Part

  1 Kilka|         jakim jest w krajach, gdzie go pewna oświata owionęła,
  2 Kilka|       Poznawszy się z nim, częstuję go kieliszkiem, mówi grzecznie,
  3 Kilka|          podania? Bynajmniej - zbył go jakimiś tłustymi anegdotami. -
  4 Kilka|        gdyby świętokradca przyszedł go wywracać. Co więcej, ma
  5 Kilka|           lekarski od chłopa, który go zbawiennie używa; w jego
  6 Kilka|             pyszni i szczyci; i kto go tylko zdoła zniewolić dla
  7 Kilka|    wieśniaka orzącego wołmi, wzięła go więc, a myśląc, że to jaki
  8 2    |            stryjowie jego upominali go, aby tego poprzestał, a
  9 2    |             się tego po tobie, abyś go ty, jako mędrsza, hamowała
 10 2    |         rzuciły na Popielą i zżarły go, i zamordowały i jego żonę,
 11 4    |        drzazgę na ścianie; a kiedym go, nieświadomy naówczas jeszcze
 12 4    |         później zgorzał, odbudowano go drugi raz, a znowu zgorzały
 13 4    |       dziękował Panu Bogu za to, że go wysłuchać raczył, i oddał
 14 4    |            po- stanowili przebłagać go ciężkimi pokutami, które
 15 4    |           modlił się tak gorąco, że go Bóg wysłuchał i nowy cud
 16 4    |        uznali, i poprzysięgli nigdy go odtąd nie odstąpić; jakoż
 17 4    |              W nocy zasie odwiedził go anioł pański i oznajmił
 18 5    |          odkryć grób Piotrów, tknął go laską biskupią a rękę mu
 19 6    |             biskup krakowski wyklął go; wszakże król nie dbał na
 20 6    |           przyszli na Skałkę, kazał go ode m^zy przed kościół wywieść;
 21 6    |            było, aby psi albo ptacy go nie jedli; a gdy kapłani
 22 7    |             do oczu przyłożyć i tak go pozbawił wzroku, a potem
 23 7    |           kościoła na modlitwy, aby go Bóg oświecił; a pomodliwszy
 24 7    |           Krakowa do biskupa, a ten go ofuknie: — Cóż to za pycha,
 25 9    |             z podziwienia, dolatuje go tętent jazdy — spojrzy na
 26 9    |      pszenicę. Tatarzyn znowu błaga go, w końcu grozi mieczem;
 27 10   |        sieci zwierza zepsował, tedy go rohatyną z gniewu przebił.~
 28 16   |      Naszymi pląsy i śpiewy zwabimy go na dno rnorza  udusim w
 29 16   |            nic nie uważał, lecz gdy go urocze doszły śpiewy, zwrócił
 30 16   |        milszy się rozlega, otaczają go morskie panny i swymi wdzięki
 31 17   |            z którym walcząc pokonał go i niezmierne skarby zabrał.
 32 18   |       ubogiego pustelnika i zapytał go: - Gdzie jest Chrystus?~—
 33 18   |            głos dziecięcia wołający go trzy razy po imieniu. Wstał
 34 20   |            śród rzeki wyrosły. Woda go z wolna kołysząc w swym
 35 22   |             zgłodniałych dzieci, co go taką rozpaczą przejęło,
 36 22   |             w przerębel, ale szatan go pochwycił i z wody wyciągnął.~—
 37 22   |         tedy, siadł na konia — lecz go nikt w domu nie poznał;
 38 24   |         Kalnik, a Prakseda wziąwszy go za oczekiwanego Nepromacha,
 39 27   |            Turkami nie wojować; poi go więc drugi raz zielem, przez
 40 29   |      uskutecznienia jakowej nauczył go modlitwy i Ojcze nasz: jakoż,
 41 29   |     modlitwę, natychmiast zaczynały go palić wyziewy z paszczy
 42 29   |            zawołał, dlaczego by tak go mocno w twarz upiekła? Odrzekła,
 43 31   |           złocie i srebrze, prosiła go tylko na wyjeździe, aby
 44 37   |          dobrze przyjęty. Posadzono go na diamentowym tronie, ugoszczono
 45 37   |          tron diamentowy, na którym go Niemczyki posadzili, był
 46 38   |             ten oblegali. Na koniec go dobyli i wszystkich tam
 47 38   |           ważny zamek posiadali, aż go lata Pańskiego 1410 z ziemią
 48 38   |            Tannenbergiem, a starszy go zapytał: komu by zamek powierzył? —
 49 38   |  Frauenburga; raz bowiem znaleziono go w studni zawieszonego za
 50 38   |           do chrztu trzymał, poznał go od razu, a rozumiejąc, że
 51 42   |           swój wizerunek i powiesić go dał na facjacie. Gdy tedy
 52 42   |         wyrok i raz wyrzekł: szkoda go, któż mi teraz kościół postawi?! —
 53 43   |         głos ptaszy; przeto zebrała go chęć podsłuchać, co też
 54 43   |            na ojca świętego, karcąc go ostrymi słowy, czym tak
 55 44   |           Starości- na też strzegła go jak oka w głowie, sama proszki
 56 46(*)|            wiadomo dlaczego, kazano go przeciąć na dwoje i teraz
 57 52   |       przecież prędzej wypatrzyć by go można; stara bowiem i głucha
 58 52   |         kościami tylko; poprzedzają go dwa małe szkielety w komżach.
