Part

  1 Kilka     |       człowieka, który wierzy w to, co opowiada i z wiary szczerej
  2 Kilka     |       uczuciem, którzy wierzą w to, co im opowiadanym jest. Za
  3 Kilka     |         obrębach możliwości; bo to, co nie jest dziś możliwym,
  4 Kilka     |        prostotę właściwą plemionom, co pielęgnuje nie wygasłe ognisko
  5 Kilka     |       wytłumaczyła je i uzupełniła, co właśnie, jak się wyraża
  6 Kilka     |           ani podejścia. To bowiem, co ma służyć za przyszły żywioł,
  7 Kilka     |             Najlepiej to wiedzą ci, co przestawali z ludem i chcieli
  8 Kilka     |            wsi, czy tu nie ma kogo, co by umiał opowiadać bajki?
  9 Kilka     | świętokradca przyszedł go wywracać. Co więcej, ma on swoje pewniki
 10 Kilka     |           udzielaniu wszystkiego, w co wierzy; przeciwnie tam,
 11 Kilka     |             pierwszym słowem prawi, co ślina do ust przyniesie,
 12 Kilka     |      karpackich, jak trudno było mu co wydobyć od górali, mianowicie
 13 Kilka     |             O, tylko spytajmy tych, co mieli szczęście rozmawiać
 14 Kilka     |       dochodzi. Zajrzyjmy do niego, co mówi o Ukraińcu, kiedy ci
 15 Kilka     |            p. Izopolski; zobaczmyż, co mówi o góralu tatrzańskim
 16 Kilka     |        zasługi, jaką wskazałem tym, co się poświęcą doskonałemu
 17 Kilka     |          wilkołakach itp. Wszystko, co tylko mogło mnie dojść z
 18 Kilka     |           jak klechdy lub pieśni; a co największa, że od lat wielu
 19 Kilka(***)|           pieśni ludu. Posłuchajmy, co mówi w tej mierze o wieśniakach
 20 Smok      |         przeciw jamie położyć rano: co uczynił za radą Skuba, szewca
 21 2         |          włosów na głowie rzadkich, co rozpustnego znaczy, zwano:
 22 2         |           Powiadając to, że musieli co złego nam myślić, i nie
 23 3         |         miejsce okwicie przybywała. Co gdy się rozsławiło, jednostajnym
 24 4         |    większych puszczach. Mój ojciec, co żyli lat dziewięćdziesiąt
 25 4         |         mięsa ślubowali nie jeść; a co do ryb, to choć tu w okolicy
 26 4         |          mięsa dla swego rodzonego, co tam gdzieś jeszcze dalej
 27 4         | chrześcijaninem i chciał im dać to, co niósł dla brata — ale pustelnicy
 28 4         |     głodnych pustelników nakarmić — co, że szczerze mówił, Pan
 29 4         |             w całości i tak cud ten co dzień się powtarzał i żywił
 30 4         |         ustroni zamieszkały, o tym, co zaszło, nie wiedział i po
 31 4         |         postanowił zwrócić królowi, co jest królewskiego; wnet
 32 4         |   nieustającą Pana. Odbierz, królu, co twego; a przyczyń się za
 33 4         |         chcieli wymóc ich odkrycie, co gdy nie pomagało, przez
 34 4         |             z rąk i nóg winowajców; co gdy król ujrzał, poznał
 35 4         |          ujrzeli; bo oto owe chaty, co tak jasno w nocy gorzały,
 36 4         |            badacza porównanie tego, co lud dzisiaj o pięciu męczennikach
 37 4         |           przyprowadził niektórych, co by reguły życia pustelniczego
 38 4         |         nogi znaleźć jej nie mogli. Co więcej — nawet puginałów
 39 4         |             ranku nie mogło się to, co zaszło, ukryć przed królem;
 40 4         |      własnych mieczów. Rozważywszy, co z nimi począć, postanowił
 41 5         |           dodaje powieść gminna, iż co rok w rocznicę wskrzeszenia
 42 6         |           sobą kilku dworzan i ony, co skarżyli o bliskość wsi
 43 6         |          Srzeniawowie i Drużynowie, co pomagali tego królowi. *
 44 7         |           się czego zechce. — Czyń, co mówię — odrzekł biskup —
 45 7         |            to za pycha, człowiecze! Co za nieposłuszeństwo Wszakżem
 46 9         |             a poprzedzał je ksiądz, co niósł krzyż pański. Gdy
 47 10        |            świat nigdy nie rodził." Co nie tylko sam słyszał, ale
 48 10        |         tylko sam słyszał, ale i ci co przy nim byli, których było
 49 10        |       biskupie, boś wziął i zabił"; co ludzie rozumieli o owej
 50 10        |            o owej mniszce ze Skały, co ją był wziął z klasztora
