Part

  1 Kilka|       przeciskająca się do ludu; ona mu bowiem za odsłonienie kilku
  2 Kilka|      bardziej kosmopolitą i wszystko mu jedno, czy przewracać ziemię
  3 Kilka|              lub zabobonem i gwałtem mu narzucają formy społeczeństwa
  4 Kilka|            opowiadać bajki? Wskazano mu jakiegoś starca. - Poznawszy
  5 Kilka|      tajemniczy kwiat paproci, który mu odkrywał wszystkie skarby.~
  6 Kilka|          karpackich, jak trudno było mu co wydobyć od górali, mianowicie
  7 Kilka|            się tęsknym uczuciem, gdy mu zwrócisz uwagę na te resztki
  8 Kilka|              tejże drodze, użyczając mu zasobów naszego doświadczenia
  9 Kilka|            chciał popatrzeć, musiano mu dawać pod nie podpórki.
 10 Smok |         kradł i jadł; przeto musieli mu dawać obrok, każdy dzień
 11 2    |             on sam. Gdy dorósł, dali mu żonę z Niemiec, która mu
 12 2    |             mu żonę z Niemiec, która mu się bardzo wkradła w serce,
 13 2    |          zmówiła się z mężem, kazała mu się rozniemóc na śmierć,
 14 2    |              uspokoić i prosił, żeby mu ustąpili, aby mógł usnąć.
 15 2    |             wszyscy precz, winszując mu zdrowia. Gdy przyszli do
 16 3    |             z trafunku nagodzili się mu dwaj nieznajomi w pielgrzymskim
 17 4    |           nie mogli, a Barnaba rzekł mu: że mięsa nie jedzą. Owoż
 18 4    |          miał przy swej pustelni, bo mu tak głos Boży rozkazał w
 19 4    |              łowić w niej zaczął, bo mu znowu głos Boży w jego duszy
 20 4    |          ubóstwo ślubowali Bogu; oni mu też tego nie rzekli, czy
 21 4    |              cesarza z prośbą, ażeby mu ten- że przysłał duchownych,
 22 4    |     papieżowi zanieśli, a przynieśli mu za nie od Stolicy Apostolskiej
 23 4    |              anioł pański i oznajmił mu, że dokonali żywota ci,
 24 4(**)|            własny użytek — a zostały mu później zwrócone.~
 25 5    | duchowieństwu i modlitwy czynie, aby mu Pan Bóg świadka ożywił,
 26 5    |             go laską biskupią a rękę mu podał i rzekł: "W imię Ojca
 27 7    |          kraju; król zazdrosny kazał mu miecz rozpalony do oczu
 28 7    |              do Polski wyprawił. Żal mu było oczu i uspokoić się
 29 10   |         Nawet trafiło się to, że gdy mu kto z sieci zwierza zepsował,
 30 18   |             siostrze wesele; a kiedy mu matka umarła, on chcąc jej
 31 18   |       jedynie chciał służyć. Radzono mu tedy, aby się udał na dwór
 32 18   |          nigdy nie odstępował; a był mu jak prawa ręka przydatny.~
 33 18   |         która dawniej zaledwie kolan mu sięgała. Ale dzisiaj, gdy
 34 19   |            bogatszy, tym trudniejszy mu przystęp; gdyż mienia ziemskie
 35 19   |           gdyż mienia ziemskie ciążą mu na duszy. Ubogi, lekki jak
 36 22   |          zajął się budową wsi; łatwo mu poszło, bo na co tylko zadzwonił,
 37 22   |             powtórnie ojca obiecując mu nieśmiertelność, byle zezwolił
 38 26   |              rokiem ze zgryzoty, gdy mu Mełanka nie była wierną
 39 27   |          radził się czarownicy; a ta mu dała ziela, którego gdy
 40 27   |       pozostałych jego towarzyszy tę mu usypali mogiłę i położyli
 41 30   |           przyszedł do niego i stado mu wielkie koni z sobą przyprowadził.
 42 38   |           znalazł. Raz znowu poczęła mu broda się palić; woda nie
 43 38   |            żyjącego człowieka, rzekł mu: O, panie kumie, cieszy
 44 38   |            dziwy opowiadają? — Na co mu duch odrzekł: Chodź ze mną,
 45 41   |              strumień z rozpaczy, że mu rodzice odmówili rękę kochanki.