 59 53   |             więźnia mówiąc: — Niech go pasie stary, niech go uwolni,
 60 53   |         Niech go pasie stary, niech go uwolni, jeśli potrafi. —
 61 53   |              rzek- nie — nakarmiłem go, wywiodłem z więzienia,
 62 55   |     ojczystego zamku i otaczających go zaroślach. Cień smętny,
 63 56   |             w Gosławicach; widywano go otoczonego orszakiem złych
 64 59   |             Po raz ostatni ostrzegł go pasterz i rychłą zagroził
 65 66   |         miejsca nie powstał, trącił go dzwonkiem, który w tejże
 66 68   |          się gromada zbiegła; a gdy go otoczyła kołem, odezwał
 67 70   |             brata starszego i zabił go. Bóg wnet zniszczył całe
 68 71   |             milę zakonu cysterskie- go Oliwa rzeczony; w tym to
 69 71   |           śliczne dzieciątko, która go prosiła, aby jej na posiłek
 70 71   |         chleb — a to mówiąc, palcem go tykał.~Więc ona rzekła: —
 71 73   |            jednakże snycerz nie był go tak wystawił, ale pewien
 72 73   |         wbrew prawu i sumieniu. Gdy go ogłoszono, nieszczęśliwa
 73 73   |       różnego kształtu i położywszy go na kobiercu, który pokrył
 74 73   |            nikt z kancelarii ruszyć go nie śmiał. Złożono go na
 75 73   |        ruszyć go nie śmiał. Złożono go na wieczną pamięć w archiwach.~ ~
 76 75   |         bronił zajadle, a oni wciąż go pędzili przez góry i rzeki
 77 79   |           piwnic. Dziewczyna, chcąc go koniecznie doścignąć, zapędzała
 78 82   |            niego taki sierp, że aby go dźwignąć, potrzeba było
 79 82   |        sobie dać wódki. Żyd zapytał go, czy ma pieniądze. A gdy
 80 82   |          wychodził z karczmy, a gdy go arendarz zatrzymał, jednym
 81 82   |    złożywszy mu bogate dary prosili go, aby im dał syna swego za
 82 82   |    królewnej znać nie chce. Zaczęto go więc prosić, a najbardziej
 83 82   |        wybierze w drogę; lecz gdyby go długo nie było, to niech
 84 82   |            jest sierpa, więc aby mu go na pokaz przywieźli. Gdy
 85 82   |       najsilniejszy z tych nie mógł go udźwignąć. Przypędzono więc
 86 82   |    królestwa, ani królewnej. Próżno go prosili król i naród; daremnie
 87 82   |      królewna robiła, co mogła, aby go sobie zjednać; on jej nie
 88 84   |      Obejrzy się książę i poznawszy go pyta, co by tu robił? Odpowiedział
 89 85   |            z Brzezickim. Przestrach go opanował, krzyczy z całej
 90 85   |           stoi w bieli, nie puszcza go i mówi:~— Rzuć tego człowieka,
 91 85   |             wczoraj czyż nie za toś go bił, że poszedł na nieszpory?~
 92 86   |           pewnego szlachcica, mając go odebrać powracając nazad
 93 86   |        jednej izbie pustej, a kiedy go gorączka ominęła, usłyszał
 94 86   |      Przyszli potem do niego ci, co go doglądali w jego chorobie,
 95 88   |         zbliżywszy się doń powitała go grzecznie i rzekła: — Jestem
 96 89   |           umrze nocy, a my będziemy go wieźli jutro do grobu.~Nazajutrz
 97 89   |      najładniejszych wołów odwiozły go na smętarz.~
 98 90   |             dla ludzi" — i zamienił go w niedźwiedzia. Taki więc
 99 91   |          smoły. Ale tu jakiż strach go ogarnął! Król wężów gwizdnął,
100 91   |             za nim; i pewnie byłyby go na mak rozniosły, gdyby
101 92   |          nie zanuciły pieśni kładąc go na głowę dziewicy.~Już wszyscy
102 92   |          chęć ucieczki, przywiązuje go włosiem za nogę do gniazda.~
103 94   |         gdzie patrzy. We dnie widzi go także ten, którego przy-
104 94   |         skąd żadne sposoby wypędzić go nie mogą. Wiadome mu są
105 95   |             tego deklarowano życiem go darować. Odważył się Szlązak.
