           znoka — utkwijmy chorągwie. To dało powód nazwaniu Czekiszek,
106 21        |           E-ira gałas — nie ma końca; to miejsce nazwane zostało
107 22        |          wykuć ją kamieniem, lecz gdy to było próżnym, siadł na lodzie
108 22        |             ale musisz dać mi wprzódy to, czegoś w domu nie zostawił.~
109 22        |               mężu! Pókiś był biedny, to cię kochałam, ale teraz
110 22        |     zapracować, musiałeś złupić kogo, to brzydzę się tobą. Rumszys
111 22        |               jej swoją przygodę, ale to żony nie uspokoiło, owszem
112 22        |               nie zasmakował, a przez to, żeby nabrał mocy i szatana
113 22        |               młodego Rumszysa; miało to być w dziewiętnastym roku
114 22        |        dziewiętnastym roku życia.~Gdy to Rumszys uskutecznił, zajął
115 23        |              nieznajomym rycerzem; za to wykroczenie wieziono ją
116 27        |               krasawicę za żonę. Było to właśnie wtenczas, kiedy
117 29        |              i trzy noce. przerywana. to odpoczynkiem walczących,
118 29        |              odpoczynkiem walczących, to mimowolnym wykrzyknieniem
119 32        |               Włościanie mniemają, że to stąd pochodzi, iż wszystkie
120 36        |         niebotyczne wywracał góry. On to Telszewskie wykopał jezioro
121 37        |                Szatryja~Szatryja jest to wyniosła góra, podobno najwyższa
122 38        |              co do nogi wycięli; a że to w wigilię Bożego Narodzenia
123 38        |           duch odrzekł: Chodź ze mną, to zobaczysz, jakie to gospodarstwo
124 38        |              mną, to zobaczysz, jakie to gospodarstwo prowadzimy.
125 38        |            tak bowiem żyliśmy, jakieś to tam widział; a z tego poszła
126 38        |              i płacz, któryś słyszał. To rzekłszy zniknął.~Przestraszył
127 41        |            Mając męstwo w owym dniu, ~To i radość może mieć;~Zasię
128 43        |               zaklinać głupie twarze, to jest zwierzęta. Wiadomo,
129 43        |           wyrazów domyślił się, jakie to ptaszki, więc tym ciekawiej
130 43        |               się na koniec: — Stareć to rzeczy prawicie, panowie
131 43        |         prawicie, panowie bracia! Jąć to wiem fortel jednego naszego
132 43        |            mówił ów trzeci diabeł (bo to wszystko były diabły) —
133 43        |           wieczór być u siebie.~— Czy to prawda? — zawołały kruki
134 43        |             niego. Ksiądz usłyszawszy to bluźnierstwo struchlał,
135 43        |         palnął ją po twarzy; a że był to szatan, więc natychmiast
136 43        | przypatrzywszy się bliżej poznali, że to była świnia! Diabeł widząc
137 44        |       posadzki poniszczyli i wtenczas to poczęło coś straszyć. Co
138 46        |            słowy: "Snadź, że niemowlę to z poręki wszechmocności
139 47        |         królową, radząc się, co by na to robić, rzekła, pomyślawszy,
140 47        |          zjechał ze swoimi pany; było to gdzieś na stepach podolskich,
141 47        |          pognali lud w jasyr. Wonczas to taki powstał płacz i zawodzenie
142 47        |          bliskie jezioro i utonął. Za to co nocy, zwłaszcza kiedy
143 50        |            zamknięta została. Miejsce to od długiego jej tułania
144 51        |          migające się światełka, bądź to ogniki jakie na błotach
145 52        |             bolesnej powiastki.~Widmo to nie kłóci tak nielitościwie
146 52        |    nielitościwie spokojności, jak się to gdzie indziej dzieje. Spotykają
147 52        |              modli się wprzódy; jakiż to ciężar piersi jego rozpiera!