 46 42   |            kazał zrobić abrys, który mu się bardzo podobał. Otóż
 47 43   |            papież mszę odprawiał, on mu się pokazał w kościele w
 48 43   |           papieża, iż ukląkł i kazał mu się wyspowiadać. Po dopełnieniu
 49 43   |          diabłem się posłużyć, kazał mu budować groblę na błotach
 50 47   |              ich jęki i wołanie, żal mu się zrobiło, że usłuchał
 51 56   |        rozjeżdżał, palił domy, kiedy mu widok zasłaniały, a sługi
 52 58   |             miasteczku stojącym; gdy mu jednak wzajemną nie była
 53 64   |           chłopca tynfami i wyrzucił mu ją na wierzch. Nuż sierota
 54 65   |      umyślnie nad nim sroka i trznie mu na brewiarz. Rozgniewał
 55 68   |           przybiegł do plebana dając mu znać, że to dziecię, co
 56 71   |           powraca do Gdańska, zaszła mu poważna bardzo matrona piastująca
 57 71   |           sam nie mam chleba.~Rzecze mu owa matrona: — A to masz
 58 73   |         pisarza, nie diabła, i kazał mu siąść za stołem i wziąć
 59 73   |            zaczął dekret pisać, jaki mu dyktowano. Dekret był zupełnie
 60 82   |          mógł sobie dać rady; robiła mu tysiąc przykrości: oczarowywała
 61 82   |           zła, taka wymyślna? Wróżka mu odpowiedziała, że potrzeba
 62 82   |            spory wyrostek i chciałem mu jakieś wziąć cacko, złapał
 63 82   |        wprzód do chłopa, a złożywszy mu bogate dary prosili go,
 64 82   |          wprzód do nich pojedzie, aż mu przywiozą portret królewny;
 65 82   |         ciężar jest sierpa, więc aby mu go na pokaz przywieźli.
 66 82   |              do domu po ziemi, co by mu zrobiło drogę w jego podróży.
 67 82   |       Wówczas król rozgniewany kazał mu uciąć głowę, a ciało odesłać
 68 84   |            towarzyszy, a nie śmiejąc mu przeszkadzać do modlitwy,
 69 85   |        nieszpory?~Tak przypomniawszy mu wszystkie jego nieprawości,
 70 85   |        próżno. Dokąd się uda, zawsze mu diabeł przed oczyma w rozmaitych
 71 86   |        posłem do Szwecji, zachorował mu stangret jego kochany, którego
 72 86   |       zostawili jednego malca, który mu rzekł: — Nie turbuj się
 73 86   |            dużym mężczyzną, pogroził mu tylko palcem i zdjąwszy
 74 86   |              owej dziury i przyniósł mu na talerzu kołacza suto
 75 86   |            tego jeść boję. Owi mówią mu: — Nie bądź prostakiem nie
 76 88   |           największym boru koń nagle mu stanął, zaczął parskać i
 77 91   |             wszystkich stron zlatują mu tłumy wężów na pomoc.~Zdarzyło
 78 92   |           ptaka i na jajach siedzieć mu każe. Sama doziera, aby
 79 94   |        gdziekolwiek okiem rzuci, wił mu naprzeciwko stawa. Były
 80 94   |        wypędzić go nie mogą. Wiadome mu są wszystkie domowe tajemnice.~
 81 95   |               nie mogąc znaleźć, już mu i świecy nie stało; więc
 82 97   |              on zaś nie pytając, czy mu ją kto ukradł, czy się sama
 83 98   |            swego ożenić; powiedziała mu to. On ku wielkiej radości
 84 101  |           Przyjdź znowu! — Zakręciło mu się w głowie i ledwie miał
 85 101  |         Wstrząsając głową, po- kazał mu lichwiarz srebrne pieniądze,
 86 101  |               a czarny chart pokazał mu zęby i zawył.~— Po coś tu
 87 102  |           nabrał więc pieniędzy, ile mu się spodobało, i wrócił
 88 102  |         drzwi za sobą zatrzasnął, że mu piętę ucięły i z tej przyczyny
 89 104  |              poszczęścił (i oddawali mu swe pieniądze), uszczęśliwisz
 90 109  |             najbliżej stojący podaje mu świecę zapaloną na kilofie;
 91 109  |      polskich najszczersze pokazywał mu kruszce; tam karń srebra
 92 109  |          skarbów strawił lat 50, ale mu ten długi czas minął jak
 93 109  |               żyjący zaś nie chcieli mu wierzyć, więc dostał pomieszania
 94 112  |           która była ze złota; za co mu darował strzelbę, a sam
 95 113  |        jakieś dziewczęta, dotrzymały mu placu i dowiedziały się
 96 115  |          szybkości, urodzie i obciął mu głowę; od tego czasu głowa
 97 117  |          przybity do ziemi nożem, co mu przeszył stopę, i zapytał