106 95   |         bazyliszka na górę, dopiero go każdy oglądał. Bestyja była
107 95   |    spuszczono jednego człeka, który go znalazł nieżywego.~       ~*
108 98   |            dobre; aby jednak wyrwać go złośliwym mowom, zamyśliła
109 98   |             i Jasiuka złapał. Kazał go potem związać w worek i
110 101  |      ścianie opoki. Wieśniak, który go śledził, dostrzegł, jak
111 101  |         więc kmiecia w lesie; a gdy go znalazł, zapytał, co by
112 101  |           worów. Wieśniak napominał go, aby poprzestał tej chciwości;
113 102  |       Pierwsza ta wyprawa zachęciła go do podobnych częstszych
114 102  |             diabli nadchodzą, łapią go na gorącym uczynku. Nieborak
115 106  |           jeździć na tym smoku, ale go zabił jeden baca, czyli
116 109  |          mści się na winowajcy. Raz go jakiś górnik nie przyjął
117 109  |            nocleg do szałasu; za to go Skarbnik nazajutrz w szybie
118 111  |     studenta z Podoleńca i zaprosił go do swego szałasu. Student
119 111  |          zwierzchnością, podjął się go zabić. Wybrał do tego porę
120 111  |           skończył modlitwę, dognał go i zabił.~Siekiera Janoszczyka
121 111  |     Kochanka Janoszczyka zdradzając go, a wiedząc o osobliwych
122 113  |             z niej umarł. Pochowano go, a nóż wrzucono w potok
123 114  |          Jeżeli o nim mówiono, wnet go i obaczyć można było. Ginął
124 114  |             zabity został. Widywano go przebranego za kobietę w
125 114  |             Ostatni człowiek, który go widział, krzyknął przelękniony: —
126 114  |        zniknął i odtąd nie widziano go więcej. Kiedy się jeszcze
127 114  |          się jeszcze pokazywał, gdy go kto o co zapytał, nie odpowiadał,
128 120  |           mojej gospodyni, żebyś mi go nie spalił.~I znowu nastąpiło
129 123  |            pojął żonę. Żona kochała go, nie będąc kochaną nawzajem;
130 123  |       widziadło nie znika i ścigało go ciągle tak dalece, że w
131 123  |         zasięgnął rady bab, kadzono go różnymi ziołami, myto, smarowano,
132 124  |       śpiewając Didki-Łełeki. Kiedy go ujrzeli, rzekł jeden spomiędzy
133 125  |         wieś troszczyła. Ta poznała go wzajemnie i opowiedziała,
134 125  |       dziwożony porwały, zaklinając go, aby ją od nich uwolnił.
135 125  |             się takim pędem, że już go dognać miały, kiedy góral
136 127  |        których przechodzi; widziano go bowiem zawsze równego z
137 127  |      najdotkliwsze choroby; wszakże go zawsze przebłagać można;
138 128  |            skrzypeczkach; oskoczyły go, zawiodły korowód i nie
139 128  |      zawiodły korowód i nie chciały go więcej z swego koła wypuścić.