 51 11        |           powtórzyło się kołatanie, co ich tym więcej przestraszyło,
 52 12        |       quadragintata novem martyrum; co zobaczywszy, sam nie wie,
 53 15        |        bardzo obficie krew płynęła. Co lud wszystek obaczywszy,
 54 16        |           nas, bo byś zginał. Za to co wieczór będę przypływać
 55 16        |       orszakiem.~Rok już mijał, jak co wieczora królowa Jurata
 56 18        |      wyższego od siebie i nie znał, co to strach w życiu.~Przybywszy
 57 18        |    Postrzegłszy ją dowódca zatrąbił co tchu na odwrót.~— Dlaczego
 58 21        |           Sze radom, tuśmy odkryli, co było przyczyną nazwania
 59 22        |            jęk zgłodniałych dzieci, co go taką rozpaczą przejęło,
 60 22        |              łatwo mu poszło, bo na co tylko zadzwonił, wszystko
 61 22        |      uderzył szablą, zmieniał się w co chciał, a gdy przywdział
 62 22        |              mógł wróżyć i widział, co się na drugim końcu świata
 63 23        |         wrzeć i kręcić się poczęła, co i teraz jeszcze się dzieje,
 64 27        |            przez które wszystkiego, co w swej przyszłości widział,
 65 31        |         wyjeździe, aby jej darował, co by równie bogaczom i ubogim
 66 33        |       wzdłuż brzegu szukając łódki, co by ją przewiozła i ułatwiła
 67 35        |           źrenic gorejących pałały. Co widząc, gdy nagle wszyscy
 68 37        |         parobczak, chcący wiedzieć, co się na tej górze dzieje,
 69 38        |             dobyli i wszystkich tam co do nogi wycięli; a że to
 70 38        |       starszyzny krzyżackiej umarł, co na wojnę z Jagiełłą namawiał,
 71 38        |          czerstwym zdrowiu oglądam; co też tam się dzieje w tym
 72 38        |        takie dziwy opowiadają? — Na co mu duch odrzekł: Chodź ze
 73 43        |         zebrała go chęć podsłuchać, co też ci ptacy prawią. Z pierwszych
 74 43        |            który wszystko zakasuje, co kiedykolwiek bies spłatał
 75 43        |             biesów, na koniec temu, co ową historię opowiadał,
 76 43        |           plecach. Na nieszczęście, co szatan wyprorokował, było
 77 43        |          diabeł zastrzegł sobie, że co pierwszego przejdzie przez
 78 43        |           stało? Diabli wysypawszy, co się nazywa, dokładną groblę,
 79 43        |             się rzucą, chcąc porwać co swoje, gdy przypatrzywszy
 80 44        |            to poczęło coś straszyć. Co nocy zamek o samej północy
 81 47        |          żoną, królową, radząc się, co by na to robić, rzekła,
 82 47        |             jezioro i utonął. Za to co nocy, zwłaszcza kiedy księżyc
 83 51        |    niezrozumiałe głosy.~Tegoż losu, co zamek, doznał i kościół
 84 52        |      przespać nie może; tych nawet, co nic nie- widzą, nie słyszą,
 85 52        |             cicho i ani śladu tego, co przed chwilą było.~ ~
 86 56        |           nań wsiadać Lubrańskiemu, co on też z wielkim płaczem
 87 58        |           na jezioro, które dopiero co było stanęło. Pospieszył
 88 62        |        widziała we śnie owe skarby. Co więcej, widziała je noc
 89 64        |           że skruszył samego biesa, co w tej rozpadlinie zazwyczaj
 90 67        |       pamiątkę mieszkańcy Grodziska co rok w procesji do Lubinia
 91 68        |            aż pewnego dnia grabarz, co grób kopał, przybiegł do
 92 68        |             mu znać, że to dziecię, co przed tygodniem zmarło,
 93 68        |      pobiegł zażegnać to dziwo, ale co ziemi przyrzucał, co się
 94 68        |            ale co ziemi przyrzucał, co się namodlił, nic nie pomogło,
 95 68        |        psuła swymi pieszczotami, za co jej źle odpłacił, bo raz
 96 71        |     skruszony, a oświecony od Boga, co to była za matrona, wrócił
 97 72        |         małą sosenkę, a spytany: na co? Odpowiedział: — Tak długo
 98 73        |             swoich siedząc czekali, co z tego będzie. Wtem diabeł,
 99 73        |           tego będzie. Wtem diabeł, co marszałkował, kazał wprowadzić
100 74        |        tylko z sióstr znalazła się, co ze szyderstwem rzekła: —
101 75        |           chacie od krówki do jaja, co by mogli nazwać swoją własnością.