148 52        |             długo, długo słucha. Ileż to łez i westchnień przerywa
149 53        |           dopóki ich mieć nie będę. — To powiedziawszy, nowy pan
150 54        |             choć dobrze wiedziała, że to nie jej były grunta. Jakoż
151 56        |          prześladował zapamiętale. Za to też po śmierci pokutuje
152 56        |         przeszło od lat sto cierpi, a to za wydarcie pewnych funduszów
153 57        |         dotknęła ród Jazłowieckich za to, iż jeden z nich nielitościwie
154 57        |              w lewej kwiaty. Zjawisko to dopóty ma się pojawiać,
155 58        |               między wzgórkami, które to miasteczko otaczają, znajduje
156 60        |      parafialnego kościoła i od niego to miasto przybrało nazwę Pajęczna.~ ~
157 61        |       upatrzyć można; twierdzi on, że to są ślady dusz pokutujących,
158 63        |           skarby, które czyszczą się, to jest palą, tyle razy, ile
159 63        |         sprawił, iż zapomniano zabrać to kociołka ze święconą wodą,
160 63        |            kociołka ze święconą wodą, to szczypców do świec, to chorągwi
161 63        |                to szczypców do świec, to chorągwi lub tym podobnych
162 66        |               rozpustny i zepsuty. On to spostrzegłszy na ulicy psa
163 68        |             plebana dając mu znać, że to dziecię, co przed tygodniem
164 68        |              stulę i pobiegł zażegnać to dziwo, ale co ziemi przyrzucał,
165 68        |             być tajemnica, dla której to niebożątko nie ma spokoju
166 68        |               ma spokoju w grobie. Na to wezwanie matka zanosząc
167 69        |             miał ten wiąz zasadzić, i to korzeniami do góry.~
168 71        |              go Oliwa rzeczony; w tym to kościele między wielu ozdobami
169 71        |         chleba w kamień obró- cona, a to z tej przyczyny:~Roku pańskiego
170 71        |            Rzecze mu owa matrona: — A to masz za pazuchą bułkę.~On
171 71        |               za pazuchą bułkę.~On na to: — To kamień, nie chleb —
172 71        |            pazuchą bułkę.~On na to: — To kamień, nie chleb — a to
173 71        |              To kamień, nie chleb — a to mówiąc, palcem go tykał.~
174 71        |               a oświecony od Boga, co to była za matrona, wrócił
175 72        |               trwać będzie, jak długo to drzewo kwitnąć i trwać będzie.
176 72        |               zacznie usychać, będzie to znakiem upadającej obserwancji.
177 72        |      upadającej obserwancji. I dziwna to jest rzecz, że choć ta sosna
178 73        |               czym się odezwała; i że to było pod koniec sesji, porozjeżdżali
179 73        |              pisarze i kancelaria, że to byli diabli, i w wielkim
180 75        |             Długo cierpiał biedny lud to znęcanie się i łakomstwo
181 76        |              anioł pokazawszy jej, iż to jest jej doczesna cząstka,
182 76        |            jest jej doczesna cząstka, to jest: ciało, potrącił ją
183 76        |                morem i wojną; lecz że to wkrótce przeminie i Ukra-
184 77        |               za boga chwalił, zabił. To gdy ten gospodarz uczynił,
185 77        |         wrócisz. Gospodarz nie dbał o to i jako chrześcijanin krzyżem
186 77        |             podziała. Kiedy jednak na to miejsce przychodził, przez
187 79        |               wiadomo, w jakim czasie to się działo; dosyć, że młoda
188 79        |               na kurzych stopach: był to przemieniony kogut w diabła,
189 80        |           wtedy zapiał i głaz runął w to miejsce, gdzie dzisiaj leży.~
190 82        |             teraz rosły Kozak, bo już to temu ze dwadzieścia lat
191 82        |                potem gdy on wyrastał, to dziwem dziwne rzeczy wyrabiał:
192 82        |          pomyślcie no tylko sobie, co to za siła; raz wszedł do karczmy
193 82        |            pieniądze. A gdy siłacz na to nie odpowiedział i Żyd wódki
194 82        |              królewnie. Ojciec się na to zgadzał. Posłano więc za
195 82        |              gdyby go długo nie było, to niech podniosą w górę daną
196 82        |           obłoczek na niebie, znaczyć to będzie, że on już jedzie;
197 82        |            się czarna chmura, znaczyć to będzie, że jeszcze z domu
198 82        |               portret królewny; gdy i to przywieźli, siłacz znów
199 82        |               pokaz przywieźli. Gdy i to spełnili, wówczas siłacz
200 82        |           jego podróży. Posłowie i na to się zgodzili; i odtąd zrobiła
201 82        |               że ją zrobił Sierpiaha, to jest; ogromny sierp.~Siłacz
202 84        |               wszyscy na placu legli, to nasze szczęście, że wszyscy
203 85        |            Jedz z swymi pułkownikami (to jest: z Poniatowskim, Umichowskim
204 85        |              w rozmaitych postaciach, to psem się przerzuci, to kotem.