140 128  |          Długo, bardzo długo szukał go brat stroskany, aż wreszcie
141 130  |            wysoki; niewiasta jednym go skokiem przesadza, na drabinę
142 131  |           wisielca onego, a pytając go, co by słyszał? Gdy odpowiedział,
143 132  |         dodawała głosem — Chwalcież go na wieki — i w tym domu
144 133  |     Miłosławia nie przyszło i nigdy go nie nawiedzi.~
145 134  | czartowskiego obertasa. Spostrzegła go nawzajem czarownica, a rozgniewana
146 134  |     podejściem parobka, zaczarowała go, uśpiła i pałając żądzą
147 134  |         jest niewinny. Wyprowadzono go na plac kaźni i już stryczek
148 136  |     szydziło z bojaźliwego pana, bo go odtąd najmniejszy hałas
149 136  |      jaskółka i skrzydłami uderzyła go w czoło, a on upadł jakby
150 137  |      przeciw niemu lekarstwo. Skoro go bowiem który zobaczył, przemawiał
151 138  |             czegoś niewesoły; darmo go po dawnemu przyjmowano,
152 138  |           niewesoły. Darmo kochanka go przyjmowała wejrzeniem,
153 138  |     przyjmowała wejrzeniem, darzyła go słodkim uśmiechem i białą
154 138  |          wzruszenia jednak; prosiła go, aby jej z wojny poprzywoził
155 138  |     dalekiej stąd krainie, przestań go kochać, bo on o tobie zapomniał
156 138  |      Kochana wróżko, a nie można by go stamtąd sprowadzić? — Można —
157 138  |         wybiera w podróż, teraz już go nudzi, on tęskni, a za chwilę
158 138  |              Jakże chcesz, czy mieć go żywcem, czy żeby choć cząstkę
159 138  |             znak? Bo gdy żywcem, to go puszczę górą nad lasy i
160 138  |             chodzi, że nie żyje, to go puszczę niżej, aby się rozbił
161 138  |        jakiś suchy badylek i kładąc go pionowo we wrzący garnek
162 138  |        czarownico! Dziewczyna zrazu go przepraszała, ogrzewała
163 138  |           wynędzniały. Wtem koledzy go poznali i gdzie by bywał
164 139  |             tymże sposobem uwolniła go od tej zbytecznej ozdoby.~ ~
165 141  |            zemstę. Jakoż spotkawszy go jadącego do boru po drzewo,
166 144  |           do niej się zbliżył, wnet go duch nieczysty w rozmaite
167 144  |            kapelusz dla napełnienia go złotem.~— Dobrze, chodź
168 145  |         kurczy pocierając żywot, co go bolał, gdy się opił drożdży
169 146  |         wybiegłszy z chaty poszczuł go psami. Oburzony żołnierz
170 146  |            to z chciwością, uderzyć go miał widłami między ślepie
171 147  |       ciągle.~Jeden wieśniak dostał go mimowolnym sposobem. Szukał
172 149  |            Już było po północy, gdy go mocny odgłos zbudzą. Staje
173 149  |             na nogi, słucha: jakieś go śpiewy dochodzą z dala,
174 149  |            a gdy rano ciepło słońca go zbudziło, sprzęty, jakie
175 150  |          gdy był w podróży, urodne- go syna. Diabeł wyciągnął go
176 150  |           go syna. Diabeł wyciągnął go z błota, wyprowadził na
177 150  |         litując lat młodych, ukryła go w ciasnym zakątku jaskini,
178 150  |       kropiony święconą wodą, chcąc go pozbyć czym prędzej, wydać
179 150  |      cyrograf rozkazał, ale trzymał go jeden kulawy diabeł, a choć
180 150  |       Rozgniewany Lucyper: — Weźcie go na Madejowe łoże! — zawołał,
181 150  |             do tejże jaskini, gdzie go już oczekiwał zasmucony
182 150  |          niezajrzaną okiem, doszedł go jabłek zapach przyjemny.
183 150  |          ziemi zarosła brodą, który go o wysłuchanie spowiedzi
184 151  |             kontrakt podpisany, już go pan wręcza nowo przyjętemu,
185 152  |            napotka wieśniaka, który go z rubaszną pozdrawia miną
186 152  |            z lochu, bo mu wstyd, że go szlachcic obciął tak szkaradnie.~ ~~*
187 153  |     przyszedł do ładnej panny. Pyta go zaraz ukazując z dala flaszeczkę: ~
188 153  |             zamyślony; nagle napada go diabeł i żąda, aby niezwłocznie
189 153  |       Twardowski od razu poznał, co go może tutaj spotkać, więc
190 153  |       sprzączkami — wszyscy poznali go od razu, bo wyglądały rogi
191 153  |            cześć Marii i Jezusa.~To go uratowało od piekielnej
192 154  |           swojego się zwierza i aby go swą cudowną sztuką z niedostatku
193 155  |           nie wyszła na jaw, zaklął go w pająka, trzymał w swojej