 98 117  |    przybitego do ziemi. Nie na dobre mu to wyszło, bo gdy umierał,
 99 120  |          rozgniewanego ognia podarku mu nie postawiła, wszczął się
100 121  |           przeciw wiatru, złorzecząc mu; niebawem też wiatr ucichł
101 121  |          niezmiernie pokaleczony, że mu ani oczu, ani twarzy nie
102 124  |           woła swego sługę i powiada mu: — Ja ciebie wybrałem za
103 125  |              w swojej rzepie, ale ta mu uciekła, czapeczkę tylko
104 130  |           psy ją porywają. Pogroziła mu zemstą i znikła. Młody wieśniak
105 134  |              i już stryczek na szyję mu założono, kiedy parobek
106 135  |  mieszkającej o dwie mile; ta kazała mu wystarać się o kosmyk włosów
107 135  |        widziadło, czarownica oddając mu włosy odcięte: — Bądź spokojny —
108 135  |             kowalczanka zaraz oddała mu swoją rękę; lecz niedługo
109 136  |             za coś ze- mścić, wyjęła mu serce, a natomiast włożyła
110 136  |             lat potem czarownicę, co mu. wyjęła chrobre serce, palono;
111 138  |              przepraszała, ogrzewała mu ręce i lica całunkami, on
112 138  |   przeklinało niewiernego, wyrzucało mu zdradę, jęczała, płakała;
113 138  |           się przez tarniny, sznurek mu na szyi rozerwał się i on
114 139  |            do ludzkiej postaci, ogon mu wilczy pozostał; aż w dni
115 140  |          wychylił kubek wódki, który mu podano. Równy mu wiekiem
116 140  |               który mu podano. Równy mu wiekiem jeden z gospodarzy
117 140  |             żył z nią cały rok i jak mu potem umarła.~— Odtąd —
118 141  |              ta wzgardą zaprzysięgła mu zemstę. Jakoż spotkawszy
119 141  |             po drzewo, zapowiedziała mu, iż za pierwszym cięciem
120 141  |             drzewo, siekiera wypadła mu z ręki. Przestraszony tym
121 144  |          tymi obłokami i czeka, abym mu kulę podał.~— Ach! Zmiłuj
122 145  |          upominać się, chłop pokazał mu sosny zawsze zielone i zadrwił
123 145  |         smaczne zrobił, a diabeł, co mu pomagał, gdy cały war był
124 145  |           bierze z wierzchu; dostały mu się liściaste nacie, a chłopu
125 146  |              i takim sposobem wrócić mu ludzką postać.~ ~
126 147  |           przypadkiem w łapcie wpadł mu kwiat paproci. Natychmiast
127 147  |             w widnej postaci stanęła mu na oczy. Biedak nie wiedział,
128 147  |            Po tej stracie przyszłość mu znowu ściemniała, jak dawniej,
129 149  |             marę, ale siekiera z rąk mu ulata, przerzuca się w wyniosłą
130 149  |      warkoczem i śpiewając po- wiała mu przed oczyma. Homen szedł
131 149  |            kto inny, jak homen, tyle mu psot wyrządził. I dziękując
132 150  |            postaci ludzkiej zły duch mu się pokazał.~— Nie smućcie
133 150  |              wiedząc, że żona powiła mu, podczas gdy był w podróży,
134 150  |           nalegał, że kupiec wyjawił mu wszystko.~— Nie troszcz
135 150  |              zachował przy życiu, co mu gotowała strawę. Nikomu
136 150  |               gdzie idzie, podarował mu życie z warunkiem, ażeby
137 150  |     otworzyła się snadnie. Zaskoczył mu Lucyper z zapytaniem, czego
138 150  |              grzesznikiem, a gdy dał mu rozgrzeszenie i trącił palcem,
139 151  |          wyjeżdżając z domu oddawali mu dzieci w dozór.~Z tym wszystkim
140 152  |            zawołanym rębaczem, uciął mu od razu pazur u łapy.~Odtąd
141 152  |             chce wyłazić z lochu, bo mu wstyd, że go szlachcic obciął
142 153  |            lekarstwo, bo nie chciało mu się umrzeć.~W starej księdze
143 153  |            dobrze przysypał. Wskazał mu Olkusz; posłuszny służka
144 153  |          ziemię i miasto Kraków.~Żal mu szczery serce ścisnął: tam
145 154  |            nie. — Rachuj że! — rzekł mu — dalej, bo dzień niedaleko. —
146 154  |         Wychodzi pełen rozpaczy, ale mu diabli drogę zastąpili.
147 155  |       posiekać w kawałki i przepisał mu, jak dalej ma postępować.
148 155  |         usiadłszy na uchu rozpowiada mu, co widział i usłyszał,
149 158  |       księgozbiorem wileńskim, który mu wskazał miejsce osobne,
150 158  |         objawi i spełni rozkaz, jaki mu wyda czytający. Zakradł