102 75        |            swojej strony, widząc na co się zanosi, zebrał dużo
103 76        |          nowe powstaną. Lecz dalej, co ma być i nastanie, mówić
104 77        |          przyszedłszy, kto by był i co by tam robił? — spyta. Poczwara
105 78        |            dzwonią, tamten żałośnie co wieczór się odzywa: brołau!
106 82        |             do jednej wróżki pytać, co by trzeba robić, aby jego
107 82        |     słyszeli gdzie takiego siłacza, co by podniósł i żął sierpem,
108 82        |             ja znam jednego chłopa, co ma syna; już teraz rosły
109 82        |           pomyślcie no tylko sobie, co to za siła; raz wszedł do
110 82        |              miód, rybę i wszystko, co było w karczmie, aby się
111 82        |           Kaniowa do domu po ziemi, co by mu zrobiło drogę w jego
112 82        |           daremnie królewna robiła, co mogła, aby go sobie zjednać;
113 82        |        Kaniowa na większy żal ojcu, co miał syna, który nie chciał
114 83        |         zbyt spóźniła, i jadło lada co przyniosła, niegodna córka
115 84        |         książę i poznawszy go pyta, co by tu robił? Odpowiedział
116 86        |        rzekł: — Nie turbuj się tym, co widzisz, bo tu tobie i włos
117 86        |             drzwi; i tym się znowu, co pierwej, prowadzili traktem,
118 86        |         Przyszli potem do niego ci, co go doglądali w jego chorobie,
119 86        |             chorobie, i ten lekarz, co koło jego zdrowia chodził.
120 88        |            jutro o tej samej porze, co i dziś, przyjedź tu znowu
121 89        |             godzi pod utratą życia, co potwierdza niniejsze podanie:~
122 90        |          Chrystus rzekł wtedy: "Ty, co chcesz straszyć, bądź straszydłem
123 94        |         niektórzy, których to widmo co noc odwiedzało, rwali się
124 96        |            żabę, uwiązała w weretę, co piec zatykają, i zawiesiła
125 99        |            się drużki i nie wiedzą, co począć. Daremnie ją Hryćko
126 99        |        zerwała duży pęk barwinku, i co tchu pobiegła nazad i na
127 101       |      spokoju, tak pragnął wiedzieć, co się w tych pieczarach znajduje.
128 101       |            krokiem. Zrobił to samo, co pierwej, a głos gruby zawołał: —
129 101       |            dwie dziesięciny z tego, co posiadał; a co zostało,
130 101       |  dziesięciny z tego, co posiadał; a co zostało, chciał zachować
131 101       |            gdy go znalazł, zapytał, co by ćwiercią pożyczoną mierzył? —
132 101       |          zamknięte.~Drugi wieśniak, co stał na dworze, czekał nań
133 105       |         potem brać ze skarbów tyle, co na raz urąbie siekiera;
134 107       |         drogi. Górale powiadają, że co rok przychodzi do Żabińca
135 110       |          snem twardym; piąty palec, co nie gorzał, nie dał spać
136 111       |           nimi przechodzi wszystko, co o jakimkolwiek innym zbóju
137 111       |           Janoszczyk, który właśnie co skończył modlitwę, dognał
138 112       |             która była ze złota; za co mu darował strzelbę, a sam
139 114       |           duch chwali Pana Boga! Na co mnich odpowiedział: — I
140 114       |             pokazywał, gdy go kto o co zapytał, nie odpowiadał,
141 117       |            przybity do ziemi nożem, co mu przeszył stopę, i zapytał
142 117       |         wieśniak — dopóki nie dasz, co chcę.~— Idź do domu — odrzekł
143 117       |             stojącego tegoż diabła, co czatował na duszę wieśniaka,
144 119       |    przysłowie "czerwony chłopczyk", co znaczy bogatego.~ ~
145 121       |        połoninie pokrywał kolibę. A co pokryje, to silny wiatr
146 123       |         jedną wsią spotkał góralkę, co się podkasała wyżej kolan;
147 123       |        krzyknął: — Ty bezwstydniku! Co obok ciebie robi dziewka?
