Part

 1 9  |      niewiasta z tego orszaku i rzekła: — Dobry wieczór wam, człowiecze!
 2 16 |         i oczy żwirem zasypiem. Rzekła i natychmiast sto łodzi
 3 22 |      się chować za piec, a żona rzekła: Mój mężu! Pókiś był biedny,
 4 47 |         się, co by na to robić, rzekła, pomyślawszy, królowa: —
 5 71 |       palcem go tykał.~Więc ona rzekła: — Niechże będzie kamień.
 6 74 | znalazła się, co ze szyderstwem rzekła: — Nic nie widzę, siostro
 7 81 |      Gospodyni zniecierpliwiona rzekła w uniesieniu: — Bodaj taka
 8 88 |         powitała go grzecznie i rzekła: — Jestem upiór; moja siostra
 9 132|     odpowiadano: — Śpimy. Wtedy rzekła: — Śpijcież na wieki! —
10 135|      odcięte: — Bądź spokojny — rzekła — idź i nie mów nikomu,
11 138|        aż do trzech razy, potem rzekła: — Charko Kozak tobie ani