205 85        |                to psem się przerzuci, to kotem. Nigdzie nie miał
206 86        |               grającą; rozumiejąc, że to tam w inszych pokojach grają,
207 86        |             damulki; muzykę też coraz to lepiej słychać i poczną
208 86        |               chodził. Pytają: — Któż to dał? Opowie- dział im całą
209 86        |              nie bój się, jedz, dobre to rzeczy. Nasi to są domownicy,
210 86        |           jedz, dobre to rzeczy. Nasi to są domownicy, nasi przyjaciele;
211 87        |               się obrócił.~Nadszedł w to samo miejsce drugi pielgrzym
212 88        |          jakiś kniaź moskiewski (było to przed pierwszym zaborem
213 88        |           ostrzem w futro, jak pióra; to wszystko przywieziesz i
214 88        |             włos z głowy nie spadnie.~To rzekłszy poszedł znowu do
215 89        |       ruskiego zwierzęta domowe, jako to; konie, woły i krowy, w
216 89        |               najcięższej roboty. — A to jakiej? — pytały inne woły. —
217 89        |             podsłuchiwać rozmowy i za to tej jeszcze umrze nocy,
218 93        |                  93. Kania~Kania jest to dziewica nadzwyczajnie pięknej
219 93        |               powieści tłumaczy sobie to przysłowie, które dzieciom
220 94        |               Wił~Gmin wystawia sobie to straszydło wysokie, kształtem
221 94        |            gniewem niektórzy, których to widmo co noc odwiedzało,
222 95        |           sąsiedzi Rozbiegali. Doszło to wprędce do urzędu; więc
223 95        |     diyersarum artium schedula, które to dzieło odnoszą do X lub
224 97        |             poszedł sobie. Pamiętając to, przyszedł na święty Filip
225 98        |          swego ożenić; powiedziała mu to. On ku wielkiej radości
226 98        |           Jasiuk jednak nie zważał na to, zebrał sobie drużynę i
227 101       |              szczyt góry, znikają. Są to duchy tych samych zbójców,
228 101       |          Otwórzcie się, drzwiczki! Na to zaklęcie otwarła się pieczara.
229 101       |             śmielszym krokiem. Zrobił to samo, co pierwej, a głos
230 101       |          lichwiarz srebrne pieniądze, to znowu wszytko obiecywał
231 108       |              108. Morskie Oko~Jezioro to podług podania górali tatrzańskich
232 108       |         drzewa okrętowego. Wydobywają to juhasy; była zamknięta,
233 109       |                że górnik bez światła, to niby żeglarz bez gwiazd.
234 109       |              na nocleg do szałasu; za to go Skarbnik nazajutrz w
235 114       |                aż zniknął z oczu.~Był to jakiś pokutujący mnich,
236 114       |          odpowiedział: — I ja chwalę. To wymówiwszy zniknął i odtąd
237 115       |              ze swoich podwładnych, a to przez zazdrość za jego zręczność
238 116       |             później ktokolwiek chciał to drzewo zrąbać, niezawodnie
239 117       |             do ziemi. Nie na dobre mu to wyszło, bo gdy umierał,
240 119       |       pieniądze się rozsypują. Z tego to powstało i przysłowie "czerwony
241 120       |            oddawania ogniowi podarku, to jest: stawienia na noc w
242 120       |                gdy druga, zaniedbując to czynić, z przesądu pierwszej
243 121       |        pokrywał kolibę. A co pokryje, to silny wiatr powieje i łat
244 121       |            rzucać nóż przeciw wiatru. To rzekłszy, przepadł.~ ~
245 123       |           kochaną nawzajem; bolała na to, lecz smutek swój sama w
246 123       |              robi dziewka? Parobek na to: — Co się wam dzieje? Przy
247 123       |          dzień nikogo nie widział, za to wieczór, gdzie tylko się
248 124       |                odpowiedział sługa. Na to kupiec: — To, co mówię,
249 124       |   odpowiedział sługa. Na to kupiec: — To, co mówię, szczerą jest
250 125       |                   125. Dziwożony :~Są to kobiety nadprzyrodzone,
251 125       |        macierzyńskie uczucie, jak się to pokazuje ze sposobu odbierania
252 125       |              się do niej i poznał, że to była ta sama, o którą się
253 125       |            uwoził do domu. Postrzegły to dziwożony i puściły się
254 126       |             łzami zalewając się karmi to dziecię. Dostrzeżono to
255 126       |               to dziecię. Dostrzeżono to i występną matkę z córką
256 127       |             przebłagać można; dość na to chleba okrajca i szczypty
257 127       |               owym podarkiem zostawia to w borze wraz z chorobą i
258 128       |            zapewniają schronienie; są to dziewice zachwycającej urody,