148 123       |           dziewka? Parobek na to: — Co się wam dzieje? Przy mnie
149 124       |          sługa. Na to kupiec: — To, co mówię, szczerą jest prawdą;
150 125       |       wyjechał, uchwycił dziewkę i, co koń wyskoczył, uwoził do
151 125       |         rękach zostawiwszy. Nieboga co wieczór przybiegała pod
152 126       |         męczarnie. Jakoż lubo sługa co dzień nad wodę przynosił
153 131       |       wisielca onego, a pytając go, co by słyszał? Gdy odpowiedział,
154 132       |             pokazując zapytywała. — Co robicie? Gdy odpowiedziano: —
155 135       |           Zaklinam cię w imię tego, co mocen jest mnie i każdego,
156 136       |           rycerz zawołanego męstwa, co wiele bitew wygrał. Czarownica,
157 136       |            oblegli zamek, a rycerz, co zawsze szedł na czele swych
158 136       |       Dworzanie dziwili się wielce, co za powód był tej bojaźni.
159 136       |         kilka lat potem czarownicę, co mu. wyjęła chrobre serce,
160 137       |            on złe i urocze oczy; na co tylko spojrzał, zaraz się
161 137       |           tę formułę i w chwili, na co się tylko zapatruje, odmawiał,
162 138       |            na Zaporożu młody Kozak, co się nazywał Charko, syn
163 138       |            powiadają starzy ludzie, co to byli i w Krymie, i w
164 138       |            i w babińsich karczmach, co się napatrzyli różnych rzeczy
165 138       |          Polsce albo w Moskwie; to, co tam udają za kochanie, to
166 138       |            i nie zawsze mógł robić, co chciał. Rzadko więc bywał
167 138       |           do tej opuszczonej chaty, co tam za futorem stoi na pół
168 138       |          poznali i gdzie by bywał i co porabiał — pytali. On im
169 140       |         bezbronni, nie wie- dzieli, co czynić, i stali jak wryci,
170 142       |        powrót w człowieka. Spiesząc co tchu przez cały dzień do
171 142       |             leżał zabity gospodarz, co zniknął przed siedmią laty,
172 144       |       chwilach przychodzi diabeł.~— Co tu robisz, człowiecze?~—
173 144       |             ci to pozwolił?~— Kiedy co robię, nikogo o pozwolenie
174 144       |                Zgoda. A gdy wygram, co mi dasz?~— Kapelusz pieniędzy.~—
175 144       |          się.~— Dałbyś sobie pokój, co tobie ze mną się porywać,
176 144       |           uciekaj, ja będę gonił.~— Co tobie diable ze mną się
177 144       |              nakupił miodu, wódki i co dzień pił krupnik. I ja
178 145       |           smaczne zrobił, a diabeł, co mu pomagał, gdy cały war
179 145       |            kurczy pocierając żywot, co go bolał, gdy się opił drożdży
180 145       |       Mocnyś, diable — rzekł kmieć, co zbladł nieco, bujając tak
181 145       |         oczy, patrzy się w miesiąc, co był w pełni. Zdziwiony diabeł
182 145       |             na miesiącu nie pokaże, co cię jak rzucę, odbierze.~
183 146       |            z gniewu: — Pamiętaj! Ty co mnie szczujesz psami, zobaczysz,
184 147       |           by dostał kwiatu paproci (co ma być tak drobnym, że za
185 149       |             orszak mar dziwacznych, co otaczał wóz wokoło, wóz
186 150       |           ale pod warunkiem, że to, co masz w domu, a o czym ty
187 150       |            dobrze czytało i pisało, co tym więcej strapione serce
188 150       |          jedno zachował przy życiu, co mu gotowała strawę. Nikomu
189 150       |          Madej. Doniósł więc o tym, co widział, rozbójnikowi. Zmartwiał
190 152       |     pojeżdżać kazał. Był to Boruta, co przybrał na się postać rubasznego
191 153       |         srebra w Olkuszu.~Wszystko, co jeno zażądał żywnie, miał
192 153       |             temu rękę, kto zgadnie, co to za robak?~Twardowski
193 153       |        ukazując z dala flaszeczkę: ~Co to za zwierz, robak czy
194 153       |            złości wyklinała w pień, co żyje, on siedząc w pięknej
195 153       |           miał zawsze by piasku, bo co chciał, to diabeł znosił.
196 153       |          Twardowski od razu poznał, co go może tutaj spotkać, więc
197 153       |              tam zostawił wszystko, co kochał w życiu, ozwało się
198 155       |       wierny towarzysz przyczepiony co jego nogi, spuszcza się
199 155       |           nici ku ziemi, przygląda, co się dzieje, wraca na powrót
200 155       |    usiadłszy na uchu rozpowiada mu, co widział i usłyszał, czym
201 158       |           ksiądz ciekawością zjęty, co by zawierała, czytać ją