259 128       |            urody, żywe, wesołe — mimo to okrutne. Na osoby młode,
260 131       |            jego przedała im krowiego. To mleko wzięli Żydzi z radością,
261 131       |             swoje odprawiwszy, kazali to mleko złodziejowi wiszącemu
262 132       |            mogący najdłużej wytrzymać to dziwne oblężenie, postanowił
263 133       |       parobków, także bliźniąt. Skoro to się stało, morowe powietrze,
264 134       |             wylatuje kominem! Widział to, a chcąc doświadczyć prawdy,
265 134       |              posmarował cielę, lecz i to z wielkim zadziwieniem jego
266 137       |              i chorobę. Starzec sam w to wierzył, że urodził się
267 137       |        peczyna, *~Z lichymi oczyma.~I to od uroku broniło. I on starzec'
268 137       |    nieszczęśliwej godzinie na drzewo, to niechybnie uschnie: gdyby
269 138       |           powiadają starzy ludzie, co to byli i w Krymie, i w Rzymie,
270 138       |              w Polsce albo w Moskwie; to, co tam udają za kochanie,
271 138       |             co tam udają za kochanie, to w Ukrainie nie byłoby małym
272 138       |            szorstkim jego ręku, on na to wszystko okazywał współczucie,
273 138       |             zdradu. Powiadają, że gdy to wymówił, ktoś się pod oknem
274 138       |           oknem chaty roześmiał; była to wiedma, czyli satana, i
275 138       |               na znak? Bo gdy żywcem, to go puszczę górą nad lasy
276 138       |            tylko chodzi, że nie żyje, to go puszczę niżej, aby się
277 138       |        rozdarte ciało dziewczyny, był to jej pogrzeb. Wycie to powtarzało
278 138       |             był to jej pogrzeb. Wycie to powtarzało się każdy wieczór
279 140       |              w niego zawołał: — Tyżeś to, mój bracie! — poznał w
280 142       |             swej żony odpowiedział: — To ja, twój mąż!~— Wszelki
281 143       |               żem zwał wilczycami, za to w tej postaci aż do dnia
282 144       |               Łapcie plotę.~— Któż ci to pozwolił?~— Kiedy co robię,
283 144       |              kroków śpi, nie zmożesz.~To mówiąc, Uburtis wskazał
284 144       |         rzucajmy, kto dalej zarzuci — to mówiąc, porwał blisko leżący
285 144       |             Głupi diabeł rozumiał, że to kamyczek. Czekają godzinę,
286 144       |            chcesz, spróbuj się z nim.~To mówiąc postraszył w łomie
287 145       |            rzucę, odbierze.~Diabeł na to w przestrachu wyrwał się
288 146       |               te same psy szczekać. — To wymówiwszy zaklął całe wesele
289 146       |         prosię, a gdy wilkołak żarłby to z chciwością, uderzyć go
290 147       |          północy, w dzień św. Jana, i to jedną krótką chwilkę, bo
291 148       |               się w drzewo wierzbowe. To dało powód, iż między gminem
292 149       |               ciągnący się homen. Był to orszak mar dziwacznych,
293 150       |          drogę, ale pod warunkiem, że to, co masz w domu, a o czym
294 150       |          tylko pozostało jabłko, była to dusza ojca Madeja, którego
295 152       |         pleban odpowiada: — A wszakże to nie wieczór, ale rano. Na
296 152       |             nie wieczór, ale rano. Na to wieśniak rzecze z szyderstwem: —
297 152       |          prędzej pojeżdżać kazał. Był to Boruta, co przybrał na się
298 153       |         Rzymie nie ułapi.~Na mocy tej to umowy diabłu jako swemu
299 153       |            temu rękę, kto zgadnie, co to za robak?~Twardowski w ciemię
300 153       |       ukazując z dala flaszeczkę: ~Co to za zwierz, robak czy wąż?
301 153       |            zwierz, robak czy wąż? Kto to odgadnie, będzie mój mąż.~
302 153       |               A Twardowski odrzekł na to: — To jest pszczółka, mościwa
303 153       |           Twardowski odrzekł na to: — To jest pszczółka, mościwa
304 153       |              by piasku, bo co chciał, to diabeł znosił. Kiedy długo
305 153       |              na cześć Marii i Jezusa.~To go uratowało od piekielnej
306 154       |             najusilniej pomyłki, boby to wszystko zepsuło. Strachów
307 154       |              złego ci nie zrobią. Gdy to dopełnisz, staniesz się
308 155       |          fiołki i macierzanka; na tej to murawie spoczywało snem
309 155       |          oblicze Twardowskiego. Wyjął to dziecię — zaniósł do domu;
310 157       |            studenci ciskali dawniej w to zwierciadło ciężkimi rzeczami,
311 157       |            nie straszyło. Zwierciadło to należało do czarnoksiężnika
312 157       |            obsequium est.~Zwierciadło to zawieszone wysoko nad drzwiami